{"id":45487,"date":"2026-11-10T22:21:12","date_gmt":"2026-11-10T21:21:12","guid":{"rendered":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=45487"},"modified":"2026-11-10T22:47:02","modified_gmt":"2026-11-10T21:47:02","slug":"bontmuts-steelt-de-show-op-takeroot","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2026\/11\/bontmuts-steelt-de-show-op-takeroot\/","title":{"rendered":"Bontmuts steelt de show op TakeRoot 2026"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/p>\n

De voorbije jaren was het TakeRoot-festival uitverkocht, terwijl afgelopen zaterdag de teller op zo’n 2.500 liefhebbers bleef steken. Oorzaak? Wel, vooraf is er immer de discussie of de line-up aan de verwachtingen voldoet; zijn er wel grote namen -publiekstrekkers- vastgelegd. Dat was deze keer niet anders.
\nTakeRoot heeft dan ook al even de slogan ‘Festival For Past, Present & Upcoming American Music’ als nadere duiding, en dat was ook dit jaar zeker passend, maar wellicht wel met iets te veel de nadruk op ‘Upcoming American Music’. Er was, zelfs voor de diehard americana- liefhebbers, vooraf nogal wat graafwerk nodig om bepaalde namen uit het schema nader te leren kennen. En dan spreken we niet over de dochter van Jim White, Willow Avalon, want haar naam was de laatste tijd al her en der opgedoken als ‘upcoming’; haar optreden in de grote zaal was er overigens een met veel loze praatjes en daardoor aan de magere kant. Nee, het waren vooral namen als Lily Seabird; Angela Autumn; Zoh Amba en True Loves die vooraf om research vroegen. Of het een poging was, en dat is zeker te billijken, om ook nu weer voor een jonger publiek te opteren? Ongetwijfeld, maar of het de kwaliteit ten goede kwam, dat is weer een ander verhaal.<\/p>\n

De jongens en het meisje van het Engelse Birds Flying Backwards<\/strong> kunnen nauwelijks geloven dat ze ineens op dit festival staan. En het is ook best verrassend. E\u00e9n heel goede plaat was voldoende om TakeRoot in de foyer te mogen openen. Een plaat die vol stond met schitterende songs, die zich vooral kenmerkten door prachtige melodie\u00ebn en fantastische samenzang. Live komen die prachtige melodie\u00ebn er zeker uit, maar aan de samenzang van Joe Russell-Sanders en India Vingoe mag nog wel wat gewerkt worden. Wel een enthousiast optreden, waarin het lekker vinnige gitaarspel van Ross Appleton zeker opviel. Het optreden werd afgesloten met een fijne cover van Angel From Montgomery<\/em>.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

In de kleine zaal was het routinier Otis Gibbs<\/strong> die gewapend met zijn gitaar en stem alsook zijn (w\u00e9l pakkende) verbindende verhalen een aandachtig publiek wist in te pakken; en stil te houden. Dat zijn verhaaltjes, denk aan Sputnik Monroe<\/em>, voor menigeen al bekend zijn bleek opnieuw geen beletsel om toch weer te kunnen genieten van Gibbs’ performance. De uit Wannamaker, Indiana afkomstige troubadour wist dan ook de volle aan hem toebedeelde speeltijd te boeien. Niet verrassend, maar Gibbs is \u00e9n blijft wel een ware vakman.<\/p>\n

In de kelderruimte van De Oosterpoort mocht de Amerikaanse Jobi Riccio<\/strong> de aftrap verrichten. Riccio verraste in 2023 met haar album Whiplash<\/em>, en eerder dit jaar kwam de mooie opvolger Face The Feeling<\/em> uit. Riccio deed het hier helemaal alleen, met enkel haar elektrische gitaar. Het keldertje zat propvol en toch kon je een speld horen vallen. Dan kun je wat, hoor! We kregen vooral songs van het nieuwe album te horen. Naarmate de set vorderde, werd het steeds een klein beetje rockender. Riccio heeft ook een innemende persoonlijkheid. Ze verklapte een fan te zijn van Coldplay (\u201cwel de vroege Coldplay, hoor\u201d) en speelde een prachtige versie van hun Green Eyes<\/em>.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Op de Zolder was het Abigail Lapell<\/strong> die daar bovenin de Oosterpoort als eerste haar opwachting mocht maken. De Canadese bewees inderdaad dat haar inmiddels verschenen muziek, zij debuteerde al in 2011 met Great Survivor<\/em>, ook live overeind blijft. De nadruk van haar optreden lag met name op haar laatste album, het vorig jaar uitgebrachte Shadow Child<\/em>. Een album met als rode draad de geboorte \u00e9n de weg daarnaar toe van haar zoontje op 7 november 2024. Dus logisch dat Lapell daar vaak aan refereerde \u00e9n als vanzelfsprekend haar aanwezige eerstgeborene samen met haar uitstekende begeleider (viool en 2de stem) Jacqui Armbruster ‘An Happy Birthday’<\/em> toezong. Mooi, ontwapenend optreden.<\/p>\n

