{"id":41063,"date":"2025-06-04T11:32:24","date_gmt":"2025-06-04T09:32:24","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=41063"},"modified":"2025-06-06T14:42:01","modified_gmt":"2025-06-06T12:42:01","slug":"de-evolutie-van-de-cowboy-eindigde-niet-met-het-schatje-van-de-rodeo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2025\/06\/de-evolutie-van-de-cowboy-eindigde-niet-met-het-schatje-van-de-rodeo\/","title":{"rendered":"De evolutie van de cowboy eindigde niet bij het schatje van de rodeo"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Er zat in 1968 niemand te wachten op een countryplaat van The Byrds. Sweetheart Of The Rodeo<\/em> verkocht lang niet zo goed als voorgaande albums. Het nieuwe bandlid Gram Parsons was verantwoordelijk voor de koerswijziging van folkrock naar countryrock. Eerder dat jaar had hij met The International Submarine Band al Safe At Home<\/em> afgeleverd. Hij noemde het cosmic American music en die stijl zou spoedig worden gelabeld als countryrock. Er waren in de jaren 60 meer artiesten die experimenteerden met die hybride vorm, maar Sweetheart Of The Rodeo<\/em> wordt het vaakst genoemd als mijlpaal binnen het genre.<\/p>\n

De hippies haakten af. Vlogen ze eerder nog Eight Miles High<\/em> met The Byrds, ze verlieten het Perzische tapijt massaal omdat ze geen boodschap hadden aan The Christian Life<\/em>. Wat moesten ze met dat nummer van The Louvin Brothers? Hadden ze zich nou juist niet verlost van die burgermansmoraal? En wat was er gebeurd met de psychedelische experimenten? In Nashville werd het album ook niet goed ontvangen. Daar zagen ze het als een poging om het conservatieve bolwerk te ondermijnen. Maar de muziekpers was enthousiast. Dat het album voornamelijk covers bevat was geen probleem om artistiek te overtuigen.<\/p>\n

Invloedrijk en baanbrekend zijn nu de termen die worden gebezigd als het gaat om Sweetheart Of The Rodeo<\/em>. De missie van Gram Parsons om country toe te laten in popmuziek was geslaagd. Met The Gilded Palace Of Sin<\/em> van The Flying Burrito Brothers en solo zou hij overigens nog sterkere voorbeelden van countryrock realiseren. Dat het countryalbum van The Byrds alsnog een succes werd, heeft zeker te maken met de postume waardering voor Parsons. Of is het toch gewoon de schitterende hoes die het album een bijzondere status heeft bezorgd?\u00a0<\/span><\/p>\n

De afgebeelde tekeningen zijn in 1933 gemaakt door Jo Mora, een illustrator, cartoonist, cartograaf, beeldhouwer, fotograaf en schrijver. Geboren in Uruguay en als kind verhuisd naar de Verenigde Staten. Delen van zijn poster Sweetheart Of The Rodeo<\/em> werden gebruikt voor de hoes van The Byrds. Het kunstwerk is ook bekend als Evolution Of The Cowboy<\/em>. Levi\u2019s gebruikte de poster om reclame te maken voor hun jeans. Lang niet alles van de poster is te zien op de platenhoes. Behalve de cowboys uit diverse streken van Amerika, enkele onderdelen van een rodeo en de sterk uitvergrote sweetheart is op het oorspronkelijke kunstwerk ook nog centraal de arena waar de rodeo plaatsvindt te zien alsmede meer activiteiten en verder nog zadels en laarzen.<\/p>\n

De Amerikaanse zussen Janis Oliver en Kristine Arnold vernoemden zich niet alleen naar het album van The Byrds, op hun derde album werd ook het artwork gekopieerd. Buffalo Zone<\/em> is een hommage. Het duo werd overigens ontdekt door Emmylou Harris, jarenlang de muzikale partner van Parsons. De new country van het duo leverde in de jaren 80 diverse hits op, maar het derde album Buffalo Zone<\/em> was iets minder succesvol. In de jaren 90 bestierden de zussen een kledingwinkel in Franklin, Tennessee. Dat past dan wel weer bij die hoes van Jo Mora waarop kledingstijlen van cowboys werden uitgebeeld. Oliver was van 1980-1997 getrouwd met Vince Gill, die tegenwoordig op het podium staat als lid van The Eagles.<\/p>\n

Marty Stuart brengt nog veel meer geschiedenis over het genre in dit verhaal. Altitude<\/em> is zijn eerbetoon aan Sweetheart Of The Rodeo<\/em>. Niet zijn eerste overigens. In 2018 stond hij met Roger McGuinn en Chris Hillman van The Byrds en zijn band The Superlatives op het podium om het vijftigjarige bestaan van het album te vieren. Van die reeks concerten is een livealbum verschenen. Maar Altitude<\/em> is interessanter. Want behalve het uit drie delen bestaande Lost Byrd Space Train<\/em> geeft hij een eigen interpretatie van Byrdsy countryrock. De hoes met kledingstukken van cowboys past ook als een handschoen. Stuart heeft in de loop der jaren van alles verzameld op het gebied van countrymuziek. Vooral veel kleding. Een deel van zijn collectie van meer dan 20.000 items zal in de toekomst te zien zijn in het door hem opgerichte Congress Of Country Music in Philadelphia, Mississippi.<\/p>\n

The Lyin\u2019 Shames komt voort uit de punkband The Butchers die kort na de millenniumwisseling ook al wat countrynummers speelde. Ze komen uit Louisiana en draaien er niet langer omheen; ze zijn een countryband. Wel van het alternatieve soort natuurlijk. Ze beelden zulks op Ain’t Never Done Right<\/em> uit met een wild beest in de outfit van Mora\u2019s schatje van de rodeo. Over evolutie gesproken\u2026<\/p>\n

The Byrds – Sweetheart Of The Rodeo<\/em> (1968)
\nSweethearts Of The Rodeo – Buffalo Zone<\/em> (1990)
\nMarty Stuart and The Superlatives – Altitude<\/em> (2023)
\nThe Lyin’ Shames – Ain’t Never Done Right<\/em> (2025)<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Er zat in 1968 niemand te wachten op een countryplaat van The Byrds. Sweetheart Of The Rodeo verkocht lang niet zo goed als voorgaande albums. Het nieuwe bandlid Gram Parsons was verantwoordelijk voor de koerswijziging van folkrock naar countryrock. Eerder dat jaar had hij met<\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[68],"tags":[],"class_list":["post-41063","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-albumcovers"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/41063","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=41063"}],"version-history":[{"count":15,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/41063\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":41155,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/41063\/revisions\/41155"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=41063"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=41063"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=41063"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}