{"id":97,"date":"2009-08-27T18:42:56","date_gmt":"2009-08-27T16:42:56","guid":{"rendered":"http:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/?p=97"},"modified":"2023-06-16T12:09:05","modified_gmt":"2023-06-16T10:09:05","slug":"over-neil-young-de-dood-willy-deville-muddy-waters-en-drive-by-truckers","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/2009\/08\/over-neil-young-de-dood-willy-deville-muddy-waters-en-drive-by-truckers\/","title":{"rendered":"Over Neil Young, de dood, Willy DeVille, Muddy Waters en Drive-By Truckers"},"content":{"rendered":"

Neil Young<\/strong>
\nIn 1991 bracht Neil Young Arc Weld uit, zijn Golfoorlog-plaat. Een driedubbel-cd, waarvan er een gevuld was met feedback en andere onzin, een variant op Lou Reed\u2019s Metal Machine Music. Veel bekende nummers, maar ook een geweldige elektrische uitvoering van Dylan\u2019s Blowin\u2019 In The Wind. Het was weer zo\u2019n typische a-commerci\u00eble Young-plaat. Daar dacht hij zelf ook zo over, dus om toch nog wat publiciteit te genereren deed hij wat interviews. \u2018Anders weet niemand dat-ie bestaat,\u2019 vertelde hij toen ik hem belde.
\nHij was een verrassend vriendelijke en open prater die tegelijk erg zijn best deed om niets substantieels te zeggen. We hadden het over zijn hobby (treinen), zijn vader die sportjournalist was en natuurlijk over zijn ambitieuze plan om een megabox uit te brengen met een alternatief carri\u00e8reoverzicht; de befaamde maar vooral beruchte Archives. Die kon nu ieder moment verschijnen.
\nAan dat interview moest ik denken toen ik in de winkel stond, want 18 jaar later was het dan eindelijk zover. Deel 1 van de Archives is verschenen. Ik moest een moeilijke keuze maken: kocht ik de cd-, de dvd- of de blue ray-versie? Of liet ik deze trein aan me voorbijgaan, want we hadden het wel over veel geld. Uiteindelijk ging ik voor de goedkoopste oplossing; de uitgave met 8 cd\u2019s voor 72 euro.
\nBij voorbaar voelde ik me een al genaaid omdat twee van de acht cd\u2019s liveconcerten waren, in precies dezelfde uitvoering al eerder verschenen. Die had ik dus al. Ook een minpunt: de bijgeleverde informatie was extreem karig voor een box.
\nDesondanks werd ik, toen ik alles achter elkaar draaide, erg blij. Wat waren die eerste opnames van zijn groep The Squires grappige surfrock, wat waren sommige demo\u2019s fraaie voorbodes voor zijn latere werk, maar vooral: wat maakte Young een serie sublieme platen op rij. Neil Young, Everybody Knows This Is Nowhere, After The Gold Rush en Harvest is een meesterlijk kwartet. Om in sporttermen te blijven: een streak die nauwelijks zijn weerga kent. Mij schiet alleen Dylan midden jaren zestig te binnen en Steve Earle in zijn post-gevangenis periode.
\nMaar dat Young op zo\u2019n jonge leeftijd zulke muziek voor de eeuwigheid kon cre\u00ebren is ongelooflijk. Hij was 23 toen hij zijn eerste twee soloplaten maakte en was pas 26 ten tijde van Harvest.
\nDus in dat opzicht is Archives Vol.1 zijn geld waard geweest.<\/p>\n

De dood<\/strong>
\nVorige maand overleed Laurens Klaver, vriend, collega en fotoredacteur bij Panorama. Op de begrafenis klonken Dire Straits, Elton John en George Michael. In zijn jeugd had hij Frank Zappa en The Byrds zien optreden, daar liet ik hem nog wel eens over vertellen want zelf woonde ik toen nog in Limburg en daar kwamen Zappa en Byrds niet langs.
\nMaar hij en zijn vrouw hadden drie dochters gekregen en zoiets laat zijn muzikale sporen na.
\nHet zette me aan het denken. Ik moet snel mijn definitieve begrafenislijstje maken. Eigenlijk staan er maar twee dingen vast: het thema van The Last Waltz bij het verlaten van de zaal, dat had ik ook gedaan met mijn vader en moeder. En Feel Like Going Home van Charlie Rich, daar moest ik zelf van huilen bij de crematie van mijn vader.
