{"id":34158,"date":"2023-05-06T23:03:28","date_gmt":"2023-05-06T21:03:28","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=34158"},"modified":"2023-05-06T23:05:24","modified_gmt":"2023-05-06T21:05:24","slug":"the-bluest-sky","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2023\/05\/the-bluest-sky\/","title":{"rendered":"The Bluest Sky"},"content":{"rendered":"

\"\"Na vijftien jaren met The Bean Pickers Union vond Chuck Melchin het tijd om iets nieuws te beginnen. The Bluest Sky<\/strong> (eigen beheer) is de eerste titelloze plaat. Met The Bluest Sky<\/a> wil hij een iets lichtere toon aanslaan. Toch begint het album met zwaar twangende gitaarakkoorden, geheel passend bij de songtitel Belly To The Bar<\/em>. Bij de vloeiende compositie The Girl Took It To The Universe<\/em> valt vooral de beetje hese stem van Melchin op. Dat is ook het geval op Amy Jean<\/em>. Bij The Bean Pickers Union paste die stem als roest op een oude spijker. Met The Bluest Sky gaat de Amerikaan een beetje de kant op van northern soul, en dat werpt een ander licht op zijn zang. Dat hoog en hees van die stem heeft wel wat van Danny George Wilson (Danny & The Champions Of The World). Maar op Wake Up Suzy<\/em> valt eerder te denken aan Steve Forbert. Daar ergens tussenin dus. De elektrische gitaar van Andy Santospago (ook al lid van The Bean Pickers Union) is geweldig. Op Drive Through Confessional<\/em> neemt Jon Nolan van Say Zuzu de glansrol even over. En op I Am James<\/em> past het gitaarspel van Gary Goodlow helemaal bij altcountry. Op Bunkhouse<\/em> zijn de gitaren in handen van Melchin zelf met als uitkomst een nummer dat in de richting gaat van Neil Young circa Freedom<\/em>. Op afsluiter Bulletproof Man<\/em> is het ouderwets rocken (bijna rockabilly) geblazen. Met ook een piano. Drie van de negen nummers waren in iets andere vorm ook al te vinden op Greatest Picks<\/em><\/a> als bonustracks.<\/p>\n