{"id":44382,"date":"2026-06-25T09:00:04","date_gmt":"2026-06-25T07:00:04","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=44382"},"modified":"2026-06-25T09:00:04","modified_gmt":"2026-06-25T07:00:04","slug":"thomas-dollbaum","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2026\/06\/thomas-dollbaum\/","title":{"rendered":"Thomas Dollbaum"},"content":{"rendered":"
\"\"Wie de naam MJ Lenderman op het spreekwoordelijk hoesje ziet staan, verwacht inmiddels een bepaald geluid: die ranzige, ietwat ontspoorde gitaar die zijn eigen platen en die van anderen een herkenbare signatuur geeft. Op Birds of Paradise<\/strong> (Dear Life Records\/De Konkurrent) van Thomas Dollbaum<\/a> moet je die verwachting bijstellen. Lenderman speelt hier vooral drums, percussie en doet achtergrondzang \u2014 alleen op Dozen Roses<\/em> pakt hij de gitaar erbij voor een raggende solo. Een verstandige rolverdeling, want het geeft Dollbaum zelf alle ruimte om zijn eigen verhalen te vertellen.<\/div>\n
En vertellen kan hij. Birds of Paradise<\/em> is zijn derde plaatwerk, na het veelgeprezen debuut Wellswood<\/em> (2022) en de EP Drive All Night<\/em> (2025). Met elke release groeit zijn reputatie als een van de scherpste verhalenvertellers binnen de indie-rock. Deze plaat gaat over herinneringen aan plaatsen: Florida’s pine flatwoods, de backroads naar de I-95, vogels die over het water vliegen. Het is een afscheidsbrief aan verloren geliefden en eerdere versies van zichzelf, en dat in bijna elk nummer.<\/div>\n
Dozen Roses<\/em> is de rocker die het beste laat horen wat deze band kan \u2014 een warme, meeslepende groove met de droevigste regel van het album: “When you were a kid the whole world felt like a lonesome ocean \/ Closing in with every wave that seems to come your way.” Jeugd als een eenzame zee die zich met elke golf verder om je heen sluit \u2014 het soort beelden waarin Dollbaum het opgroeien en het verlies vangt zonder het te overdrijven.\u00a0Pulverize<\/em> is een ander hoogtepunt: nerveus, voorwaarts bewegend, tot Dollbaum aan het einde bijna gilt “it’s fine, it’s fine, it’s FINE”, als iemand die zichzelf wanhopig probeert te overtuigen. King’s Landing<\/em> voert je terug naar zijn jeugd bij een klein vliegveld, met dromen om zijn ouders weg te vliegen uit een stad waar niets gebeurde.\u00a0De vergelijking met Lenderman is onvermijdelijk, maar Dollbaum doet het net een beetje anders, dichter bij Bill Callahans gewoonte om \u00e9\u00e9n beeld een heel nummer te laten dragen.<\/div>\n
\n

Geen revolutie, wel een songwriter die met elke plaat zekerder wordt van zijn eigen stem. Vier sterren, ruim verdiend.<\/p>\n<\/div>\n

<\/div>\n