{"id":41859,"date":"2025-09-21T19:43:24","date_gmt":"2025-09-21T17:43:24","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=41859"},"modified":"2025-09-21T19:51:45","modified_gmt":"2025-09-21T17:51:45","slug":"sideline-pop-en-soul","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2025\/09\/sideline-pop-en-soul\/","title":{"rendered":"Sideline: pop en soul"},"content":{"rendered":"

Natalie Bergman – Bror Gunnar Jansson<\/strong><\/p>\n

\"\"Op het vroegere Altcountry.nl hadden we een categorie recensies onder de noemer Sideline. Daar bespraken we albums die niet zozeer met altcountry of americana te maken hadden, maar waarvan we wel dachten dat de lezers ze interessant zouden vinden. Daar valt My Home Is Not In This World <\/strong>(Third Man Records) van Natalie Bergman<\/a> ook onder. Op dit tweede album van Bergman hoor je soul, folk, maar vooral heel veel pop. Pop, in de ouderwetse zin des woords. Sixtiespop, maar dan naar de tegenwoordige tijd geteleporteerd, op een manier zoals ook Lana Del Rey dat kan. Net alsof ze zich in de huidige wereld niet zo thuis voelt (h\u00e9, de titel). Inspiratie kreeg Bergman na de geboorte van haar zoon Arthur (eerste nummer dat ze voor dit album schreef heet ook Song For Arthur<\/em>). Veel songs roepen een melancholisch gevoel op, maar soms is Bergman best vrolijk, zoals in Dance<\/em> (met een vleugje disco). Looking For You<\/em> heeft een waarlijk schitterende melodie (gelukkig vond ze de ware). <\/span>De liefhebbers van Scandinavische films zullen misschien denken dat Bergman Zweeds is, maar ze is gewoon een Amerikaanse (geboren in Illinois).<\/span>\u00a0<\/span><\/p>\n

\"\"Wel Zweeds is Bror Gunnar Jansson<\/a> die tesamen met zijn begeleidingsband The Escapism (voornamelijk drummer Christopher Cantillo) een album getiteld People!<\/strong> heeft uitgebracht. Zeer groovy, mensen. Soul a la Al Green en Curtis Harding, met tsjakkende gitaren en zoemende orgels. Onweerstaanbaar dansbaar soms. Wat een warme sound, niet iets dat je uit het hoge noorden gelijk verwacht. In Occupied<\/em> wordt het tempo teruggeschroefd en dan blijkt Jansson ook uit een ander vaatje te kunnen tappen: dreigende countryblues. Daarna gaat het tempo weer omhoog, maar pas op: de teksten van Jansson gaan over serieuze zaken. Over vluchtelingen, over bezettingen, over bloed aan de handen, overvliegende drones, de Taliban. Misschien toch niet zo leuk om op te dansen. Jansson heeft nog wel een leuke uitsmijter, nou ja, dat gaat over A Generic Breakup Song<\/em>. <\/span>\u00a0<\/span><\/p>\n