{"id":29307,"date":"2021-04-21T23:28:58","date_gmt":"2021-04-21T21:28:58","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=29307"},"modified":"2021-04-21T23:31:54","modified_gmt":"2021-04-21T21:31:54","slug":"john-john-brown","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2021\/04\/john-john-brown\/","title":{"rendered":"John John Brown"},"content":{"rendered":"

\"\"Ik begin me zorgen te maken. Zo aan het eind van het jaar moet er weer een top 15 komen met de fraaiste platen van 2021. Maar nu al bekruipt me het gevoel dat er dan hele fraaie werkstukken af moeten vallen. Want het lijkt wel of alle nieuwe releases allemaal de moeite waard zijn. Zo ook Americana Comics<\/strong> (eigen beheer) van John John Brown<\/a>. En dit is wel een heel bijzonder plaatje. Ga maar na, op On Black Friday I Met Jesus<\/em> zingt hij als John Prine en schrijft hij als John Prine. En op Where The Good Buzz Goes<\/em> zingt hij als Lou Reed en schrijft hij als Lou Reed. En toch wil ik hem allerminst neerzetten als een fletse kopie. Daarvoor zijn zijn liedjes veel en veel te goed. En origineel. Op dat eerste liedje verscheuren de klanten van een Walmart elkaar zo ongeveer om niet achter het net te vissen bij al die aanbiedingen van 40 inch televisietoestellen en andere huisraad. \u2018And I lit a cigarette in the parking lot \/ Membered everything that I forgot \/ Sang a Tom Petty song real loud \/ And you a father to each dollar \/ And a stranger to your son? \/ Hey eh eh when the day is done.\u2019 In gangpad zeven kun je Jezus kopen en dan krijg je een opblaasbare poort naar de hemel er bij. In een volgend couplet steekt Brown nog een sigaret op en luistert hij naar John Prine. Where The Good Buzz Goes<\/em> handelt over een Vietnamveteraan die zijn dagen slijt op de pier in Daytona. Soms loopt hij de supermarkt in en pakt er een winkelwagentje. Als die wieltjes over de plavuizen rollen, voelt hij zich net weer een normale burger. Maar meer dan twee biertjes hoeft hij niet te hebben. Het enige wat hem echt bezighoudt is het moment dat hij de trekker overhaalde en een hele Vietnamese familie doodde. Zijn raspende stem heeft op Graduation Day<\/em> wel wat weg van Kris Kristofferson. Op dit nummer krijgt hij gezelschap van zangeres Adrien Reju. Brown (akoestische gitaar en mondharmonica) vond in producer Andy Stack een geweldige compagnon om zijn prachtliedjes in te kleuren met elektrische en akoestische gitaren, mandoline, pedal steel, piano en orgel. Jacob Silver speelt bas en Konrad Meissner drums en percussie. Niets is verplicht, ook de aanschaf van dit album niet. Maar ik zou het zeker overwegen. Dat er slechts zeven liedjes opstaan met een totale speelduur van 24 minuten zou geen beletsel moeten vormen.<\/p>\n