{"id":43904,"date":"2026-04-22T21:57:08","date_gmt":"2026-04-22T20:57:08","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=43904"},"modified":"2026-04-22T21:57:33","modified_gmt":"2026-04-22T20:57:33","slug":"white-duck-%e2%94%82-in-season-1972","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2026\/04\/white-duck-%e2%94%82-in-season-1972\/","title":{"rendered":"White Duck \u2502 In Season (1972)"},"content":{"rendered":"

\"\"White Duck wordt in Fond du Lac, Wisconsin opgericht door Don Kloetzke, Paul Tabet en Mario Friedel, inwoners, en de uit Lubbock, Texas afkomstige broers Rick en Lenny Fiel. Hun zelfgetitelde debuutelpee is in 1972 een fraaie beatleske baroqueplaat, bomvol heerlijke melodieuze popliedjes. Maar kort na de release verlaten de frontmannen, de broers Fiel, het schip. Kloetzke (zang, gitaar, piano), Friedel (zang, gitaar) en Tabet (drums, zang) besluiten, hoewel nu een andere groep, onder dezelfde naam door te gaan. Bij hen voegt zich een 20-jarige singer-songwriter uit Indianapolis, Indiana, die daarvoor al werkte als contract-songschrijver in Nashville, Tennessee: John Hiatt.\u00a0<\/span><\/p>\n

Met Buzz Cason, dezelfde producer als van het debuut, en in dezelfde studio, Creative Workshop in Nashville, neemt White Duck nog in hetzelfde jaar een tweede plaat op. En ja, White Duck is een andere groep, want In Season<\/i> is een totaal andere plaat. Blues en countryrock doen hun intrede, weg is de lichte popsound. In Season<\/i> is een countryrockplaat die niet ver verwijderd is van de sound van The Band.<\/p>\n

Toch is Carry Love<\/i>, de door Kloetzke gezongen en gecomponeerde opener zeker een soort van Abbey Road-<\/i>pareltje. Maar vervolgens neemt de rootssound het over met Friedels erg fraaie Firewater<\/i> en daarna John Hiatt met het lekker soulvolle You Caught Me Laughin\u2019<\/i> .<\/span><\/p>\n

Wellicht zorgen de drie songschrijvers die in hun liedjes de leadzang voor eigen rekening nemen, in de zin van meerdere kapiteins op een schip, voor een zeker gebrek aan coherentie \u2013 de overgang is soms nodeloos opvallend, om niet te zeggen hinderlijk \u2013 , anderszins komt het de variatie en het avontuurlijke beslist ten goede. Want let wel: In Season <\/i>is een ijzersterke rootsrockplaat, met flarden pur sang countryrock. Don Kloetzke pakt nog uit met het harmonieuze Thank You<\/i>, de wuivende countryrock van A Girl Who<\/i> en de lekkere boogierock van Bull Island Blues<\/i>, verhalend van het desastreus verlopen festival op Bull Island, Illinois op Labor Day in 1972. Lazy Days<\/i> en Again<\/i> zijn lekkere Eagles-achtige countryrockliedjes van de hand van Mario Friedel en John Hiatt excelleert in het geweldige Sail Away<\/i> \u2013 een vroeg hoogtepunt in zijn imposante carri\u00e8re.<\/p>\n

En zo is In Season<\/i> in 1972, uitgebracht op Uni, het poplabel van MCA Records, dus een gevarieerd \u00e9n geweldig album; en ook dus een erg fijne countryrockplaat. Bij gebrek aan enig succes, je snapt het niet altijd, gaat White Duck uiteen. White Duck brengt wel iets bijzonders voort: John Hiatt, die al in 1974 zijn solodebuut Hangin\u2019 Around the Observatory<\/i> uitbrengt, en de rest is geschiedenis. \u00a0<\/span><\/p>\n

In Season<\/i>. Uni\/MCA Records. Carry Love<\/i>\u2502<\/i>Firewater<\/i>\u2502<\/i>You Caught Me Laughin\u2019<\/i>\u2502<\/i>Thank You<\/i>\u2502<\/i>Sail Away<\/i>\u2502<\/i>Bull Island Boogie<\/i>\u2502<\/i>Honey, You\u2019ll Be Alright<\/i>\u2502<\/i>Lazy Days<\/i>\u2502<\/i>A Girl Who<\/i>\u2502<\/i>Again<\/i>\u2502<\/i>Looney Tune<\/i><\/p>\n

<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

White Duck wordt in Fond du Lac, Wisconsin opgericht door Don Kloetzke, Paul Tabet en Mario Friedel, inwoners, en de uit Lubbock, Texas afkomstige broers Rick en Lenny Fiel. Hun zelfgetitelde debuutelpee is in 1972 een fraaie beatleske baroqueplaat, bomvol heerlijke melodieuze popliedjes. Maar kort na de release verlaten de frontmannen, de broers Fiel, het […]<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[5],"tags":[],"class_list":["post-43904","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-vergeten-klassieker"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43904","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=43904"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43904\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":43907,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/43904\/revisions\/43907"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=43904"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=43904"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=43904"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}