Terwijl in de hal soulheld Don Covay klinkt, staat Eli \u2018Paperboy\u2019 Reed<\/strong> met zonnebril op het podium in de grote zaal. De kleine witte man met de grote zwarte stem klinkt doorleefd. Samen met zijn band (twee blazers, een rollend hammondorgel, bas en drums) brengt Reed soul met een grote S. Rustige, slepende nummers worden afgewisseld met uptempo songs waarin Reed zijn gitaar laat scheuren. \u201cAre you still with me?\u201d vraagt Reed een paar keer. Ja hoor, dat is het publiek zeker. Er wordt lekker meegeswingd op het nummer waarmee Reed in Nederland en de rest van de wereld bekend werd: (If You Want The Love Of A Man) Come And Get It<\/em>. Tegen het einde van het optreden roept Reed vanuit de coulissen zijn band terug het podium op voor een soort toegift. Zijn zonnebril nog altijd op zijn neus.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

In de kleine zaal brengt Lance Roark<\/strong> geconcentreerd zijn stevige country. De roodharige countryrocker uit Oklahoma wordt al een paar jaar gezien als de next big thing, maar tot een doorbraak is het nog niet gekomen. Wellicht brengt zijn enthousiaste optreden vanavond in Groningen hem weer een stapje dichter bij grotere bekendheid. In Roarks thuisstaat Oklahoma wordt het zwarte asfalt heel heet, maar Roark vertelt trots dat zijn vrouw nog \u2018hotter\u2019 is. Oklahoma Blacktop<\/em> brengt hij dan ook vol vuur.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

In de foyer, de vaak wat rumoerige passage naar de verschillende zalen, stond dan een naam die nog niet echt tot de groten behoort, maar de uit Elsmere, Kentucky afkomstige Jeremy Pinnell<\/strong> gaf met zijn strakke band in de rug wel degelijk een signaal af om nog ‘ns op TakeRoot terug te keren. Uitstekend optreden, dit hoewel de frontman soms wat statisch oogde. De muziek was echter van een meer dan gemiddeld niveau en werd toch ook wel met de nodige vaart & elan gebracht.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

In de kleine zaal een oude bekende, want de pas 19- jarige Mureann Bradley<\/strong> stond toch echt al voor de 2e keer op TakeRoot; in 2024, zij het toen nog wat schuchter (maar wel erg goed), op het podium van de knusse Zolder. Nu dus promotie gemaakt naar de (nagenoeg volle) kleine zaal. En weer overtuigde zij met songs van haar voorbeelden uit een ver verleden (Geeshie Wiley; Rev. Gary Davis<\/em>), maar ook met werk van eigen hand van haar album Rose Dogs & Blackwood Pew<\/em> (2026). Bradley beheerst haar snaarinstrumenten als iemand die er al ‘eeuwen’ mee vergroeid is.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Het optreden in de Grote Zaal begint met een radiowaarschuwing waarin ene Willow Avalon<\/strong> gezocht wordt: \u201carmed and dangerous!\u201d Dat blijkt in de praktijk nogal mee te vallen. Onder de beginklanken van Southern Belle Raisin Hell<\/em> komt Avalon op blote voeten en in een bloemetjesjurk het podium op gehuppeld. Het is het begin van een nogal steriel optreden. Nergens krijg je het gevoel dat hier kunst gemaakt wordt. Wel een vakkundig in elkaar gezette show met nummers van haar laatste twee albums. Ook haar begeleiders (bas, drums, gitaar\/pedalsteel en gitaar) lijken er niet al te veel plezier in te hebben, gezien hun volstrekt gezichtsloze spel. Het enige moment dat liet zien wat Avalon echt kan, is het bijna solo gebrachte Georgia Mile<\/em>. Verder wordt het optreden regelmatig opgehouden door Avalons eindeloze verhalen over haar belevenissen met steeds weer tegenvallende mannen.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Ze willen graag aangekondigd worden als de oudste band van het festival. The Del Fuegos<\/strong> werden in 1980 opgericht, maar vielen tien jaar later door ruzie uit elkaar. Nu zijn ze er weer, en helemaal 2026 komt Warren Zanes filmend met zijn mobiel het podium op. \u201cThe Del Fuegos from Boston, Mass.!\u201d roept bassist Tom Lloyd, voor wie het nog niet wist. Naast Lloyd staan de broers Dan en Warren Zanes op gitaar en Joe Donnelly op drums. Stevige, puntige rock die nu nog net zo urgent klinkt als veertig jaar geleden. Dan huppelt met zijn blauw gekleurde krullen samen met Lloyd vrolijk over het podium. Wat een energie! Bij rustpunt Have You Forgotten<\/em> zingt het publiek enthousiast mee, en ook de cover I\u2019m Your Puppet<\/em>, waarin Dan vocaal wordt bijgestaan door zijn vrouw, kan op meezingen rekenen. \u201cThree minutes left, let\u2019s dance!\u201d roept Zanes, waarna band en publiek het optreden wild swingend tot een einde brengen. The past van TakeRoot is nog lang niet oud.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

