{"id":27845,"date":"2020-09-16T22:02:04","date_gmt":"2020-09-16T20:02:04","guid":{"rendered":"http:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=27845"},"modified":"2020-09-16T22:04:36","modified_gmt":"2020-09-16T20:04:36","slug":"ben-bostick-3","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2020\/09\/ben-bostick-3\/","title":{"rendered":"Ben Bostick"},"content":{"rendered":"

\"\"De albums die ik nog moet recenseren draai ik het meest. Als ze erg goed zijn, duurt het soms wat langer voordat een stukje online verschijnt. Dat is het geval met Among The Faceless Crowd<\/strong> (eigen beheer) van Ben Bostick<\/a>. Die plaat heb ik al heel vaak gehoord en nog steeds valt er van alles te halen. En het is weer een heel ander geval dan de titelloze plaat<\/a> uit 2017 of het een jaar later verschenen Hellfire<\/em><\/a>. Toch noemt Bostick, die na tien jaar Los Angeles heeft verlaten en weer is teruggekeerd naar het zuidoosten van de Verenigde Staten, dit nieuwe werkstuk \u2018the sad cousin of Hellfire<\/em>\u2019. Op beide albums beschrijft hij de levens van mannen met een ruw leven. Op Hellfire<\/em> werden ze dronken, vochten ze en maakten ze slechte keuzes, maar liep het over het algemeen met een sisser af. Op Among The Faceless Crowd<\/em> zijn de hoofdrolspelers verloren zielen die worstelen met het gevoel nobody\u2019s te zijn. Mannen die in de auto stappen en rondrijden zonder ergens naartoe te gaan (Wasting Gas<\/em>). Op het als een liedje van Guy Clark aanvangende Too Dark To Tell<\/em> kruipt Bostick in de huid van iemand die laat weten dat hij \u2018once was found, but now again I\u2019m lost\u2019. Behalve met desillusies van gebroken mannen worden we ook geconfronteerd met gevoelens van figuren die met de consequenties van hun leven moeten leven. Of juist niet, want de man met Untroubled Mind<\/em> zit in de dodencel. Zo zwaar gaat het er niet aan toe in alle liedjes. Het afsluitende If I Were In A Novel<\/em> heeft in alle treurnis toch een lichte toon: \u2018If I were in a movie I\u2019d have no lines to say \/ I\u2019d be out of focus in the distance on the edge of frame \/ I would be the background, a shadow passing by unnoticed in the milling round \u2026 If I were a magician and could really disappear \/ Not a soul would notice and none would shed a tear \/ If I were to vanish it would bring no joy to an audience of no one \/ No witness to the void\u2019.\u00a0<\/span><\/p>\n