De manier waarop Aaron Frazer zichzelf kon voorstellen was te vertellen dat hij de drummer is van soulband Durand Jones & The Indications. Hij kon er nog aan toevoegen dat hij daar af en toe ook als zanger het spotlicht zoekt. Met Introducing… (Easy Eye Sound/Dead Oceans/Konkurrent) hoeft hij nog slechts op deze prachtige plaat te wijzen. Daarmee moet zijn naam toch gevestigd zijn. De Amerikaan bewondert artiesten als Curtis Mayfield en Gil Scott-Heron, iets wat doorklinkt in de politieke lading in enkele nummers. Maar het is vooral zijn vriendin geweest die meer…

Liefst 165 lezers van deze site leverden een lijstje met favoriete albums van 2020 in. Wij deden hetzelfde. En op andere binnen- en buitenlandse sites was er ook volop aandacht voor het beste van 2020. Dan denk je dat dus alle hoogtepunten wel aan de orde zijn geweest. Maar kijk, zelfs dan kun je nog hele mooie dingen ontdekken. Fawn (eigen beheer) van Pierceton Hobbs kwam in juli vorig jaar uit. De singer-songwriter uit Virginia kwam er bekaaid af qua aandacht. Hoe onterecht! Maar dat gaat nog wel veranderen. Hij is namelijk nog maar 22. En dit debuut meer…

January, February, March, April, May, June, July, August, September, October, November, December. Dat zijn de titels van de twaalf liedjes op The Calendar Album (eigen beheer) van Dave Desmelik. De multi-instrumentalis en songschrijver schreef de liedjes in 2013 om zijn gevoelens van die tijd vast te leggen. De in North Carolina wonende artiest is met dit album aan zijn vijftiende werkstuk onder eigen naam toe. Het zijn vooral ietwat slepende nummers, die dicht liggen bij de oorsprong van altcountry. Het is zo’n album dat aandoet alsof je alle bijzonderheden op zou kunnen meer…

Begin jaren 80 trachtte Steve Yanek uit Youngstown, Ohio, voet aan de grond te krijgen in de scene van Los Angeles. Eagles, CSN&Y, Jackson Browne, het waren allemaal voorbeelden voor hem. Met Across The Landscape (Primitive Records) maakt hij na al die jaren eindelijk zijn debuut. Zijn verrichtingen in McCabe’s Guitar Shop en de Palomino Club bleven destijds niet onopgemerkt. De manager van David Essex regelde een platencontract waarvoor hij naar Nashville verhuisde. De zakelijke deal liep echter spaak en de plaat werd niet uitgebracht. Terug in Los Angeles maakte meer…

Als alle liedjes zo fraai waren uitgevoerd als opener When This Blows Over, dan was er een sterrenregen gedaald op Familiar Ground (Black Mesa Records) van John Calvin Abney. Dat heeft alles te maken met de pedal steel van Whit Wright. Die trekt met zijn streken de popmelodie naar de aarde, daar waar rootsmuziek wortel schiet. Maar Abney en zijn compagnon John Moreland (drums en bas) willen zich daartoe niet beperken. Het magenta dat over de nummers op het vijfde album van de veelzijdige artiest uit Oklahoma vloeit, had wel wat meer mogen afsteken meer…

Experimentele slaapkamer folkpop, zo noemt Peter Broderick de opnamen op Blackberry (Erased Tapes Records/Konkurrent). Opgenomen in zijn slaapkamer in Londen in de zomer van 2019. Nog voor er sprake was van Covid-19 dus. Daar knutselde de Amerikaanse singer-songwriter en multi-instrumentalist een geluidspalet in elkaar dat vooral raakvlakken vertoont met het werk van Phosphorescent. De bovenlaag is ijl. En die stem gaat ook regelmatig flink de hoogte in. Een strijkje in een streepje klassiek combineert met lichtjes meer…

‘In a paint-by-numbers world / I’ve learned to play my part’, zingt Jim Stanard op het titelnummer Color Outside The Lines (Manatee Records). Vanzelfsprekend kun je er op rekenen dat iemand die met een dergelijke vaststelling komt, zich echt niet laat vangen in een vast stramien. De Amerikaan brengt om maar eens wat te noemen mensen van Afghan Whigs en Peter, Paul and Mary samen op zijn tweede album. Dat is toch niet bepaald standaard. Peter Yarrow (van Paul and Mary dus) zingt mee op twee nummers. De zang van de veteraan past meer…

Met Greed On Fire begint Joseph Parsons meer dan overtuigend. Bij de eerste tonen verwacht je dat Paul Westerberg zo begint te zingen. Maar nee, het is een andere stem. Die zang van de Amerikaan komt er overigens ook heel lekker uit. Want de naam van Jerry Giddens (Walking Wounded, Gaucho Gil) laten we altijd met graagte even vallen. Zoals op At Mercy’s Edge (Bue Rose Records/Sonic Rendezvous) hebben we Parsons al een tijdje niet gehoord. Hij heeft wel iets te zeggen. En dat doet hij met overgave. ‘Sometimes I feel like America / Good at heart, meer…

Een behoorlijk weird plaatje. The Freelancer’s Blues (Wharf Cat/Konkurrent) van Dougie Poole wekt de indruk dat er iets mis is met het toerental van de platenspeler. Dat is vreemd, want ik beluister het album op een cd. Toch heb ik al eens de proef op de som genomen door op Spotify te controleren of er echt niet iets mis is met mijn exemplaar. Of de cd-speler. Dat rondzingende effect steekt meer dan eens de kop op. Misschien draagt het wel bij aan het unieke karakter van de muziek van deze in Brooklyn woonachtige singer-songwriter. Claire kun je nog meer…