{"id":45328,"date":"2026-10-23T14:12:22","date_gmt":"2026-10-23T12:12:22","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=45328"},"modified":"2026-10-23T14:46:23","modified_gmt":"2026-10-23T12:46:23","slug":"country-in-nederland-hoe-begon-het-2","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2026\/10\/country-in-nederland-hoe-begon-het-2\/","title":{"rendered":"Country in Nederland: hoe begon het? (2)"},"content":{"rendered":"

\"\"Schatkist<\/strong>
\nIn mijn vorige artikel<\/a> over country vertelde ik al dat ik een flinke stapel jaargangen van Nederlandse countrybladen in handen kreeg. Sindsdien kan ik er niet meer vanaf blijven. Bladzijde na bladzijde dompel ik me onder in verhalen, advertenties en concertverslagen, en vooral de eerste jaren zorgen voor de ene verrassing na de andere. Zo groeide langzaam een idee: waarom zou ik deze schatkist niet gebruiken als leidraad voor een serie over de geschiedenis van de countrymuziek in Nederland? Hier is deel 2.<\/p>\n

Say Pardner
\n<\/strong>In het eerdere artikel kwam het blad Hillbilly Hayride van de Dutch Stickbuddy Club al voorbij. Het verscheen voor het eerst in januari 1958 en haalde 49 nummers voordat in december 1965 de banjo in de wilgen werd gehangen.
\nBoven het openingsartikel van de redactie prijkte vaak de groet “Say Pardner”. Inderdaad met een d in plaats van een t. Even googelen leert dat het een begroeting voor een maat is, afkomstig uit de westerncultuur. Het zegt veel over de vriendschappelijkheid en het saamhorigheidsgevoel van de Nederlandse hillbilly-gemeenschap.<\/p>\n

Onderling organiseert men avonden bij leden thuis. Onder het genot van koffie en andere geneugten worden platen en geluidsbanden gedraaid, met muziek van de vier Hanks (Williams, Thompson, Snow en Locklin), Jim Reeves, Ferlin Husky, Faron Young en andere grootheden. Vaak pakt men ook zelf de gitaar of banjo erbij en wordt er, al dan niet samen, uit volle borst hillbilly gezongen. De opkomst is soms groot, maar soms komen er ook maar drie of vier leden opdagen.<\/p>\n

\"\"Mooi is de beschrijving van een avond in 1959 bij mejuffrouw Sirag in Leiden, waar ineens Dick Kreuning and his Rodeo Riders komen binnenvallen en het op die zolderetage een spetterende avond wordt. Kreuning and his Rodeo Riders zijn in 1950 opgericht, komen uit Hilversum en hebben al een paar keer een amateurwedstrijd gewonnen. Daarnaast verzorgen ze muziek bij de ROVOZ, Stichting Radio Omroep Voor Zieken. Veel, veel later, in 1965, scoren ze een hitje in Nederland met hun Ode Aan Jim Reeves<\/em>. Datzelfde jaar begeleiden ze ook Cowboy Gerard (Gerard de Vries) op zijn Een Spel Kaarten<\/em>.<\/p>\n

Andere bandjes die regelmatig opduiken op de avondjes van de Dutch Stickbuddy Club zijn The Tennessee Rangers, een trio uit de Zaanstreek, en de Rojoca\u2019s. Stuk voor stuk amateurgezelschappen.<\/p>\n

Radio
\n<\/strong>Uit de pagina\u2019s van de Hillbilly Hayride blijkt ook dat de leden er alles aan doen om de omroepen zover te krijgen dat ze eens een plaatje van Hank Williams of Jim Reeves draaien, in plaats van weer Johnny Jordaan, Tante Leen of Zwarte Riek. Vanuit Hilversum wordt daar laatdunkend op gereageerd. En toch\u2026 op 6 februari 1958 draait de A.V.R.O. wel 20 minuten hillbilly. En op 20 februari nog eens 10 minuten! Op 3 september 1959 krijgt de DSC de vraag of ze in de uitzending van Jong-Oud-Eeuwig van een maand later willen uitleggen wat hillbilly is, en of ze wat platen willen meenemen. Grappig genoeg klagen ze in het novembernummer dat het verzoek zo laat kwam en ze dus geen tijd hadden om zich goed voor te bereiden. Wat ging het leven toen nog heerlijk langzaam.<\/p>\n

Bestuur
\n<\/strong>Het rommelt in het bestuur van de DSC. Uit de stukken in de Hillbilly Hayride kun je opmaken dat het niet helemaal botert tussen voorzitter Wim Schipper en secretaris Albert Meerholz. Op een gegeven moment verlaat Schipper het bestuur en volgt Meerholz hem op als voorzitter. Maar in september 1959 draagt Meerholz de redactie alsnog weer over aan Schipper, bij gebrek aan tijd. Aan het eind van dat jaar treedt Jo Eumelen toe tot het bestuur. Die naam komen we later in de geschiedenis nog tegen.<\/p>\n

Johnny Cash
\n<\/strong>Ondanks al het bestuurlijke gedoe gaat het goed met de club. Binnen de kortste keren zijn er meer dan 100 leden. Opvallend is dat veel mensen uit de begindagen van de DSC beroepsmilitair zijn, vaak bij de luchtmacht. Sommigen hebben een opleiding of training in Engeland of de VS gehad en spreken daardoor goed Engels. Waarschijnlijk luisterden ze daarom ook naar de uitzendingen van de BFN of de AFN.<\/p>\n

Bij de AFN wordt het programma Stickbuddy Jamboree op een gegeven moment verzorgd door ene Tommy Cash. Jawel: de broer van Johnny! Al in mei 1958 maakt de Hillbilly Hayride overigens gewag van nieuws over een nieuw rock-\u2019n-roll-fenomeen: Johnny Cash. \u201cDeze knaap is 23 jaar en komt uit Arkansas, reeds bij zijn allereerste optreden heeft hij een reusachtig succes met zijn song I Walk The Line, een lied dat hij zelf heeft gecomponeerd.\u201d<\/p>\n

Lydia & her Melody Strings
\n<\/strong>In het januarinummer van 1960 valt in de kantlijn de naam Lydia & her Melody Strings. Lydia is Lydia Tuinenburg, geboren op Java, haar ouders streken neer in Apeldoorn. Haar broer Charles richtte het bandje The Melody Strings op, terwijl Lydia zelf nog zong bij het Apeldoornse cabaretgezelschap Paljas. In mei sluit ze zich aan bij het bandje van haar broer, en uit Paljas neemt ze gitarist Ben Steneker mee. Ook hem zien we later terug.<\/p>\n

In diezelfde maand nemen Lydia en de Melody Strings een cover op van Hank Locklins Send Me The Pillow That You Dream On<\/em>. Het wordt een hit: elf weken in de hitparade, met nummer 9 als hoogste notering. Ook maakt ze nog een coverversie van Hank Williams\u2019 Your Cheatin\u2019 Heart<\/em>. Aan de carri\u00e8re van Lydia Tuinenburg komt echter abrupt een einde als ze in 1960 ongehuwd zwanger raakt en de vader van het kind naar de VS verhuist, waarheen zij hem volgt.<\/p>\n