\nMaar de rest? Ik ben er nog niet uit. Klaver was maar twee jaar ouder dan ik, zijn dood kwam snel en onverwacht, dus ik weet dat ik op moet schieten, want ongelukken en de dood zitten in kleine hoekjes.<\/p>\n

Fred’s hoekje<\/strong>
\nWeer twee doden in de muziekwereld deze maand. De eerste, Les Paul (94 jaar geworden, een ongelooflijke leeftijd voor een musicus), werd eigenlijk bekender door de gitaar die door hem ontwikkeld en naar hem vernoemd werd, dan door zijn muziek. Bij de gedachte aan Vaya Con Dios, zijn bekendste hit uit de jaren vijftig, springt je hart toch niet echt open. Je denkt eerder ‘een Les Paul’, dan ‘Les Paul’.
\nWilly DeVille werd slechts 58 jaar, en in zijn geval mag het een wonder genoemd worden dat hij nog zo oud is geworden. Toch waren het niet de drugs die hem velden, maar was het een ongeneeslijke ziekte die hem de das om deed. In zijn begintijd, eind jaren ’70, bracht zijn platenmaatschappij Capitol Records zijn lp’s soms alleen in Europa uit. Voor de VS werd de muziek, met zydeco en Franse invloeden, te ‘avant garde’ gevonden Op de in Parijs opgenomen lp Le Chat Bleu, uit 1980, werkte DeVille samen met de legendarische Doc Pomus \u2013 de muziek klinkt nu zelfs nog beter dan indertijd \u2013 ware avant garde dus.
\nOok met veel Franse invloeden is de mooie nieuwe cd van Iggy Pop Pr\u00e9liminaires (Voorspel), die is ge\u00efnspireerd door de roman ‘De mogelijkheid van een eiland’ van de Franse auteur Michel Houellebecq. De cd, die als filmscore gebruikt zal worden bij een documentaire film over Houellebecq, opent en sluit met het mooiste nummer ooit geschreven: Les Feuilles Mortes, en ook Iggy Pop weet dit meesterlijk te vertolken.
\nWilly DeVille, en nu ook Iggy Pop, bleven niet steken in de rocksjablonen, en gebruikten invloeden uit New Orleans, het Franse chanson en de jazz. Samen met Tom Waits (en ook Dayna Kurtz) vormen zij zo een van de interessantste zijtakken van de popmuziek.
\nIggy Pop, een ‘walking contradiction’, zie ik niet zo gauw te vroeg overlijden. In zijn punkjaren was hij weliswaar een junkie (en uitvinder van de stagedive), maar hij is ook de enige popmusicus die in een wetenschappelijk boek een stuk heeft geschreven (‘Ceasar Lives’, over de toepasbaarheid van Edward Gibbons’ Decline and Fall of the Roman Empire op de moderne wereld), en hij schijnt een bovengemiddeld goede golfer te zijn. Iemand met zoveel levenslust gaat niet zomaar dood. (Fred Schmidt)<\/p>\n

Muddy Waters<\/strong>
\nEigenlijk heb ik het iedere keer weer als ik Muddy uit de kast haal. Bij beluistering ben ik er dan 100 procent van overtuigd dat er nooit iemand is geweest en zal komen die muziek met zulke zeggingskracht heeft gemaakt of zal maken. Nu draaide ik The Definitive Collection, een voorbeeldige chronologische verzameling van 24 nummers en het is adembenemend. Waarschijnlijk is de beste single ooit (A en B-kant opgeteld) I Can\u2019t Be Satisfied een I Feel Like Going Home, opgenomen in april 1948. Beide nummers staan op deze verzamelaar. Leuk detail voor mezelf: toen Muddy op 24 mei 1955 het fenomenale Mannish Boy opnam was ik 1 maand en 2 dagen oud.<\/p>\n

Pieta Brown<\/strong>
\nMet veel genoegen In The Cool gedraaid, de tweede plaat van Pieta Brown. Ze is echt de wereldkampioene praatzingzeuren; een houding van \u2018het interesseert me helemaal niks\u2019. Het is de Lucinda Williams-stijl over de top. Geweldig.<\/p>\n

Therapie deel 6 & 7<\/strong>
\nIk heb een ziekelijke cd-koopdrang. Er zijn, zo bleek, meer mensen die het kopen van cd\u2019s eigenlijk net zo leuk (of leuker) vinden dan het luisteren naar cd\u2019s. En die weigeren te stoppen met kopen. Deze ziekte is slechts te overwinnen door steeds maar weer op te schrijven waarom je iets aanschaft. Net zo lang tot je echt doorhebt dat je gestoord bent. Dit is de oogst van juni en juli, aangeschaft in de periode dat we een pleegkind kregen en ik nauwelijks nog tijd had om muziek te draaien.
