{"id":31396,"date":"2022-02-18T00:07:57","date_gmt":"2022-02-17T23:07:57","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=31396"},"modified":"2022-02-18T00:08:29","modified_gmt":"2022-02-17T23:08:29","slug":"the-jazz-butcher","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2022\/02\/the-jazz-butcher\/","title":{"rendered":"The Jazz Butcher"},"content":{"rendered":"

\"\"De muziek van The Jazz Butcher<\/a> is zo Brits als wat. En toch misstaat veel van zijn oeuvre niet in een voornamelijk met americana gevulde platenkast. Net zoals dat bijvoorbeeld het geval is met de albums van Billy Bragg en Mekons. The Highest In The Land<\/strong> (Tapete Records) is een afscheid. The Jazz Butcher was een band rond de persoon Pat Fish, die vorig jaar op 63-jarige leeftijd overleed. Hij moet gevoeld hebben dat zijn einde nabij was, hij was onder behandeling voor kanker. \u2018My hair\u2019s all wrong \/ My time ain\u2019t long \/ Fishy go to heaven, get along, get along\u2019, zingt hij op Time<\/em>. Pop, rock, postpunk, rockabilly, blues, soul, country, lounge, het had allemaal een plek bij The Jazz Butcher. En dan altijd met de benadering van uiterst coole jazz. Zoals Elvis Costello of Lloyd Cole dat ook kunnen. De echte helden van Fish waren overigens Syd Barrett, Lou Reed, John Cale en Kevin Ayers. Net als deze artiesten ging hij zijn eigen weg. Pop met jengelende gitaren maakte The Jazz Butcher, maar altijd moeilijk te plaatsen. Running On Fumes<\/em> zou je country kunnen noemen, het instrumentale Amalfi Coast May 1963<\/em> klinkt als romantische muziek voor een televisieserie. Altijd verrassend ook, dergelijke momenten, want zijn platen zijn meestal juist zeer politiek. Strijdend tegen Thatcher en Johnson. In de eerste dertien jaar (tussen 1983 en 1995) verschenen er elf albums, daarna nog een plaat in 2000 en eentje in 2012, waarna het negen jaar zou duren voor dit afscheid.<\/p>\n