{"id":45175,"date":"2026-10-08T11:28:22","date_gmt":"2026-10-08T09:28:22","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=45175"},"modified":"2026-10-08T11:32:52","modified_gmt":"2026-10-08T09:32:52","slug":"david-kraai-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2026\/10\/david-kraai-2\/","title":{"rendered":"David Kraai"},"content":{"rendered":"

\"\"In een vorige recensie<\/a> van een album van David Kraai<\/a> schreven we dat deze Amerikaan het liefst Gram Parsons zou zijn. Op zijn nieuwe album, Back To When <\/strong>(Fine Country Folk Recordings), komt hij heel dicht bij die wens, al was het maar omdat hij hier speelt met pianist Earl Ball, drummer Jon Corneal en pedalsteelgitarist Jay Dee Maness. Die speelden namelijk alle drie mee op Safe At Home<\/em> van The International Submarine Band (Gloeiende Plaat<\/a>), zoals bekend de eerste echte band van Parsons. Van dat album covert Kraai Blue Eyes<\/em>. Bovendien speelt hij op de gitaar die Parsons gebruikte bij de opnames van dat album. Verder covert Kraai Dark End Of The Street<\/em>, dat ook terechtkwam op The Gilded Palace Of Sin<\/em> van The Flying Burrito Brothers. Daarnaast zijn er bijdragen van onder anderen Herb Pedersen, John Sebastian en Tony Garnier (bassist van Bob Dylan). Countryrockiger kan het nauwelijks. Het is zeker geen slecht album, maar echt vliegen doet het ook niet. Dat ligt deels aan de stem van Kraai: hij doet zijn naam eer aan. De zeven eigen nummers, waarvan \u00e9\u00e9n geschreven met de vorige maand overleden acteur Gerrit Graham, zijn bovendien niet uitzonderlijk. Degelijk, dat is het vooral, en leuk genoeg om hier te bespreken.<\/p>\n