\nReageren mag nog steeds: mail naar f.lomans@smm.nl. Zij die deze therapie onzin vinden, kunnen nu ophouden met lezen.<\/p>\n

Juni & juli 2009
\nMijn verzameling werd in juni en juli verrijkt met 50 nieuwe cd\u2019s (dubbelaars en boxen gewoon als een geteld). Die kostten me 238,02 euro en 47,95 dollar. Dit waren de aanwinsten (+ aanschafprijzen). Een aanschafprijs van \u20ac0,00 houdt in dat ik hem heb gekregen, meestal van de betreffende platenmaatschappij of distributeur of gewoon als cadeautje.<\/p>\n

Albert & Gage: Dakota Lullaby (\u20ac0,00)
\nThe Allman Brothers Band: Eat A Peach (deluxe edition) (\u20ac12,00)
\nBen bezig met alles te kopen van deze ultieme jam-band. Deze is vooral opmerkelijk vanwege de ellenlange versie van Donovan\u2019s There Is A Mountain, hier Mountain Jam geheten.
\nDavid Bowie: Young Americans (\u20ac4,50)
\nJJ Cale & Eric Clapton: The Road To Escondido (\u20ac6,30)
\nSoms koop ik muziek die bij mijn leeftijd past en dan geniet ik er nog van ook.
\nIsobel Campbell & Mark Lanegan: Sunday At Devil Dirt (\u20ac4,80)
\nLanegan is een bijzonder mannetje, dus als zijn cd\u2019s voor weinig te koop zijn, sla ik toe.
\nCelilo: Bending Mirrors (\u20ac0,00)
\nCharley Cruz & The Lost Souls: The Last Warrior (\u20ac0,00)
\nVeel goede bedoelingen van deze Nederlandse band om americana met ballen en soul te maken. Maar het blijft helaas te vaak steken in Jackson Browne en Eagles-achtige westcoast confectiepop. Goed gemaakt en gespeeld, maar die ene vraag dringt zich constant op: why?
\nMichael Dean Damron: Father\u2019s Day (\u20ac0,00)
\nZo spectaculair als met zijn schandalig onderschatte band I Can Lick Any Sonofabitch In The House zal de muziek van Michael Dean Damron nooit meer kunnen worden. Dat was een unieke combi van roots en Led Zeppelin. Maar zijn soloplaten met gevoelige machomuziek snijden ook flink hout. Zijn vorige, Bad Days Ahead, verscheen op ons eigen Rosa Records-label en verkocht geen drol. Van deze Father\u2019s Day zullen er ook wel niet veel verkocht worden, hoewel die net zo goed is. Wat een onrecht.
\nDrive-By Truckers: Live From Austin Tx (\u20ac0,00)
\nTussen 1999 en 2004 maakten de DBT vier briljante platen: Pizza Deliverance, Southern Rock-Opera, Decoration Day en The Dirty South. Dit was Southern rock die Lynyrd Skynyrd naar de kroon stak met teksten zoals ze eigenlijk nooit eerder in de muziek opgedoken waren. Met de laatste twee studioplaten kwam de klad erin en hun concert vorig jaar in Paradiso was miserabel. De Truckers waren eerlijk gezegd een beetje een zeurderig en pompeus bandje geworden. Dat bevestigt deze live-plaat; met name het eerste deel is hemeltergend. Hoe goed ze ooit waren bewijst de 10 minuten uitvoering van het oude 18 Wheels Of Love.
