Zes jaar geleden prijkte Blue Eyes, the Harlot, the Queer, the Pusher & Me van Waylon Payne (zie recensie) hoog op mijn jaarlijst. Een monumentaal mooi countryalbum. En daarna werd het weer stil rondom Payne. Tot nu, twee weken geleden liet de Amerikaanse singer-songwriter een nieuwe plaat op de wereld los: Wayward (Big Loud). Ik kan jullie geruststellen: wederom een album van grote klasse, met 13 songs. Allereerst is Payne een Zanger met een hoofdletter Z. Fijn geluid en een geweldige timing. Daarnaast zijn de gevarieerde songs ook weer om door een ringetje te halen. Alsof je naar een kruising van Rodney Crowell en Chris Isaak zit te luisteren. De helft van die nummers schreef Payne zelf, de andere helft in samenwerking met mensen als Charlie Worsham, Miranda Lambert, Aaron Raitiere en Matraca Berg. Opener Looking For A Feeling, geschreven samen met Pam Tillis, zet meteen de toon: een nummer dat inmiddels terecht een van de betere nieuwe countrysongs van dit jaar wordt genoemd. Het waarlijk schitterende The Roses is het meest ontroerende moment op de plaat, geschreven in de nasleep van zowel een pijnlijke breuk als het overlijden van zijn moeder. Caramello is een Mexicaans aandoend nummer, inclusief trompetten, dat een verhaal vertelt over een dramatische liefdesdaad (bruid vermoordt bruidegom liever zelf voordat haar broer dat kan doen en pleegt daarna zelfmoord). Heel cheesy eigenlijk, maar in handen van Payne een onweerstaanbaar lekkere song, mede vanwege zijn bijtende gitaarsolo. Ja, Payne is ook een begenadigd gitarist. De afgelopen vier jaar speelde hij gitaar in de band van Willie Nelson en trad daarmee in de sporen van zijn vader Jody Payne. Hell Is Empty is nog zo’n killersong en ook zo’n lekkere solo: “Hell is empty / All the devils are here.” Sluitstuk Weed By The Wall is dan weer een statement: “I am god and nature / I am a weed by the wall.”
Producenten Frank Liddell en Eric Masse, die ook verantwoordelijk waren voor Blue Eyes etc, houden de touwtjes weer strak in handen: het geluid is daardoor warm en organisch, zonder dat het ooit in de weg zit van Paynes stem en zijn verhalen. Voor mij een van de hoogtepunten van 2026.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie