{"id":33833,"date":"2023-03-20T14:52:55","date_gmt":"2023-03-20T13:52:55","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=33833"},"modified":"2023-03-20T14:54:03","modified_gmt":"2023-03-20T13:54:03","slug":"benjamin-dakota-rogers","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2023\/03\/benjamin-dakota-rogers\/","title":{"rendered":"Benjamin Dakota Rogers"},"content":{"rendered":"

\"\"\u201cWat een plaat!\u201d, dacht ik bij eerste beluistering van <\/span><\/span>Paint Horse<\/span><\/span><\/strong> (<\/span>Good<\/span> People Record Co)<\/span>\u00a0van Benjamin Dakota Rogers<\/a><\/span>. Dat denk ik nu, bij de zoveelste keer dat ik ‘m draai, nog steeds. <\/span>Countryfolk<\/span> op zijn best. Rogers is een Canadees die op een afgelegen boerderij in Ontario woont en daa<\/span>r<\/span> ook de meeste van de <\/span>liedjes<\/span> van deze plaat heeft opgenomen. <\/span>Van oorsprong is de <\/span>fiddle <\/span>Rogers<\/span>\u2019<\/span> instrument; hij kreeg ooit de viool van zijn overgrootvader en leerde daar als kind op spele<\/span>n<\/span>. Maar op deze plaat worden de <\/span>fid<\/span>d<\/span>l<\/span>e<\/span>partij<\/span>en<\/span> ingespeeld door Sam Clark. De an<\/span>dere muzikant die op deze plaat te horen is bassist Peter Klaassen.<\/span> Rogers zelf speelt <\/span>akoestische<\/span> gitaar. Vaak de Stella tenorgitaar die hij ooit als tiener kocht van Fred <\/span>Eag<\/span>l<\/span>esmith<\/span>.<\/span> De songs: twaalf eigen composities en een cover van<\/span> murderballad<\/span> <\/span>Blackjack <\/span>County<\/span> Chain<\/span><\/span><\/em>, een nummer geschreven door countryartiest Red Lane, maar voor het eerst uitgebracht (in 1967) door Willie Nelson<\/span> (een hitje maar het werd uiteindelijk vanwege de inhoud van de radio geweerd).<\/span> De nummers van Rogers dragen vaak een voornaam als t<\/span>i<\/span>tel: <\/span><\/span>Maggie, Eloi<\/span>se, <\/span>Jeremiah<\/span>, <\/span>Rosie<\/span><\/span><\/em>.<\/span> Beeldend omdat de <\/span>26-jarige Canadees zijn nummers vaak <\/span>schrijft<\/span> als short <\/span>stories<\/span>. In <\/span><\/span>Arlo<\/span><\/span><\/em> heeft de hoofdpersoon de as van zijn vrouw in een Tupperware<\/span>doos naast hem in de auto liggen.<\/span> En in John <\/em><\/span>Came<\/span><\/em> Home<\/em> gaat het over iemand die <\/span>thuis komt<\/span> uit de oorlog en een briefje van zijn vrouw op de trap ziet liggen waarop staat dat ze er<\/span>van doorgaat met zijn broer. Die laatste overleeft dit nummer niet.<\/span> Rogers heeft geen heel gema<\/span>k<\/span>kelijk in het oor liggende stem, maar weet 13 nummers lang te<\/span> b<\/span>oeien, zelfs als hij aan het jodelen slaat in<\/span> <\/span>Wild <\/span>Winds<\/span> Can<\/span> Have Me.<\/span><\/span>\u00a0<\/span><\/em><\/p>\n