{"id":38136,"date":"2024-07-20T12:44:41","date_gmt":"2024-07-20T10:44:41","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=38136"},"modified":"2024-07-20T12:45:30","modified_gmt":"2024-07-20T10:45:30","slug":"scott-ballew","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2024\/07\/scott-ballew\/","title":{"rendered":"Scott Ballew"},"content":{"rendered":"

\"\"Zijn zangstem is totaal ongeoefend. Scherp. Snerpend zelfs. Doordringend. Scott Ballew<\/a> begon pas op zijn 37ste te zingen en liedjes te schrijven, dat was in 2021, dus vreemd is het niet dat hij nogal onaangepast klinkt. Hij debuteerde dat jaar met Talking To Mountains<\/em>. Een jaar later al verscheen met Leisure Rodeo<\/em> zijn tweede album en dit Rio Bravo<\/strong> (La Honda Records) is zijn derde. Een liedje als Impossible Smile<\/em> is slepend en de samenzang bijna wat vals. En dat is geen uitzondering. Ballew zingt als een dolende ziel die dorstig zijn heil heeft gezocht bij een dorre doornstruik. Hij klinkt verwonderd, maar toch ook een beetje verveeld; schuchter en onderzoekend. Michael Hurley is een voorbeeld, de platen van de Brit overtuigden hem ervan dat een zanger niet zuiver hoeft te zingen om indruk te maken.<\/p>\n

Ballew groeide op in muziekstad Austin, maar met muziek was de Texaan niet bezig. De filmindustrie van Los Angeles trok hem meer. Daar ontmoette hij Ryan Bingham en via hem Terry Allen over wiens werk hij een documentaire maakte. Ballew raakte ge\u00efnspireerd door de ontmoeting met Allen en keerde terug naar Texas. Sindsdien ontwikkelt hij zich als een oorspronkelijk muzikaal talent. Niet iedereen zal zijn verrichtingen kunnen waarderen, maar hij ontstijgt er wel mooi de grauwe middelmaat mee. En hij doet dat in goed gezelschap. Michael Nau produceerde Rio Bravo<\/em> dat in de woning van Ballew tot stand kwam; alle meubels werden naar de kant geschoven. Bassist Rob Barbato die eerder enkele albums van Kevin Morby produceerde stond Nau bij. Mat Davidson van de band Twain speelt piano, viool, gitaar en op het nummer Mutiny<\/em> een prachtig stukje fluit, de bij Cass McCombs en Buck Meek actieve Austin Vaughn zat achter het drumstel, terwijl enkele Black Pumas de koortjes inzongen.<\/p>\n

Op opener True Love Can\u2019t Surf<\/em> vertoeft Ballew in de tekst nog even aan de kust van Californi\u00eb: \u2018People, they don\u2019t change \/ It\u2019s like huggin\u2019 a crashin\u2019 wave \/ Expectin\u2019 it not to break \/ Oh, people, they don\u2019t change\u2019. Daar aan de zonnige westkust raakte Ballew verslaafd aan drank en drugs, maar dat heeft hij allemaal afgezworen. Hij refereert aan die tijd op Suicide Squeeze<\/em>: \u2018As a kid, I wanted to be a movie star \/ Oh, how it must feel when the whole town knows who you are \/ I can\u2019t say I was ever really afraid of the dark \/ But I gambled it all for love and, boy, I got the part \/ Now I\u2019m scared to death of livin\u2019 with this hole in my heart\u2019. Het album eindigt met het achtenhalve minuut lange A Funny Masterpiece<\/em>. De liedjes zijn mysterieus en intrigerend. Ze trekken als een film voorbij. Als singer-songwriter is filmmaker Ballew redelijk uniek.\u00a0<\/span><\/p>\n