{"id":45455,"date":"2026-11-05T17:05:40","date_gmt":"2026-11-05T16:05:40","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=45455"},"modified":"2026-11-05T17:06:11","modified_gmt":"2026-11-05T16:06:11","slug":"grace-potter","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2026\/11\/grace-potter\/","title":{"rendered":"Grace Potter"},"content":{"rendered":"

\"\"Op de hoesfoto van Trespasser<\/strong> (Mother Road Records\/Thirty Tigers) zit Grace Potter<\/a> achter het stuur, klaar om te vertrekken voor een avontuurlijke reis door Amerika. Ze begint met een zoektocht naar Main Street U.S.A.<\/em> met het doel om voorgoed te verdwijnen van waar ze op dat moment is. Ze wil er dansen terwijl de jukebox speelt, maar ze heeft het gevoel dat er iets mist. Of zijn haar dromen bedrog? Is de werkelijkheid toch wat grauwer? Ze blijft wel zoeken. Met overgave, want ze knalt er volop in. En als ze dan eindelijk haar droom aan Main Street U.S.A.<\/em> heeft waargemaakt, dan stuurt ze wel een ansichtkaart. Ride Or Die<\/em> is net zo opzwepend als de titel belooft. Het heeft soul en een krachtige beat. Qua sound is het een beetje jaren tachtig. Denk aan Womack & Womack. En aan Sass Jordan. Op Love Me Not<\/em> neemt ze wat gas terug, het is iets kaler, totdat percussie er weer volop leven inbrengt. Gasoline<\/em> begint ouderwets alsof ze naar de jaren 50 terugkeert. Het klinkt romantisch en is het toch weer niet: \u2018Pounding my fists on the wheel, telling that you\u2019re not what I need\u2019. Het is daarna weer een flinke overgang naar elektrische gitaar in combinatie met een discobeat op Run Baby Run<\/em>. De Amerikaanse komt op haar reis heel wat kleurrijke karakters tegen op dit album dat werd opgenomen in vier studio\u2019s aan de westkust, de oostkust en daar tussenin. Ze doet verslag van een verblijf in Lost Cafe<\/em>, dat zich in Tucumcari bevindt. Ze is hongerig. \u2018You ain\u2019t no appetizer, you\u2019re the whole damn dish.\u2019 De kamer is er gehorig, maar het maakt haar niet uit. Ze zingt het met de overtuiging van Tina Turner en net als Amy Winehouse gaat ze voorbij aan gedachten die opkomen dat ze misschien voorzichtiger moet zijn. Op afsluiter Belong<\/em> weet ze nog steeds niet waar ze haar \u2018suitcase full of dreams\u2019 moet neerzetten. \u2018Headlong in the howlin\u2019 wind \/ I guess that\u2019s how it always ends \/ I don\u2019t know any other way to be \/ Maybe if I could just let go \/ Of all muy dreams and all my hopes \/ Maybe then I\u2019d finally be at peace \/ Or maybe peace ain\u2019t what I need \/ And this is who I\u2019m meant to be \/ Out there chasin\u2019 sunsets \/ With my suitcase full of dreams.\u2019<\/p>\n