![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2026\/02\/bob-weir-ace.jpg?resize=200%2C200&ssl=1\")
<\/p>\n<\/p>\n
Bob Weir is nog maar zestien jaar als hij in zijn woonplaats Palo Alto, Californi\u00eb, op de oudejaarsdag van 1963 een banjospelende Jerry Garcia ontmoet. Het is het begin van een langdurige samenwerking, al is Garcia aanvankelijk eerder de meester en de piepjonge Weir de leerling. Met Ron \u2018Pigpen\u2019 McKernan beginnen ze in 1964 een akoestische folkband, Mother McGree\u2019s Uptown Jug Champions. Met de toevoeging van elektrische instrumenten en de uitbreiding met Phil Lesh en Bill Kreutzmann worden ze eerst The Warlocks, en dan in 1965 The Grateful Dead. Zeven lp’s en honderden optredens later \u2013 The Grateful Dead is de exponent van de Californische sixties-tegencultuur \u2013 is in 1971 de tijd rijp voor soloalbums van de Dead-leden.\u00a0<\/span><\/p>\n The Grateful Dead heeft in oktober 1971 een tweede livealbum uitgebracht, The Grateful Dead<\/i>, beter bekend als Skull and Roses<\/i>. Naast Jerry Garcia en Mickey Hart gaat dan ook Bob Weir begin 1972 aan de slag met een soloalbum. Hij reist daarvoor af naar Cora, Wyoming, waar Weirs schrijfpartner John Perry Barlow op de Bar Cross-ranch resideert. Overdag werkt Weir op de ranch, ’s avonds schrijft hij zijn songs \u2013 volgens eigen zeggen in de aanwezigheid van een hardnekkige geest. Terug in San Francisco gaat Weir met zijn nieuwe materiaal \u2013 waaronder ook songs met teksten van huispo\u00ebet Robert Hunter \u2013 de Wally Heider Studios in met Dead-drummer Kreutzmann en op bas Dave Torbert van New Riders of the Purple Sage. Hij laat zich echter door Dead-manager Rock Scully overtuigen om ook de rest van de band erbij te vragen: Jerry Garcia, Phil Lesh en de nieuwe toetsenist Keith Godchaux. Ace<\/i>, gereleaset in mei 1972, is nagenoeg in alles een Grateful Dead-album.\u00a0<\/span><\/p>\n Ace<\/i> schurkt dan ook dicht tegen Workingman’s Dead<\/i> en American Beauty<\/i> aan, maar bevat toch genoeg eigens, zoals Weirs country-and-western- en honky tonk-invloeden in Greatest Story Ever Told <\/i>en Mexicali Blues. Looks Like Rain<\/i>, met Garcia op pedalsteel, is een introspectieve countryrockballad en Black-Throated Wind<\/i> neigt zelfs naar countrysoul. Het bekendst is echter het golvend-psychedelische Playing in the Band<\/i>, dat overigens ook al op Skull and Roses<\/i> stond en later deel zal gaan uitmaken van de Grateful Dead-canon. Tot slot kent het machtig mooie Ace<\/i> een passend besluit met Cassidy<\/i>, een geweldig eerbetoon aan beatnik Neal Cassady van On the Road<\/i>-faam:\u00a0<\/span><\/p>\n Lost now on the country miles in his Cadillac Nog voor Ace<\/i> in de winkel ligt is Bob Weir alweer op tournee met The Grateful Dead. Op 1 april 1972 namelijk, vertrekt de Grateful Dead-entourage \u2013 vijftig personen, vijftien ton aan instrumenten en apparatuur \u2013 naar Europa, maandenlang toerend door Engeland, Denemarken, Zweden, Nederland, Duitsland, Zwitserland en Frankrijk. On the road again.\u00a0<\/span><\/p>\n Ace<\/i>. Warner Bros., 1972. Greatest Story Ever Told \/ Black-Throated Wind \/ Walk in the Sunshine \/ Playing in the Band \/ Looks Like Rain \/ Mexicali Blues \/ One More Saturday Night \/ Cassidy<\/i><\/i><\/p>\n Op 10 januari 2026 overleed Bob Weir. Hij was 78 jaar.<\/p>\n <\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Bob Weir is nog maar zestien jaar als hij in zijn woonplaats Palo Alto, Californi\u00eb, op de oudejaarsdag van 1963 een banjospelende Jerry Garcia ontmoet. Het is het begin van een langdurige samenwerking, al is Garcia aanvankelijk eerder de meester en de piepjonge Weir de leerling. Met Ron \u2018Pigpen\u2019 McKernan beginnen ze in 1964 een […]<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[],"class_list":["post-43167","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-vergeten-klassieker"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43167","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=43167"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43167\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":43171,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43167\/revisions\/43171"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=43167"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=43167"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=43167"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n<\/span><\/i>I can tell by the way you smile, he is rolling back
\n<\/span><\/i>Come wash the nighttime clean
\n<\/i>Come grow the scorched ground green
\n<\/i>Blow the horn, and tap the tambourine
\n<\/i>Close the gap of dark years in between
\n<\/i>You and me, Cassidy\u00a0<\/i><\/p>\n