{"id":43732,"date":"2026-04-02T15:27:11","date_gmt":"2026-04-02T14:27:11","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=43732"},"modified":"2026-04-02T15:27:40","modified_gmt":"2026-04-02T14:27:40","slug":"will-slater","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2026\/04\/will-slater\/","title":{"rendered":"Will Slater"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/p>\n

Uit bijna alle liedjes op Normal Man<\/strong> (Cloverdale Records) vallen wel enkele tekstregels te halen waarop Will Slater<\/a> uitlegt waarom hij zijn album zo heeft genoemd. Maar eerst maar naar de titelsong zelf: \u2018So I bled and I fought with every tooth and nail I have \/ And I died and I thought that would somehow bring you back \/ But I was wrong again, who am I to blame? \/ I can\u2019t put you at fault for wantin\u2019 a normal man.\u2019 De uit de Amerikaanse staat Georgia afkomstige Slater heeft het niet makkelijk. Hij ligt met zichzelf overhoop. En met zijn omgeving. Maar verdorie, wat een geweldige muziek levert dat op. Zijn stem \u2013 doordringend en soms een beetje weglopend bij de melodie met af en toe wat schorre uithalen \u2013 plaatst een gekartelde lijn onder zijn wankele gemoedsrust. Daarmee is de muziek van deze Slater net zo Painful<\/em> als die prachtplaat uit 2005 van de totaal van de radar verdwenen Wil Ridge. \u2018I think I\u2019d be better off dead\u2019, zingt hij op Driver\u2019s Seat<\/em>. \u2018Picking out which tree I was gonna hit.\u2019 Hopelijk is hij niet een Lost Cause<\/em>: \u2018He don\u2019t mean to cause no pain \/ But he can\u2019t change his ways \/ He\u2019s been lost and ain\u2019t been found \/ Living low and walking proud.\u2019 Het is enigszins geruststellend dat het nummer in de derde persoon is geschreven. Op Hung Out<\/em> heeft hij het over \u2018drinking poison and drowning memories\u2019; het feit dat de liefde de oorzaak is van de depressieve gevoelens biedt toch nog wat hoop. \u2018Oh pure bliss and the sweet ignorance \/ Won\u2019t you tell me where I went wrong\u2019, vraagt hij zich af op Ignorance<\/em>. Laat deze Slater zijn levenspad maar uitstippelen middels dit soort geweldige nummers; muzikaal heeft hij in ieder geval een geweldige uitweg gevonden middels verschroeiende rootsrock met zijn band The 53\u2019s. Ze wisselen heftige momenten af met enkele rustigere passages. Waarmee het midden wordt gehouden tussen de luide kant van Uncle Tupelo en de meer bedaarde van Son Volt, een vergelijking die mede is ingegeven door de zang van Slater die soms ook wel wat heeft van Jay Farrar.\u00a0<\/span><\/p>\n