{"id":32296,"date":"2022-07-10T17:27:02","date_gmt":"2022-07-10T15:27:02","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=32296"},"modified":"2022-07-10T17:29:51","modified_gmt":"2022-07-10T15:29:51","slug":"drive-by-truckers-8","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2022\/07\/drive-by-truckers-8\/","title":{"rendered":"Drive-by Truckers"},"content":{"rendered":"

\"\"Best lastig om iets zinnigs te zeggen over Welcome 2 Club XIII <\/b>(ATO Records), het nieuwe album van de southern rockers Drive-by Truckers<\/a>. Niet dat het slecht is, maar bij de vorige drie platen sprong direct het politieke karakter van de songs in het oog. Dat is nu veel minder het geval. Van de negen nummers zijn er twee geschreven door Mike Cooley. De andere, als vanouds, door Patterson Hood. Vooral in de nummers van Hood wordt het verleden onder de loep genomen. In het titelnummer blikt hij terug op het begin van de band, toen ze nog door het leven gingen als Adams House Cat. In Forged In Hell And Heaven Sent<\/i> komt hij een oude bekende tegen en haalt hij herinneringen op. Existenti\u00eble vragen worden gesteld in Billy Ringo<\/i>: Does it even matter if I exist at all? Het sluit mooi aan op het volgende nummer, Wilder Days<\/i>, waarin Hood zingt dat het vroeger, in zijn wildere dagen, niet uitmaakte of hij ergens kwam of ging. Dingen moesten gewoon gedaan worden. Je ging er vol in. Het is een mooi, wat melancholiek nummer over ouder worden, waarin Margo Price meezingt. Gelijk ook het hoogtepunt van de plaat. Een album waarop Hood en Patterson en de hunnen verder rondjes in de bekende groef draaien.<\/p>\n