{"id":44193,"date":"2026-05-27T12:48:10","date_gmt":"2026-05-27T10:48:10","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=44193"},"modified":"2026-05-27T12:48:10","modified_gmt":"2026-05-27T10:48:10","slug":"ole-kirkeng","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2026\/05\/ole-kirkeng\/","title":{"rendered":"Ole Kirkeng"},"content":{"rendered":"

\"\"Ja, weer een! Weer een album uit Scandinavi\u00eb dat de moeite waard is. Ik kan mei 2026 daarom wel uitroepen tot Scandicana-maand, want er zit ook nog meer aan te komen. Maar eerst Ole Kirkeng<\/a>. Kirkeng is een Noor die countrymuziek maakt, en hij weet dat maar al te goed. Dat zelfbewustzijn is precies wat het in de studio van de Zweedse Amanda Bergman opgenomen Cowboy Lie Detector Machine<\/strong> (Die With My Boots On records) zo bijzonder maakt. In plaats van te doen alsof hij van de prairie komt, maakt hij er een thema van. In Foreign Country Singer Blues<\/em> somt hij met komische precisie op wat hij allemaal n\u00edet heeft: geen paard, geen boerderij, geen Flying V-gitaar \u2014 wel een SUV van zijn moeder en optredens in vegancaf\u00e9s en schimmelige kelders. Het is John Prine-humor met een Scandinavische knipoog. Het album opent met Bare Minimum<\/em>: Kirkeng beschrijft een eikel in sociale zin, terwijl de huilende pedal steel hem begeleidt. Hij belooft een hartjes-ketting met de naam van zijn geliefde \u2014 maar ze heet Carol en hij bestelt Caroline, want dat was het enige wat er was. Het is grappig en pijnlijk tegelijk. De titelsong is het hart van het album. Het beeld van de stadsjongen die zich voordoet als cowboy wordt moeiteloos doorgeprikt door een meisje dat weet dat zijn jasje kant-en-klaar bevlekt is met benzine. “<\/em>She’s a cowboy lie detector machine“<\/em> \u2014 een zin die blijft hangen, zowel als grap als als liefdesverhaal. Maar Kirkeng, die ook een verleden heeft in de band van Courtney Marie Andrews, is meer dan een komiek. In Must Be Growing Up<\/em> en Work in Progress<\/em> toont hij een oprechte kwetsbaarheid over volwassen worden en tekortschieten. De teksten zijn spaarzaam en doeltreffend \u2014 elke zin heeft een bestemming, zoals hij zelf zegt. In Gap Year<\/em> geeft hij het beeld van zovele jongeren die zonodig spannende dingen zouden willen doen, compleet met absurdistische beelden over gevaarlijke reizen en een onverwachte Bob Dylan-imitatie.
\nWat het album onderscheidt van generieke americana is die Noorse blik: geen nostalgie voor een verleden dat nooit van hem was, maar een eerlijke verkenning van wie hij w\u00e9l is. Dat is genoeg. Mooi gedaan.<\/p>\n