\nDrive-By Truckers: The Fine Print (\u20ac0,00)
\nOp 1 september verschijnt deze DBT-plaat met covers, afdankertjes en curiosa uit de periode 2003-2008 en mijn god, wat is-ie briljant. Honderd keer beter dan wat de DBT de laatste jaren hebben uitgebracht. Ik had ze afgeschreven, maar nu zijn ze weer serieuze kandidaten voor de titel \u2018beste band ter wereld\u2019. Met het beste nummer dat dit jaar is uitgekomen: George Jones Talkin\u2019 Cell Phone Blues.
\nSteve Earle: Copperhead Road (deluxe edition) (\u20ac13,50)
\nAls extraatje zit bij deze tamelijk harde soloplaat van Earle een liveconcert.
\nSteve Earle: Townes (+ The Basics) (\u20ac0,00)
\nHet extraatje hier is een cd met eerste Earle-versies van de Townes-liedjes. Eigenlijk net wat beter dan de gelikte versies die de Townes-plaat haalden.
\nThe Farmers: Fulmination (\u20ac0,00)
\nTales Of The New West van de Beat Farmers was een meesterlijke plaat. Maar de smaakmakers van die band zijn inmiddels dood. De overgebleven Jerry Raney ploetert nu verder met een band die The Farmers heet en hun eerste plaat is zo slecht nog niet. Rootsrock die vaak amusant en op een handvol nummers zelfs goed is.
\nPhil Friendly with Pete Anderson: My Shadow (\u20ac0,00)
\nLevon Helm: Electric Dirt ($14.47)
\nBand-zanger en \u2013drummer slaat opnieuw toe met een plaat, voornamelijk gevuld met blues- en countrycovers. Concurreert moeiteloos met het beste van de Band en is dus kandidaat voor de plaat van het jaar.
\nHickoids: Waltz-a-cross-dress-Texas (\u20ac0,00)
\nHillstomp: After Two But Before Five (\u20ac0,00)
\nHumble Pie: The Very Best Of Humble Pie (\u20ac5,40)
\nEen van mijn favoriete nummers van vroeger was The Sad Bag Of Shaky Jake van Humble Pie, de band van Steve Marriott (Small Faces) en Peter Frampton (Herd). Heb ik nog als single gekocht voor vier gulden vijftig. De vraag nu luidt: had ik het bij het rechte eind? Antwoord: eigenlijk wel. Een erg goed country\/blues\/rock-lied. Gaat over een moord in Texas, wat eigenlijk weer raar is om dat te horen uit de mond van een Engelsman. Zo is er altijd wat, natuurlijk. Op deze verzamelaar staan, naast live-versies van For Your Love en Shakin\u2019 All Over, hun eerste hit (Natural Born Bugie) en nummers van hun eerste twee LP\u2019s.
\nIan Hunter: Man Overboard (\u20ac0,00)
\nDe legendarische ex-Mott The Hoople frontman is nu 70 en zo klinkt zijn stem ook. Hij heeft handenvol soloplaten gemaakt die ik niet ken. Maar deze ruwe, energieke laatste vind ik erg goed, dus ik vrees dat ik wat gemist heb.
\nKris Kristofferson: Starlight And Stone (\u20ac0,00)
\nDe nieuwe KK klinkt als een testament; een oude man is bezig zijn laatste adem uit te blazen en geeft nog wat boodschappen en wijze raad mee aan familie, geliefden en vrienden. Zingen kon hij al nooit en nu helemaal niet meer. Alles bij elkaar zorgt het voor een aangrijpend meesterwerk. Verschijnt eind september onder de titel Closer To The Bone en niet als Starlight And Stone, de titel die de advance-cd draagt.
\nJohn Lennon: Some Time In New York City (\u20ac5,40)
\nBen bezig de Beatles te completeren en dan zit er wel eens een echte meevaller tussen. Zoals deze Lennon & Ono-plaat, die erg afgekraakt werd toen-ie uitkwam, maar die ik nu, ondanks de vele politieke en gedateerde boodschappen, erg goed en energiek vind. Zelfs de Ono-nummers zijn aangenaam.
\nJohn Lennon: Mind Games (\u20ac5,40)
\nEn dit is dus een tegenvaller. Suffe plaat.
