![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2026\/03\/the-oxpetals.jpeg?resize=200%2C200&ssl=1\")
Founding father <\/i>van The Oxpetals is de boomlange Guy Phillips. Bij uitstek een vroege hippie, die al vanaf de vroege jaren zestig de bandleden van The Lovin\u2019 Spoonful en ook Emmylou Harris tot zijn vrienden rekent. Zijn status wendt hij aan om met jongere gastjes uit Roanoke, Virginia The Oxpetals op te richten, die aldus in 1967 een single mogen opnemen voor het Musicor-label \u2013 en vervolgens worden gedropt.<\/p>\n
In 1970 inmiddels een hippiecollectief, verhuizen The Oxpetals \u2013 met aanhang \u2013 naar Moosepack Lake, New Jersey en stichten daar in een groot huis aan het meer een commune. De New Yorkse contacten van Phillips bezorgen The Oxpetals \u2013 Phillips (bas), Benjamin Herndon (zang, gitaar), Steven Pague (zang, gitaar), Robert Webber (keyboards) en Daniel \u2018Ace\u2019 Allison (drums) \u2013 een contract bij Mercury Records, die ze hun New Yorkse studio instuurt met als producer Phillips\u2019 vriend Steve Boone van The Lovin\u2019 Spoonful. The Oxpetals, Mercury Records en Steve Boone blijken een mooie combinatie, getuige The Oxpetals.<\/i><\/i><\/p>\n
Wat de hippies van The Oxpetals doen is de akoestische gitaren van de folk vermengen met de scherpe elektrische van de countryrock en daar overheen een deken leggen van slome, dromerige psychedelica. Traag is het, maar daarentegen is de meerstemmige zang voortreffelijk en zijn de songs harmonieus. De geweldige opener Don\u2019t Cry Mother<\/i> combineert dit direct al: samenzang, een rammelend ritme, schrapende gitaar en een bonkende piano. Dit fraaie amalgaam zet zich voort in \u00a0schitterende countryliedjes als het CS&N-achtige I Still Remember<\/i>, het heerlijke groovende Doin\u2019 It<\/i>, en verder in een reeks van superbe slome songs, zoals het dromerige March 22<\/i>, de op de golven van de Hammond voortrollende What Can You Say<\/i> en Declaration of Oneness<\/i>,\u00a0 <\/span>en niet in de laatste plaats in het pastorale Down From the Mountain<\/i>, een albumhoogtepunt. Voeg daarbij sterke rocksongs als Silent Partner<\/i>, You Can\u2019t Hide From the Rude Owl<\/i> en de D\u00e9j\u00e0 Vu<\/i>-achtige afsluiter Glory To The Skies<\/i>, en je hebt een ijzersterke hippie-countryrockplaat in handen.\u00a0<\/span><\/p>\n Dit alles wordt nog eens kracht bijgezet door de verpakking, kosten noch moeite lijken gespaard de luisteraar mee te nemen in de hippiewereld van The Oxpetals: binnenin de klaphoes spreidt zich een royale portfolio uit met foto\u2019s van de mannen spelend op de veranda, een luchtfoto van het communehuis en ook de teksten van de songs. Het is een weelderige verpakking, die het Mercury-label het nodige zal hebben gekost \u2013 en er weinig voor teruggekregen zal hebben. Want het zelfgetitelde album van The Oxpetals <\/i>doet bij de release in 1970 namelijk helemaal niks. Zo\u2019n beetje gelijktijdig lost de band op in een mist van hippiezelfverheerlijking \u2013 de doodsteek en het einde.\u00a0<\/span><\/p>\n The Oxpetals<\/i>. Mercury Records, Don\u2019t Cry Mother<\/i>\u2502<\/i>I Still Remember<\/i>\u2502<\/i>Doin\u2019 It<\/i>\u2502<\/i>What Can You Say<\/i>\u2502<\/i>The Lazy Station<\/i>\u2502<\/i>March 22<\/i>\u2502<\/i>Declaration of Oneness<\/i>\u2502<\/i>Down From the Mountain<\/i>\u2502<\/i>Silent Partner<\/i>\u2502<\/i>Stephanie<\/i>\u2502<\/i>You Can\u2019t Hide From the Rude Owl<\/i>\u2502<\/i>Glory To the Skies<\/i><\/p>\n <\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Founding father van The Oxpetals is de boomlange Guy Phillips. Bij uitstek een vroege hippie, die al vanaf de vroege jaren zestig de bandleden van The Lovin\u2019 Spoonful en ook Emmylou Harris tot zijn vrienden rekent. Zijn status wendt hij aan om met jongere gastjes uit Roanoke, Virginia The Oxpetals op te richten, die aldus […]<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[],"class_list":["post-43460","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-vergeten-klassieker"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43460","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=43460"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43460\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":43463,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43460\/revisions\/43463"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=43460"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=43460"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=43460"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}