{"id":43885,"date":"2026-04-20T12:28:24","date_gmt":"2026-04-20T11:28:24","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=43885"},"modified":"2026-04-20T12:43:04","modified_gmt":"2026-04-20T11:43:04","slug":"glorieuze-comeback-charley-cruz-nu-met-the-paradise-people","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2026\/04\/glorieuze-comeback-charley-cruz-nu-met-the-paradise-people\/","title":{"rendered":"Glorieuze comeback Charley Cruz, nu met The Paradise People!"},"content":{"rendered":"<p><img data-recalc-dims=\"1\" loading=\"lazy\" decoding=\"async\" class=\"alignleft wp-image-43888\" src=\"https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2026\/04\/Cruz-1.jpeg?resize=440%2C330&#038;ssl=1\" alt=\"\" width=\"440\" height=\"330\" srcset=\"https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2026\/04\/Cruz-1.jpeg?resize=1024%2C768&amp;ssl=1 1024w, https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2026\/04\/Cruz-1.jpeg?resize=200%2C150&amp;ssl=1 200w, https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2026\/04\/Cruz-1.jpeg?resize=1536%2C1152&amp;ssl=1 1536w, https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2026\/04\/Cruz-1.jpeg?resize=1320%2C990&amp;ssl=1 1320w, https:\/\/i0.wp.com\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-content\/uploads\/2026\/04\/Cruz-1.jpeg?w=2048&amp;ssl=1 2048w\" sizes=\"auto, (max-width: 440px) 100vw, 440px\" \/>Ergens begin deze eeuw leerden de ware fijnproevers een band (bandje staat zo neerbuigend) kennen met als uitvalsbasis Dordrecht. En het gezegde &#8216;hoe dichter bij Dordt, hoe rotter het wordt&#8217; is sowieso wat achterhaald, maar gerelateerd aan muziek ook nog eens verre van correct. Dordrecht is <!--more-->namelijk al even een broeinest van muzikaal talent. Met buitenlandse inbreng zoals de inmiddels helaas overleden klasbakken David Rodriguez en Michael de Jong, en verder The Rhythm Chiefs, Dry Riverbed Trio en Minko (met leden van de familie Ciggaar \u00e9n Nick Croes). En hoe zit het met Charley Cruz &amp; The Lost Souls, de formatie rond zanger\/tekstschrijver Charles Croes die begin deze eeuw de neus aan het venster drukte? Die produceerde drie uitstekende (\u00e9n prima beoordeelde) albums: <i>Life On The Edge<\/i> (2004); <i>The Last Warrior<\/i> (2009) en <i>The Other Side<\/i> (2013). Naast optredens in het kleine circuit stonden deze Dordtenaren ook nog eens in het voorprogramma van onder anderen Jimmy LaFave (meerdere malen), Dwight Yoakam en Patricia Vonne.<\/p>\n<p>Ergens in 2017 was de koek echter op. Tot kortgeleden, want het ging blijkbaar weer kriebelen bij Charles. Resultaat: een nieuwe band met Charley Cruz als frontman en drummer (en inmiddels ook accordeon) Ronald Croes als &#8216;restanten&#8217; van The Lost Souls \u00e9n verder met Ralph Bauer (gitaren), Arthur Deighton (mandoline, zang), Jean Paul Joosten (bas) als nieuwe leden. Niet de minsten. Om de uit deze samenwerking voortgekomen muziek \u2013 met vanzelfsprekend Charley weer als songsmid \u2013 onder de aandacht te brengen is daar nu het debuutalbum <i>Love Will Find A Way<\/i>. Negen sterke songs (waarvan <i>Vertigo<\/i> eerder met The Lost Souls werd opgenomen, maar hier een nieuw jasje kreeg) die weliswaar ergens refereren aan het &#8216;werk&#8217; van The Lost Souls, maar wel degelijk met een frisse touch.<span class=\"Apple-converted-space\">\u00a0<\/span><\/p>\n<p>Dat dit album een zogeheten albumpresentatie verdiende was al rap duidelijk en dat gebeurde in hometown Dordrecht op zaterdag 18 april in het Dolhuis. Ook best logisch. Een nokvol Dolhuis. Wat het resultaat was? Een geweldig optreden van een stel zeer competente muzikanten. Die dan op het podium ook nog eens \u2013 dat hoort immers bij een albumpresentatie \u2013 een aantal gastmuzikanten naast zich zagen schitteren, zoals Daniel Bloem (percussie), Keenan Schuck (pedalsteel), zangeres Sequoyah en gitaristen Ruben en Nick Croes. Op de setlist uiteraard integraal de negen songs van het debuut, maar ook een paar zorgvuldig geselecteerde covers (<i>Willin&#8217; <\/i>van Lowell George) en van Jackson Browne dan nog <i>Doctor My Eyes<\/i>. En wat klonk het allemaal goed.<\/p>\n<p>Bij de introductie van deze zeer geslaagde presentatie startte de presentator\/dj Swingie het nummer <i>Abergavenny<\/i> van Marty Wilde in&#8230; en toen werd eveneens duidelijk waar de naam Paradise People vandaan komt. Wilde zingt immers in het derde couplet: <i>\u2018Ah, passing the time with paradise people \/ paradise people are fine with me \/ sunshine forever, lovely weather \/ don\u2019t you wish you could be&#8217;. <\/i><i><\/i>Dit intro werd vervolgens naadloos overgenomen door Cruz en de zijnen met track \u00e9\u00e9n van het album, <i>Higher Love<\/i>, een song met een fijn, lang intro.<\/p>\n<p>Wat volgde was een prachtig optreden met een ontspannen, charismatische Charley Cruz als leider.<span class=\"Apple-converted-space\">\u00a0<\/span>Zonder al te specifiek uitblinkers te benoemen, de rol van Keenan Schuck was zeker onderscheidend, zo ook de vlammende slide van Nick Croes tijdens <i>Doctor My Eyes.<\/i><span class=\"Apple-converted-space\">\u00a0<\/span>De toch al bruisende muziekscene van Dordrecht heeft er met Charley Cruz &amp; The Paradise People weer een extra exponent bij.<\/p>\n<p>Foto: Helen Bloem<\/p>\n<p><\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Ergens begin deze eeuw leerden de ware fijnproevers een band (bandje staat zo neerbuigend) kennen met als uitvalsbasis Dordrecht. En het gezegde &#8216;hoe dichter bij Dordt, hoe rotter het wordt&#8217; is sowieso wat achterhaald, maar gerelateerd aan muziek ook nog eens verre van correct. Dordrecht is<\/p>\n","protected":false},"author":8,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[],"class_list":["post-43885","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-live"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43885","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/8"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=43885"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43885\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":43890,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43885\/revisions\/43890"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=43885"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=43885"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=43885"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}