{"id":38861,"date":"2024-10-14T15:11:31","date_gmt":"2024-10-14T13:11:31","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=38861"},"modified":"2024-10-15T11:15:39","modified_gmt":"2024-10-15T09:15:39","slug":"25-jaar-geleden-oktober-1999","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2024\/10\/25-jaar-geleden-oktober-1999\/","title":{"rendered":"25 jaar geleden: oktober 1999"},"content":{"rendered":"

Vanwege ons 25-jarig bestaan gaan we komend jaar iedere maand terug in de tijd. We komen deze keer uit in oktober 1999. De maand waarin Annemarie Jorritsma, als minister van Economische zaken, voorstelde om meer tankstations langs de snelwegen te bouwen, Nederland een oefenwedstrijd tegen Brazili\u00eb speelde (met doelpunten van Dennis Bergkamp en Boudewijn Zenden, zo lang is dat geleden) en een vliegtuig van Egypt Air voor de kust van van Massachusetts neerstortte waarbij alle 217 inzittenden om het leven kwamen.
\nEn op Altcountry.nl onder meer de volgende platen werden besproken.<\/p>\n

\"\"Ja, dat prachtige In Spite Of Ourselves<\/em>, de plaat die John Prine<\/strong> uitbracht na zijn operatie en herstel na kanker. Een coverplaat (met uitzondering van het titelnummer) die Prine volzong met allerlei verschillende zangeressen, waaronder een paar echte vedetten: Emmylou Harris, Lucinda Williams, Iris DeMent. Maar ook Trisha Yearwood, Patty Loveless, Melba Montgomery en Connie Smith. En met een verzameling musici waar je u tegen zegt: onder meer de toetsenisten Phil Parlapiano en Glen D. Hardin, pedal steel\/dobro door Dan Dugmore of Al Perkins, gitarist Jason Wilber en vaste bassist David Jacques. Het titelnummer ontving vorig jaar november een gouden plaat (500.000 keer verkocht). Prine overleed in april 2020 aan de gevolgen van COVID.<\/p>\n

\"\"Het album van de maand kwam van de hand van Buddy Miller<\/strong>: Cruel Moon<\/em>. Uitgebracht door HighTone Records, het best wel fameuze label dat in 2008 helaas ten onder ging. Cruel Moon<\/em> klinkt ook nu nog fantastisch. Echt! Ook hier weer de cr\u00e8me de la cr\u00e8me aan muzikanten. Phil Madeira (toetsen, accordeon, lid van de begeleidingsband van Emmylou Harris en, terzijde, oom van Lana Del Rey), een ritmesectie bestaande uit Byron House (bas) en John Gardner (drums) en weer een keur aan gastzangers. Daaronder begrepen Emmylou Harris, Jim Lauderdale, Steve Earle, Julie Miller natuurlijk, maar vooral ook Joy Lynn White. Laatstgenoemde is sinds 2005 van het muzikale podium verdwenen maar wie (ongeveer) wil weten hoe het met haar gaat kan hier terecht <\/a>(fan-interview uit begin dit jaar, het eerste sinds 20 jaar).<\/p>\n