American Aquarium<\/strong> stond al voor de derde keer op het podium van TakeRoot, maar nog nooit in dezelfde bezetting, verklapte presentator Peter Bootsman. Voorman BJ Barham had dit keer een goed op elkaar ingespeeld vijftal meegenomen naar de Grote Zaal. Op zijn bekende, energieke manier zweepte Barham zijn band op tot ruim een uur Springsteeneske rock. Er kwam flink wat ouder werk voorbij (Jacksonville<\/em>, Nothing To Lose<\/em>, Hurricane<\/em>), maar ook Dollar General<\/em> en History Repeats Itself<\/em> van het nieuwe album New Ways To Lose<\/em>. Mooi om te zien: de drummer had geen microfoon, maar zong de teksten vaak luidkeels mee. Het minpunt was het veel te hoge geluidsvolume. Daardoor verdween de pedalsteel volledig in de muur van gitaren en toetsen, behalve op de schaarse rustige momenten.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Als afsluiter op de Zolder, waar de temperatuur inmiddels best was opgelopen, dan nog een trio uit Melbourne, Australi\u00eb rond de charismatische, humorvolle (van echt grappig tot enigszins wrange humor) Henry Wagons<\/strong>. Met zijn bijtijds rauwe geluid bewees deze Aussie met zijn begeleiders prima als epiloog op Take Root te passen.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

De grote onbekende van dit festival was Johnny Mullenax<\/strong>. Een paar ep\u2019tjes, een moeilijk verkrijgbaar recent album. De naam van de Amerikaanse gitarist lag nog niet op ieders lippen, en toch gonsde het wel een beetje rond zijn komst naar TakeRoot. Bij de eerste aanblik van de band zonk de moed me echter een beetje in de schoenen. Een vreemd ventje met een grote bontmuts op, begeleid door onder meer een toetsenist op leeftijd met een knotje en een gestreept vest. Maar\u2026 vanaf de eerste tonen was het raak. Dit was sensationeel! Mullenax is een vingervlugge gitarist, begeleid door een retestrakke band, met onder meer een intense fiddler en een flink groovende ritmesectie. Een band die net zo goed southern rock met bluesy invloeden speelde als progrockachtige stukken. Ja, zelfs een stuk jazzrock. De bontmuts vloog in het eerste nummer al af, en in het publiek ging van enthousiasme een cowboyhoed de lucht in. Die bontmuts ging overigens gauw weer op, om het lange krullenhaar van Mullenax in bedwang te houden. Dat was ook nodig, want er werd flink gerockt. Kortom: Mullenax kwam, zag en overwon. Daarmee redde hij deze verder wat matte editie van TakeRoot.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Tekst: Leo Kattestaart, Peter Hageman en Hugo Vogel
\nFoto’s: Peter Hageman en Hugo Vogel<\/p>\n

<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De voorbije jaren was het TakeRoot-festival uitverkocht, terwijl afgelopen zaterdag de teller op zo’n 2.500 liefhebbers bleef steken. Oorzaak? Wel, vooraf is er immer de discussie of de line-up aan de verwachtingen voldoet; zijn er wel grote namen -publiekstrekkers- vastgelegd. Dat was deze keer niet anders. TakeRoot heeft dan ook al even de slogan ‘Festival […]<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[],"class_list":["post-45487","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-live"],"jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/45487","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=45487"}],"version-history":[{"count":23,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/45487\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":45524,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/45487\/revisions\/45524"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=45487"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=45487"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=45487"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}