\nKim Lenz and the Jaguars: It\u2019s All True! (\u20ac0,00)
\nDelbert McClinton: Acquired Taste (\u20ac0,00)
\nDe inmiddels 68-jarige Texaan maakt nooit slechte platen. Maar echt boven alle kritiek verheven is eigenlijk alleen The Jealous Kind uit 1980. Deze nieuwe komt kwalitatief in de buurt; veel goede nummers, veel energie, veel afwisseling en betrekkelijk weinig clich\u00e9matige funk- en bluesrock.
\nVince Mira: Produced By John Carter Cash (\u20ac0,00)
\nMiss Mary Ann & The Ragtime Wranglers & The Ranch Girls: Selections 1993-2008 (\u20ac0,00)
\nAanstekelijke verzameling singletjes, lp- & cd-tracks en nieuwe nummers. Ongelooflijk dat Rotterdammers zo authentiek en goed rockabilly en country kunnen spelen. Een tamelijk geweldige cd in een meer dan geweldige hoes.
\nLa Nueva Banda De Santisteban: Sabor A Fresa (\u20ac0,00)
\nKitscherige Spaanse soul met Anita Kerr-achtige damesvocalen op deze rerelease op het VampiSoul-label uit 1971. Zomers tot op het bot.
\nTom Petty And The Heartbreakers: Anthology Through The Years (\u20ac8,10)
\nDubbele best of-cd. En het beste van Petty is verdomd goed.
\nThe Plastic Ono Band: Live Peace In Toronto (\u20ac5,40)
\nOptreden uit 1969 van Lennon met een gelegenheidsband die nimmer samengespeeld had, nooit had gerepeteerd ook en dus nummers moest spelen die iedereen kende. Vooral dankzij het gitaarspel van Clapton een weliswaar pretentieloos maar zeer geslaagd plaatje.
\nThe Pogues: Red Roses For Me (\u20ac5,40)
\nOntbrak nog in mijn Pogues-op-cd-verzameling. Een eerste oefening in het combineren van folk en punk. Spannend.
\nBonnie Raitt: Bonnie Raitt (\u20ac5,40)
\nDebuut van Raitt dat bij herbeluistering erg tegenvalt. Ga niet verder met het verzamelen van deze roodharige dame.
\nDoug Sahm & The Sir Douglas Quintet: Complete Mercury Recordings (\u20ac17,99)
\nAls een fotoalbum verpakte set van 5 cd\u2019s met alles was Doug en zijn Quintet voor Mercury opnamen. Fantastisch. Binnenkort meer over leven & belang van Sahm.
\nThe Seeds: Pushin\u2019 Too Hard \u2013 The Best Of The Seeds (\u20ac6,30)
\nMooi kut. Koop ik deze dubbel-cd met 49 Garage Punk Classics van de legendarische Seeds, gaat een weekje later leider Sky Saxon dood. Moet niet te vaak gebeuren.
\nDusty Springfield: A Girl Called Dusty (\u20ac4,80)
\nOok al weer iemand die ik, vooral vanwege haar fenomenale Dusty In Memphis heb toegevoegd aan de lijst van artiesten die ik voor zachte prijsjes compleet wil hebben. Dit is haar debuut uit 1964 en ondanks een soms wat rare coverkeuze is het een zeer geslaagde plaat. En wat zong ze al goed toen.
\nStar Anna & the Laughing Dogs: The Only Thing That Matters (\u20ac0,00)
\nThe Stills-Young Band: Long May You Run (\u20ac6,75)
\nNeil Young\u2019s titelnummer is een klassieker en eigenlijk is deze samenwerking tussen oude vijanden ook verder best een aangename plaat. Maar echt hout snijden doet het niet. Wel een soort bewijs dat Young niet glad geproduceerd moet worden.
\nJames Taylor: JT (\u20ac4,00)
\nMoest ik hebben vanwege de fantastische cover van Handyman.
\nTraffic: On The Road (\u20ac4,80)
\nOnzinnige liveplaat uit de laatste periode van Traffic. Geen idee waarom ik nu opeens denk dat ik alles van deze band wil hebben. Opvallend: het kan zeer de goedkeuring wegdragen van mijn 8-jarige zwarte pleegzoon die de hele tijd lekker aan het meetrommelen is op tafel. Kinderplaat misschien?
