{"id":44362,"date":"2026-06-20T13:37:50","date_gmt":"2026-06-20T11:37:50","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=44362"},"modified":"2026-06-20T13:37:50","modified_gmt":"2026-06-20T11:37:50","slug":"im-kingfisher-3","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2026\/06\/im-kingfisher-3\/","title":{"rendered":"I’m Kingfisher"},"content":{"rendered":"

\"\"We blijven nog even in Zweden, maar op bekend terrein want Thomas Jonsson is bij altcountry.nl geen onbekende. Onder de naam Thomas Denver Jonsson was hij hier jarenlang een favoriet, en met zijn alter ego I’m Kingfisher<\/a> zet hij die lijn onverminderd voort. Give Up Together<\/strong> (Fading Trails Recordings) is zijn zesde album onder die naam en verschijnt drie jaar na Glue<\/em>, dat met zijn jazzy, losse aanpak een wat ander geluid had dan wat Jonsson normaal laat horen. Dit keer kiest hij voor iets zwaarders. De songs zijn gebouwd rond rustige drums, akoestische en elektrische gitaren en rijke strijkers, die af en toe terugvallen tot kale, ingetogen folksongs. Nieuw is drummer Svante Sj\u00f6blom, die ook achter de kit zit bij Christian Kjellvander.
\nTekstueel is dit geen vrolijke plaat. Jonsson schrijft openhartig en weinig optimistisch over schaamte, isolement en ongemak met zichzelf \u2014 beelden van eenzaamheid, lichamelijkheid en stilte keren steeds terug. Het is geen po\u00ebzie die troost zoekt; eerder een blik die naar binnen slaat en daar blijft hangen.
\nGive Up Together<\/em> is geen album dat zich meteen opdringt. Het mist de directe impact van een hit, en wie er \u00e9\u00e9n keer doorheen luistert, blijft mogelijk met een wat vlak gevoel achter. Maar Jonsson heeft nooit op snelle indrukken gemikt, en dat is hier niet anders. Pas bij meerdere luisterbeurten beginnen de details zich te onderscheiden: de cello van Helena Arlock, de cornet van Bebe Risenfors, de gastzang van Alina Bj\u00f6rk\u00e9n op Winter of ’85\/’86<\/em>, de saxofoon van fotograaf Mats B\u00e4cker op White Denim<\/em>. Het is een plaat die tijd vraagt, en die tijd ook beloont.
\nGeen radicale koerswijziging dus, maar wel een Jonsson die zijn eigen formule verder verfijnt, met een wat zwaardere lading dan voorheen. Voor wie hem al volgde sinds zijn Thomas Denver Jonsson-tijd is dit verplichte kost \u2014 voor nieuwkomers een prima, zij het wat geduld vergend, startpunt.<\/p>\n