\"\"Vier <\/span>huppelende<\/span> paardjes<\/span> vielen<\/span> deze<\/span> maand<\/span> ook<\/span> ten <\/span>deel<\/span> aan<\/span> Hey You<\/em> van <\/span>de <\/span>Texaan<\/span> Jack Ingram<\/strong>. Ingram is <\/span>een<\/span> artiest die we de <\/span>laatste<\/span> jaren<\/span> niet<\/span> of <\/span>nauwelijks<\/span> op <\/span>deze<\/span> plek<\/span> hebben<\/span> besproken<\/span>. In 202<\/span>1<\/span> nog<\/span> een<\/span> keertje<\/span> The Marfa Tapes<\/em>, <\/span>een<\/span> album <\/span>waarop<\/span> hij<\/span> met<\/span> Jon Randall en <\/span>vooral<\/span> Miranda Lambert <\/span>te<\/span> horen<\/span> is.<\/span> Hey <\/span>You<\/span><\/em> is <\/span>een<\/span> album <\/span>dat<\/span> de <\/span>tand<\/span> des <\/span>tijds<\/span> goed<\/span> doorstaan<\/span> heeft<\/span>. 12 <\/span>c<\/span>ountryrocknummers<\/span>, <\/span>allen<\/span> door Ingram <\/span>geschreven<\/span> (<\/span>vaak<\/span> met <\/span>hulp<\/span> van Jim Lauderdale of Todd Snider), in <\/span>een<\/span> pr<\/span>i<\/span>ma <\/span>productie<\/span>.<\/span> Ingram <\/span>ging<\/span> na<\/span> dit<\/span> album <\/span>gewoon<\/span> door met <\/span>liedjes<\/span> schrijven<\/span> en platen <\/span>maken<\/span>. Hij <\/span>noteerde<\/span> vooral<\/span> vanaf<\/span> 2005, <\/span>diverse hits<\/span>. <\/span>Zijn<\/span> laatste<\/span> plaat<\/span> Once Upon <\/span>A<\/span><\/em> Song,<\/em> uit 2022, is <\/span>e<\/span>e<\/span>n<\/span> solo <\/span>uitgevoerd<\/span> akoestisch<\/span> live-alb<\/span>um<\/span>, <\/span>waarop<\/span> ook<\/span> hij<\/span> ook<\/span> drie<\/span> nummers<\/span> van <\/span>Hey You<\/em> ten <\/span>gehore<\/span> brengt; <\/span><\/span>I Would, <\/em><\/span><\/span>Mustang Burn<\/em><\/span><\/span> en <\/span><\/span>het schitterende Biloxi<\/em><\/span>.<\/span><\/span><\/p>\n

\"\"Nog eentje dan: ook Solitude<\/em> van The Volebeats kreeg 4 paarden. Bart Ebisch schreef toen: “Volebeats zijn van alle markten thuis, al laten ze dat niet al te vaak horen. Solitude<\/span><\/em> is pas het vierde album in het elfjarig bestaan van deze eigenzinnige band uit Detroit”. Er werd toen een associatie met spaghettiwesterns gemaakt. Inmiddels zijn we 25 jaar verder en Volebeats, al dan niet met het voorzetsel The, bestaan nog steeds! In 2022 brachten ze een album, getiteld Lonesome Galaxy<\/em>, uit. Hun eerste sinds 2010, op het label van Ben Harper, Mad Bunny. Ten opzichte van Solitude<\/em> is Robert McCreedy er niet meer bij. Zijn plaats is ingenomen door gitarist Peter Andrus (ook Divine Horsemen). En ook Lonesome Galaxy<\/em> is weer heerlijk, hoor, hoewel er geen potten (in de zin van: revolutionair) gebroken worden. Licht spacey countryrock, met jaren 60-invloeden.<\/p>\n

Voor andere recensies uit oktober 1999 zie hier<\/a>. <\/span>\u00a0<\/span><\/span>
\n<\/span><\/p>\n

<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Vanwege ons 25-jarig bestaan gaan we komend jaar iedere maand terug in de tijd. We komen deze keer uit in oktober 1999. De maand waarin Annemarie Jorritsma, als minister van Economische zaken, voorstelde om meer tankstations langs de snelwegen te bouwen, Nederland een oefenwedstrijd tegen Brazili\u00eb speelde (met doelpunten van Dennis Bergkamp en Boudewijn Zenden, […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_feature_clip_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":"","jetpack_post_was_ever_published":false},"categories":[19],"tags":[],"class_list":["post-38861","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-side-tracks"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38861","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=38861"}],"version-history":[{"count":35,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38861\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":38942,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/38861\/revisions\/38942"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=38861"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=38861"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=38861"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}