{"id":30128,"date":"2021-08-07T00:24:33","date_gmt":"2021-08-06T22:24:33","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=30128"},"modified":"2021-08-07T00:24:55","modified_gmt":"2021-08-06T22:24:55","slug":"jp-harris-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2021\/08\/jp-harris-2\/","title":{"rendered":"JP Harris"},"content":{"rendered":"

\"\"Van moderne country gruwt JP Harris<\/a>. En altcountry is ook niet zijn ding. Dat schreven we in 2012 in de bespreking van I\u2019ll Keep Calling<\/em><\/a>, een album waarop de Amerikaan van truck stop naar honky tonk reed. Ook op het twee jaar later verschenen Home Is Where The Hurt Is<\/em><\/a> zakte Harris af naar de kroeg, om uit te huilen bij de jukebox. In 2018 liet hij de honky tonks links liggen en verlegde hij op Sometimes Dogs Bark At Nothing<\/em><\/a> de koers enigszins met nummers die wat introspectiever van aard zijn. Maar pas met Dreadful Wind & Rain – Don\u2019t You Marry No Railroad Man<\/strong> (Free Dirt Records\/Music and Words) wordt pas echt duidelijk dat Harris meende wat hij zei. Met moderne country of altcountry heeft dit album inderdaad niets van doen. Dit is old-time met gebruik van moderne opnametechniek. Er is dus niets retro aan. En oubollig is het al helemaal niet. Harris reisde van Nashville naar West Virginia, om daar in de bergen te musiceren met Chance McCoy, de violist die voorheen in Old Crow Medicine Show speelde. Voordat ze in de oude schuur konden opnemen, moesten ze eerst een sleuf van bijna 16 meter graven om de plek te voorzien van stroom. Geen probleem voor Harris, die als timmerman studio\u2019s bouwt en historische huizen restaureert. House Carpenter<\/em> is hem dus op het lijf geschreven. Het grootste deel van de tekst achterhaalde hij op Folk Songs Of North America<\/em> van Alan Lomax, maar hij houdt zich niet exact aan het origineel. Dat is juist het sterke punt van deze collectie stokoude liederen; de wortels van Harris in de Appalachen zijn zo diep, dat hij een eigen draai kan geven aan de traditie. Dat hij al jaren zijn eigen banjo\u2019s bouwt, zegt in dit verband ook alles. In het boekwerkje legt hij het verschil uit tussen old-time en bluegrass; het gaat bij old-time minder om solo\u2019s en arrangementen, de structuur van het liedje gaat meer rechtdoor. De Telecaster legde Harris even weg, hij zingt en speelt banjo. Chance McCoy begeleidt hem op viool en verzorgt de tweede stem. Simpel en puur. Steengoed.<\/p>\n