{"id":44267,"date":"2026-06-05T14:21:32","date_gmt":"2026-06-05T12:21:32","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=44267"},"modified":"2026-06-05T14:22:24","modified_gmt":"2026-06-05T12:22:24","slug":"one-eyed-mule-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2026\/06\/one-eyed-mule-2\/","title":{"rendered":"One-Eyed Mule"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/p>\n

Een band die zichzelf One-Eyed Mule<\/a> noemt, kan eigenlijk alleen maar alt-country maken. Toch ligt het net even anders. De Denen zijn al twintig jaar bezig, en op hun zevende album klinkt dat door. Het vorig jaar al verschenen Lovesongs & New Routes<\/strong> (Sorte Plader) is een verzorgde plaat waarop de band haar mix van folkrock en alt-country aanvult met indierock-invloeden \u2014 een richting die het geluid wat opener en toegankelijker maakt, maar het ook wat van zijn ruwe kant ontneemt. De tien nummers zitten goed in elkaar, en op zijn best is de band echt overtuigend. Waiting for the River to Flow<\/em> en Time Is Always Time<\/em> zijn de hoogtepunten: nummers waarin pedal steel, dromerige gitaren en de heldere stemmen van Rasmus Dall en Uffe Ipsen samenkomen tot iets dat blijft hangen. Hier klinkt One-Eyed Mule als een band die precies weet wat ze wil. In Do You Know?<\/em> laat pedal steel-speler Rune H\u00f8jmark horen waarom dat instrument zo heerlijk is \u2014 die zoemende snaren geven het nummer precies de juiste lading. Elders is het geheel wat glad afgewerkt. De scherpe randjes die alt-country vaak interessant maken, worden op momenten gladgestreken ten gunste van een breder publiek. Dat is geen ramp, maar wie liever wat meer ongepolijst gaat, zoekt misschien iets verder.<\/p>\n