Twee jaar geleden waren we nogal te spreken over het titelloze, derde album van de jonge Leon Majcen. Blader nog maar even terug voor zijn biografische achtergrond en muzikale context. Vorig jaar verscheen Making A Livin’(Not A Killin’), dat destijds op de een of andere manier aan onze aandacht ontsnapt is, maar achteraf ook niet zonder meer voor vier sterren in aanmerking zou zijn gekomen; daarvoor waren er te veel liedjes die qua genre uit de toon vielen. Ook op The Leaving Kind (Cloverdale Records) waagt Majcen zich af en toe buiten de gebaande americana-paden, maar nu komt het meer over als aanvaardbare variatie. Zo is Falling Short een beetje van dat honky-tonk met zo’n pingelend pianootje – Jerry Jeff Walker had er een patent op. Turn Me In is Memphis-soul, inclusief blazers. Prima, maar geen tophit. Honeybee is een beetje flauwe countryblues, zoals altijd als het over honing en bijen gaat. Dan hebben we drie wat mindere tracks gehad en de rest hoort bij het beste wat we tot nu toe van Majcen gehoord hebben. Allemaal hebben ze op de een of andere manier met de albumtitel te maken: vertrekken, afscheid nemen, onderweg zijn, vergeten, thuiskomen en wéér afscheid nemen: het thematische standaardmateriaal van de rondtrekkende artiest. Road Dod Express is het beste voorbeeld: je hebt alle vrijheid die je wilt, maar hoort nergens echt bij. Keep You Off My Mind gaat over iemand uit je hoofd zetten, zonder dat het lukt, natuurlijk. Float On Down is een heerlijk kabbelend liedje over de dingen loslaten en hun gang laten gaan. Titelsong The Leaving Kind vat alles mooi samen: geboren om te vertrekken, wat je ook achterlaat. Prijsnummer (nou ja, een van de prijsnummers):
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie