{"id":34581,"date":"2023-07-11T23:57:22","date_gmt":"2023-07-11T21:57:22","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=34581"},"modified":"2023-07-11T23:57:41","modified_gmt":"2023-07-11T21:57:41","slug":"lukas-nelson-potr","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2023\/07\/lukas-nelson-potr\/","title":{"rendered":"Lukas Nelson + POTR"},"content":{"rendered":"<p><img data-recalc-dims=\"1\" loading=\"lazy\" decoding=\"async\" class=\"alignleft size-medium wp-image-34582\" src=\"https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2023\/07\/lukas-nelson-sticks-and-stones.png?resize=200%2C200&#038;ssl=1\" alt=\"\" width=\"200\" height=\"200\" srcset=\"https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2023\/07\/lukas-nelson-sticks-and-stones.png?resize=200%2C200&amp;ssl=1 200w, https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2023\/07\/lukas-nelson-sticks-and-stones.png?resize=75%2C75&amp;ssl=1 75w, https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2023\/07\/lukas-nelson-sticks-and-stones.png?w=931&amp;ssl=1 931w\" sizes=\"auto, (max-width: 200px) 100vw, 200px\" \/>Van <a href=\"https:\/\/lukasnelson.com\" target=\"_blank\" rel=\"noopener\">Lukas Nelson + POTR<\/a> recenseerden we nog maar \u00e9\u00e9n album. Dat was in 2016, toen Promise Of The Real ook als begeleidingsband van Neil Young fungeerde. <em>Something Real<\/em> ging via zwaar aangezette classic rock naar grunge en de zoon van Willie Nelson laveerde op andere platen ook van het ene genre naar het andere. Dat is wel typisch Texaans trouwens, gewoon spelen wat je leuk vindt zonder je te conformeren aan \u00e9\u00e9n stijl. Doug Sahm is wat dat betreft het meest treffende voorbeeld. <strong>Sticks And Stones<\/strong> (6 Ace Records\/Thirty Tigers) is het meest countrygetinte album van Lukas Nelson tot<!--more--> nu toe. En het is een geweldig werkstuk, want hij behoudt ook binnen dat genre de totale vrijheid. Op het titelnummer waarmee wordt begonnen valt op dat zijn stem een combinatie vormt van Wayne Hancock en zijn vader. <em>Alcohallelujah<\/em> is een geestige lofzang op een stevige inname van gerstenat, gebracht als een gospel. Op <em>Every Time I Drink<\/em> blijft het alcohol vloeien, een bezigheid die steevast beelden oproept van zijn ex. <em>More Than Friends<\/em> is een duet met Lainey Wilson met heerlijke gitaarnoten, waarbij ik steeds moet denken aan The Band (of toch die titelloze soloplaat van Rick Danko?). De liedjes zijn buitengewoon knap geschreven. Het zijn meezingers in de beste traditie van honky tonk. <em>Icarus<\/em> roept andermaal gedachten aan de muziek van Wayne Hancock op. Humor zit er ook in, luister maar naar <em>Wrong House<\/em>. En\u00a0<em>If I Didn\u2019t Love You<\/em> zou zo op een hitlijst hebben kunnen staan in de jaren zeventig. Met een mooi einde op piano. Op <em>Overpass<\/em> verhaalt Nelson over het leven onderweg. Over een tussenstop bij een 7-Eleven, waar een vermoeide oude man de bus niet terug kan vinden. \u2018Too stoned to make a fuss.\u2019 Vaderlief wellicht? <em>All Four Winds<\/em> is een vederlicht, maar kwalitatief hoogstaand popliedje met mondharmonica en wat romantische akkoorden van een Spaanse gitaar.<span class=\"Apple-converted-space\">\u00a0<\/span><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" title=\"Sticks and Stones\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/SYfFBkMEFxc\" width=\"440\" height=\"300\" frameborder=\"0\" allowfullscreen=\"allowfullscreen\"><span data-mce-type=\"bookmark\" style=\"display: inline-block; width: 0px; overflow: hidden; line-height: 0;\" class=\"mce_SELRES_start\">\ufeff<\/span><\/iframe><\/p>\n<p><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Van Lukas Nelson + POTR recenseerden we nog maar \u00e9\u00e9n album. Dat was in 2016, toen Promise Of The Real ook als begeleidingsband van Neil Young fungeerde. Something Real ging via zwaar aangezette classic rock naar grunge en de zoon van Willie Nelson laveerde op andere platen ook van het ene genre naar het andere. [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[4],"tags":[],"class_list":["post-34581","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-recensies"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/34581","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=34581"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/34581\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":34584,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/34581\/revisions\/34584"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=34581"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=34581"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=34581"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}