\nTraffic: When The Eagle Flies (\u20ac4,80)
\nTegelijkertijd gekocht met On The Road. Nog niet gedraaid.
\nThe Velvet Underground: Live At Max\u2019s Kansas City (\u20ac6,30)
\nHet legendarische laatste live-optreden van de Velvets met Lou Reed (en zonder de net moeder geworden drumster Moe Tucker) in augustus 1970 in Max\u2019s Kansas City in New York. Oorspronkelijk verschenen in 1972, dit is de uitgebreide en complete versie uit 2004. De geluidskwaliteit is nog steeds beneden alle peil, maar het geeft een uniek beeld van een van de belangrijkste hoofdstukken uit de muziekgeschiedenis en is vanwege de sfeer zeer genietbaar.
\nThe Who: Live At Leeds (deluxe edition) (\u20ac13,50)
\nEen van de allerbeste live-platen ooit. Extra bij deze uitgave naast wat bonusnummers is een complete live-uitvoering van Tommy.
\nThe Wild Specialties: Beautiful Today (\u20ac0,00)
\nMarisa Yeaman: Roadmap Heart (\u20ac0,00)
\nZeer genietbare americana van net iets te keurige en daardoor wat karakterloze Australische zangeres.
\nNeil Young: Archives Vol. 1 (1963-1972) (\u20ac71,99)
\nThe Best Is Yet To Come \u2013 The Songs Of Cy Coleman (\u20ac0,00)
\nColeman hoort, zo heb ik me laten vertellen, thuis in dat rijtje met Porter & Berlin en Gershwin & Gershwin. Het rare is dat deze Amerikaan ook gewerkt heeft met Seth Gaaikema. Tja. Hier eren een dozijn dames met smaak hem en dat is soms een openbaring. Patty Griffin die het titelnummer doet bijvoorbeeld.
\nThe History Of Rhythm And Blues 1942-1952 (\u20ac15,99)
\nFraai doosje met 4 cd\u2019s, gevuld met nummers die ook wel eens opdoken in Bob\u2019s Theme Time Radio Hour.
\nKeep Your Soul: A Tribute To Doug Sahm ($18.48)
\nGeslaagd eerbetoon aan de ultieme Texaan.
\nRoadmasters (\u20ac0,00)
\nCombi-pakketje van het Duitse Smokestack Lightnin\u2019 en de Belgische Seatsniffers. Beide bandjes vullen een korte CD met alleen covers. Aanstekelijke rootsrock, maar niet meer dan dat.
\nSensacional Soul Vol. 2 (\u20ac0,00)
\nTwo Southern Music CD\u2019s \u2013 Oxford American 10th Anniversary Edition ($15.00)
\nHet beste blad ter wereld, Oxford American, brengt een keer per jaar een muzieknummer uit met een cd en met een stuk of twintig verhalen over de muzikanten en liedjes die je hoort. Dit is een jubileum en dat wordt gevierd met een dubbelaar en een blad met Jerry Lee Lewis voorop. Muziek zonder grenzen, in tijd noch in genre, van uiterst obscuur tot wereldberoemd; als het maar uit het zuiden van de Verenigde Staten komt. Schitterend.<\/p>\n

<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Neil Young In 1991 bracht Neil Young Arc Weld uit, zijn Golfoorlog-plaat. Een driedubbel-cd, waarvan er een gevuld was met feedback en andere onzin, een variant op Lou Reed\u2019s Metal Machine Music. Veel bekende nummers, maar ook een geweldige elektrische uitvoering van Dylan\u2019s Blowin\u2019 In The Wind. Het was weer zo\u2019n typische<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"jetpack_post_was_ever_published":false,"_jetpack_newsletter_access":"","_jetpack_dont_email_post_to_subs":false,"_jetpack_newsletter_tier_id":0,"_jetpack_memberships_contains_paywalled_content":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[11],"tags":[],"class_list":["post-97","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-overige"],"jetpack_featured_media_url":"","jetpack_sharing_enabled":true,"jetpack_likes_enabled":true,"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/97","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=97"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/97\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":34462,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/97\/revisions\/34462"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=97"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=97"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.altcountry.nl\/blog\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=97"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}