{"id":33156,"date":"2022-11-27T21:06:43","date_gmt":"2022-11-27T20:06:43","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=33156"},"modified":"2022-11-27T21:07:05","modified_gmt":"2022-11-27T20:07:05","slug":"black-lips-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2022\/11\/black-lips-2\/","title":{"rendered":"Black Lips"},"content":{"rendered":"

\"\"Op het in 2020 verschenen Sing In A World That\u2019s Falling Apart<\/em> zwalken Black Lips<\/a> als een dronken stel door de bermen van de altcountry. In de eerste zin van de recensie van die plaat betwijfelden we al of de band daar op een volgend album mee door zou gaan. Niet dus. Apocalypse Love<\/strong> (Fire Records\/Konkurrent) hadden we dus ook heel makkelijk links kunnen laten liggen. Maar omdat we hier juist de randen van het genre graag opzoeken, doen we dat niet. En dan vinden we uit dat juist het titelnummer toch echt nog een countryrandje heeft. Met een steelgitaar. Het van belgerinkel voorziene Operation Angela<\/em> is daarna ook heel leuk. Te denken valt aan vroege Springsteen en ook aan iets uit de stal van Phil Spector. Er zijn trouwens meer liedjes die beginnen als een door Clarence Clemons aangejaagde E Street Band. En op Crying On A Plane<\/em> kun je weer denken aan Ronettes. Of nee, eigenlijk heeft het meer van Hellcats, dat waren die vrouwen die vaak met Tav Falco optrokken. Sharing My Dream<\/em> is dan weer meer dwarse disco uit New York met saxofoon. Het van rollende trompetten voorziene Among The Dunes<\/em> is een soort spaghetti western uit de ruimte, waarbij ik aan Blanche moest denken. Avontuurlijk is het zeker, en vooruit, we kunnen het best americana noemen.<\/p>\n