{"id":38085,"date":"2024-07-12T11:08:28","date_gmt":"2024-07-12T09:08:28","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=38085"},"modified":"2024-07-12T19:05:24","modified_gmt":"2024-07-12T17:05:24","slug":"johnny-blue-skies","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2024\/07\/johnny-blue-skies\/","title":{"rendered":"Johnny Blue Skies"},"content":{"rendered":"

\"\"Ja, hij is terug! <\/span>In een interview in de <\/span>R<\/span>olling Stone in 2021 gaf <\/span>Sturgill<\/span><\/a> Simpson aan dat hij niet meer dan vijf albums onder eigen naam zou maken<\/span> en The Ballad Of Dood & <\/em><\/span>Juanita<\/span><\/em> was dan die vijfd<\/span>e<\/span> (de <\/span>albums met <\/span>bluegrassbewerkingen<\/span> van zijn songs niet meegerekend)<\/span>. <\/span>Sturgill<\/span> Simpson maakt nu een<\/span> plaat onder het pseudoniem<\/span> Johnny Blue Skies.<\/span> Simps<\/span>o<\/span>n is ook <\/span>nog eens <\/span>terug in vorm, want <\/span>Passage Du <\/span>Desir<\/span><\/strong> (High Top Mountain Records) is geweldig<\/span>, van de eerste tot de laatste noot. <\/span>Acht songs, met een totale speelduur van ruim 40 minuten<\/span>, waarin Simpson balanceert tussen outlaw country, countryrock en <\/span>Nashville sound<\/span> (stevige strijkpartijen)<\/span> en daarmee een eigen universum cre\u00ebert.<\/span> Het album opent met een accordeon in<\/span> Swamp<\/span> Of <\/span>Sadness<\/span><\/em>, waarin<\/span> de hoofdpersoon verblijft in <\/span>cafe<\/span> Mignon<\/span> op de Boulevard <\/span>Beaumarchais<\/span> (Passa<\/em><\/span>ge Du <\/span>Desir<\/span><\/em> is <\/span>trouwens ook <\/span>een winkelpassage in Parijs)<\/span> en waarin hij het hoofd wil bieden aan de verlokkingen van een vreemde stad. <\/span>In het volgende nummer <\/span>If<\/span> The Sun Never Rises <\/span>Again<\/span><\/em> lijkt het of deze Johnny jazz haat. Het is een enorm glad, maar tegelijkertijd onweerstaanbaar l<\/span>ekker nummer<\/span>, met een hoofdrol voor de gitarist van dienst<\/span>. Simps<\/span>o<\/span>n is ook <\/span>weer in vorm als tekstdichter: in <\/span>het grappige <\/span>Scooter Blues<\/em> laat hij <\/span>Legos<\/span> rij<\/span>men op <\/span>hasta<\/span> luego<\/span> en <\/span>where<\/span> the<\/span> hell<\/span> did<\/span> he go. <\/span>Het gaat over zijn wens om alles achter zich te laten en zich op een eiland in Thailand te vestigen.<\/span> Werkelijk schitterend is <\/span>Jupiter’s<\/span> Faerie<\/span><\/em>, waarin de hoofdpersoon na 10 jaar contact wil maken met een oude vriend (m\/v) om er<\/span>achter te komen die die het jaar ervoor is gestorven. <\/span>Ook wordt nog afgerekend met het <\/span>clich<\/span>\u00e9<\/span>\u00a0dat het altijd moet gaan over bier en <\/span>whiskey<\/span>: <\/span>Simpson zingt gewoon een nummer over Mint Tea<\/em>. <\/span>In<\/span> de<\/span>\u00a0afsluitende <\/span>breakup<\/span>-song <\/span>One For The Road<\/em>, dat bijna 9 minuten duurt, wordt veel ruimte gegeven aan de andere leden van de band<\/span>, die ruim vier minuten mogen soleren. Misschien wel de plaat van het jaar. <\/span> <\/span>\u00a0<\/span><\/p>\n