{"id":7136,"date":"2012-11-29T19:54:58","date_gmt":"2012-11-29T17:54:58","guid":{"rendered":"http:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=7136"},"modified":"2012-11-29T20:19:54","modified_gmt":"2012-11-29T18:19:54","slug":"sean-rowe","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2012\/11\/sean-rowe\/","title":{"rendered":"Sean Rowe"},"content":{"rendered":"

\"\"De Amerikaanse singer-songwriter Sean Rowe<\/a> treedt veelvuldig op in luidruchtige bars en soms zwerft hij maanden door de wouden van de staat New York op zoek naar inspiratie. Met zijn machtige bariton houdt hij er de wilde beesten op veilige afstand. Dronken bezoekers bij zijn optredens overstemt hij met gemak. Hij hoeft zijn mond maar open te doen of Tom Waits vlucht een donkere steeg in en verstopt zich achter de vuilnisbakken. Zijn stem is donker als een ondoordringbaar bos. Op het meesterlijke The Salesman And The Shark<\/strong> (Anti-\/Konkurrent) zorgen zoete damesstemmen (Isobel Campbell, Inara George) soms voor een spannend contrast in een omgeving van stemmige violen, gejaagde percussie, surfgitaar of een Casiotone. Op het Waitsiaanse Joe’s Cult wordt een oude analoge Farfisa-synthesizer ingezet alsmede een bulbul tarang, een snaarinstrument uit India. Binnenkort te aanschouwen op enkele podia. Zie de agenda.<\/p>\n

In 2009 gaven we Magic (nu ook verkrijgbaar bij Anti-) ook al vijf sterren en schreven we het volgende:<\/em> Pure magie vanaf de eerste tonen. En als dan die stem invalt, weet je het zeker. Dit is bijzonder. Misschien niet heel erg rootsy, maar maakt het wat uit? Tom Waits, Scott Walker, Nick Cave, Tindersticks, Leonard Cohen, Mark Lanegan, die zijn toch ook niet puur rootsy? Nou dan. Met Magic (Collar City Records) past Sean Rowe helemaal tussen dat rijtje illustere namen. De uit Albany, New York, afkomstige artiest heeft een stem waarmee hij in de lente de bladeren van de takken zingt. Diep, donker. Denk dus ook aan Bonnie \u2018Prince\u2019 Billy, zodat deze recensie toch wel degelijk een rootselement bevat. Old Black Dodge is bovendien een titel die op een rootsplaat perfect past. Dit nummer zou zo van een van de platen van Junkhouse kunnen komen. Vooral het korte plukken aan de gitaarsnaren en de bijzondere structuur van het nummer zijn helemaal in de stijl van die Canadese band uit de jaren negentig. En die stem van Sean Rowe dus. De bezoeken die Rowe in zijn songs brengt aan de donkere krochten van de ziel, lopen nergens uit op capitulatie. Rowe komt over als een sterke persoonlijkheid. Het nummer American is een voorbeeld. Subliem nummer trouwens. I was naked and for once I wasn\u2019t ashamed \/ I looked God in the eye and he spit in my face \/ He left me on Main Street and drove his Hummer away… I\u2019m a Man \/ I am the world \/ I\u2019m a Man \/ I am the Lord \/ I\u2019m a Man \/ But I ain\u2019t that American<\/em>. Het nummer zou heel goed hebben gepast in het oeuvre van Jeff Buckley. Eenzelfde soort thematiek. Rowe is eigenlijk wel wat te vergelijken met Buckley. Maar met zijn stem gaat hij dus precies de andere kant op. De opnamen voor deze cd werden bekostigd door bewonderaars van Rowe. We kunnen die fans niet dankbaar genoeg zijn.<\/p>\n

<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

De Amerikaanse singer-songwriter Sean Rowe treedt veelvuldig op in luidruchtige bars en soms zwerft hij maanden door de wouden van de staat New York op zoek naar inspiratie. Met zijn machtige bariton houdt hij er de wilde beesten op veilige afstand. Dronken bezoekers bij zijn optredens overstemt hij met gemak. Hij hoeft zijn mond maar […]<\/p>\n","protected":false},"author":5,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[4],"tags":[],"class_list":["post-7136","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-recensies"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7136","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/5"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7136"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7136\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7148,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7136\/revisions\/7148"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7136"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7136"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7136"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}