{"id":43851,"date":"2026-04-16T13:26:50","date_gmt":"2026-04-16T12:26:50","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=43851"},"modified":"2026-04-16T13:26:50","modified_gmt":"2026-04-16T12:26:50","slug":"vince-gill-blikt-met-reeks-eps-terug-op-vijftig-jaar-in-de-muziekbusiness","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2026\/04\/vince-gill-blikt-met-reeks-eps-terug-op-vijftig-jaar-in-de-muziekbusiness\/","title":{"rendered":"Vince Gill blikt met reeks ep’s terug op vijftig jaar in de muziekbusiness"},"content":{"rendered":"

\"\"\"\"\"\"\"\" Vijftig jaar geleden koos Vince Gill voor een leven in de muziek. Hij verliet Oklahoma en begon aan een reis die hem eerst in Kentucky bracht, daarna Californi\u00eb en tenslotte Nashville. Met tussendoor tournees over de hele wereld. Hij stond op podia in caf\u00e9s, theaters en de allergrootste stadions. En nu viert hij dat leven met een serie ep\u2019s die gedurende een jaar zullen worden gereleased. In oktober 2025 verscheen deel 1: 50 Years From Home – I Gave You Everything I Had<\/em>. Met End Of The Night<\/em> is Gill inmiddels toe aan deel 6. Eerder deze maand werd het op de streamingplatforms gezet. Het jaar is nog niet voorbij; de verwachting is dat er in totaal twaalf ep\u2019s zullen verschijnen.<\/p>\n

Vince Gill is niet zomaar de eerste de beste. Hij won 18 Country Music Association Awards, 22 Grammy Awards en 8 Academy Of Country Music Awards. In 1991 werd hij toegelaten als lid van The Grand Ole Opry en in 2007 werd hij ingewijd in de Country Music Hall Of Fame. En daarmee is de opsomming van onderscheidingen nog lang niet compleet.<\/p>\n

Maar is het ook wat, die carri\u00e8re van Gill? Is zijn muziek de moeite waard? Welnu, wie houdt van muziek met rafelranden kan hem links laten liggen. Of misschien is rechts in dit verband beter gekozen. De meeste platen van de artiest neigen naar softrock. Of nee, een groot deel van zijn oeuvre \u00eds softrock. Maar niet alles.<\/p>\n

Gill begon in de jaren 70 in de bluegrass. Van 1978 tot 1982 was hij de zanger van Pure Prairie League, een band die bekend staat om softe countryrock. Daarna speelde hij voor Rodney Crowell, die zijn begeleiders The Cherry Bombs noemde. Naast Gill speelden daarin Hank DeVito, Emory Gordy Jr, Richard Bennett, Tony Brown en Larrie Londin. Ze werkten ook met Rosanne Cash, die destijds met Crowell getrouwd was. Ondertussen was Gill eind jaren 80 ook een solocarri\u00e8re begonnen. Zijn loopbaan nam echt een hoge vlucht als lid van The Eagles, met wie hij sinds 2017 medeverantwoordelijk is voor de verlenging van een ongekend succesverhaal.<\/p>\n

Het is dus niet zo gek dat er een enorm lang artikel aan hem is gewijd op Wikipedia. In de laatste alinea staat daarin te lezen dat hij volgens vele publicaties bekend staat als \u2018the nicest guy in Nashville\u2019. Waarbij je je dus afvraagt wat zo iemand dan doet bij The Eagles, die toch een geschiedenis hebben van ruzies en onderhuidse spanningen.<\/p>\n

Het gaat in deze rubriek om het artwork. Gill plaatst foto\u2019s van zijn gitaren op de ep\u2019s. Op I Gave You Everything I Had<\/em> is dat zijn 1942 Martin D-28 Herringbone. De titel van het eerste deel in de reeks kan letterlijk worden genomen. Gill kocht de gitaar in 1975. Hij ruilde een Martin die hij van zijn ouders had gekregen in en gaf daarnaast al zijn spaargeld uit om het instrument te bemachtigen. Hij beschouwt het als een belangrijke investering in zijn loopbaan. Naast nog drie gitaristen doet Paul Franklin mee op steelgitaar. Amy Grant, getrouwd met Gill, en dochters Jenny en Corrina Gill verzorgen de achtergrondvocalen.<\/p>\n

Op Down At The Borderline<\/em>, het vierde deel, staat een witte 1953 Fender Telecaster afgebeeld. Gill kocht de gitaar voor 450 dollar in 1978 en het is sindsdien zijn belangrijkste instrument. De sporen van slijtage zijn dan ook duidelijk zichtbaar. Op dit deel van de reeks leeft hij zich iets meer uit op het instrument in vergelijking met voorgaande ep\u2019s, die meer de singer-songwriter laten horen.\u2028\u2028Op deel 5 staat een foto van een Gibson J-200. Songschrijver Paul Kennerly schonk de gitaar aan Gill. Melancholie is het thema op deze ep met de titel Lonely\u2019s What I Do<\/em>. De volledige reeks bestaat uit zelfgeschreven nummers, in veel gevallen in samenwerking met andere songschrijvers. De cover van het zesde deel toont de 1967 Gibson ES-335 gitaar die Gill als kerstgeschenk kreeg van zijn ouders toen hij tien jaar was. Al met al is 50 Years From Home<\/em> een keurig en origineel overzicht van een leven in de countrymuziek. Met zijn zuivere tenor weet de artiest zijn softe benadering toch te voorzien van een randje doorleefde soul.<\/p>\n

Vince Gill – 50 Years From Home – I Gave You Everything I Had<\/em> (2025)
\nVince Gill – 50 Years From Home – Down At The Borderline<\/em> (2026)
\nVince Gill – 50 Years From Home – Lonely\u2019s What I Do<\/em> (2026)
\nVince Gill – 50 Years From Home – End Of The Night<\/em> (2026)<\/p>\n

\"\"\"\"\"\"\"\"<\/p>\n

<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Vijftig jaar geleden koos Vince Gill voor een leven in de muziek. Hij verliet Oklahoma en begon aan een reis die hem eerst in Kentucky bracht, daarna Californi\u00eb en tenslotte Nashville. Met tussendoor tournees over de hele wereld. Hij stond op podia in caf\u00e9s, theaters en de allergrootste<\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[68],"tags":[],"class_list":["post-43851","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-albumcovers"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43851","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=43851"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43851\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":43860,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43851\/revisions\/43860"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=43851"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=43851"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=43851"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}