A Little Imperfect (eigen beheer), dat is in deze contreien eerder een aanbeveling dan een puntje van kritiek. Bij country van het alternatieve soort, en daar scharen we gemakshalve ook folk onder, dragen wat butsen eigenlijk alleen maar bij aan de overtuigingskracht. Alsof het zo moest zijn staat er boven het A4tje met informatie over dit album Mathhew Ryan. Of zou die spelfout bewust zijn aangebracht? Dan is het team rond deze singer-songwriter uit New Jersey die Matthew Ryan heet  gehaaider dan je zou verwachten. Wat trouwens te denken van een songtitel als Fan Mail Blues? Blijkt te gaan over meer…

Uit Göteborg komt een van de meest indrukwekkende debuutalbums van het jaar. Local Terrain, het duo van singer-songwriter Johannes Vidén en trompettist Max Lindahl, brengt op hun ongetitelde album (Ella Ruth Institutet) negen songs over echtscheiding, desillusie en de midlifecrisis — en doet dat met een charme en oprechtheid die je direct raakt. Het concept is even eenvoudig als effectief: waar een doorsnee americana-band een gitaarsolo inzet, kiest Local Terrain voor een trompet. Het geeft de muziek een unieke stem, melancholisch en warm tegelijk, die perfect past bij meer…

Aan songschrijvers geen gebrek bij The Deslondes. Toch bestaat Don’t Let It Die: Vol. 1 (New West Records) geheel uit covers. De band die vernoemd is naar de straat in New Orleans waar het ooit allemaal begon, bestaat uit liefhebbers van de stiel. De groepsleden die inmiddels over heel de Verenigde Staten zijn uitgewaaierd houden de eigen vaardigheden scherp door goed te luisteren naar oude voorbeelden en nieuwe artiesten. En ze hebben er plezier in om elkaar daar op te wijzen en vervolgens daar in de studio ook iets mee te doen. Ook om die nieuwe namen een beetje te pushen bij een groter publiek en meer…

Twee jaar geleden ging het op deze site al over India Ramey in een aflevering van de rubriek over albumhoezen die toen gewijd was aan echte cowgirls die zelf voor de franje en opgestikte versierselen zorgen. Het ging niet alleen over de hoes van Baptized By The Blaze, maar ook over de geweldige muziek die elke honky tonk in vuur en vlam zet. De voormalige officier van justitie speelt op het in Los Angeles opgenomen Villain Era (Copaco Records/Blue Élan Records) de schurk, die geen blad voor de mond neemt. Ze is onderweg om haar scheiding te regelen nadat ze opnieuw wordt genegeerd door haar man, die zijn meer…

‘Walking on down the road / In the east side of Montana / My boots are dusty / But my mind is finally clean’, zingt Kiki Cavazos op Little Old Dusty Road. Na het ordenen van haar gedachten zijn er echter nog volop omstandigheden uit heden en verleden waarover ze liedjes kan schrijven om haar hart te luchten. Dat heeft ze dus ook gedaan op Goodbye Blues (Jalopy Records). Cavazos komt uit de Amerikaanse staat Montana, maar zwierf door Mexico en de Verenigde Staten, waarvan ze verslag doet op Hobo Song. Ze reisde in een Grey Ghost Train en pende onderweg een liedje over verloren zielen. Daar kan ze meer…

Anana Kaye werkte samen met David Olney op diens laatste album Whispers And Sighs (zie recensie). Haar partner Irakli Gabriel was daarop ook present en vanzelfsprekend is hij er ook bij op dit Are You There? (Meridian/ECR Music Group). Dit is een album voor een publiek dat niet louter luistert naar americana. Kaye en Gabriel komen oorspronkelijk uit Georgië; ze groeiden dus op in de Sovjet-Unie. De oorlog in Oekraïne bewerkstelligde dat ze qua thematiek bij hun eigen verleden uitkwamen. Het gaat over het verwerken van het trauma veroorzaakt door repressie en meer…

Whistlin’ Past The Graveyard (Riverlark Music) van Andy Cohen, Eleanor Ellis en William Lee Ellis is een album als een cultuurhistorische les in 21 delen. Dat zijn dus heel veel nummers. Naast traditionals en werk van grootheden uit het verleden als Gene Autry, Blind Blake, Charley Patton doet het trio ook South Nashville Blues van Steve Earle en songs die Andy Cohen en William Lee Ellis zelf schreven. Die laatste schreef bijvoorbeeld Memphis Minnie And Me, waarin oude blues dus ook centraal staat. Het nummer wordt gezongen door Eleanor Ellis. De drie wisselen elkaar overigens af als meer…

Jaren geleden schreef ik eens dat je de weg naar de hel kan plaveien met albums van zangeressen die Amerikaanse folkrock maakten. Tegenwoordig kan je daarnaast een parallelweg aanleggen met albums van “nieuwe” zangeressen die traditionele country maken. De Canadese Bobby Dove is er daar een van. Hoewel, Dove is nonbinair, dus “zangeres” klopt niet. Maar de stem van Dove klinkt wel vrouwelijk. De nieuwste worp, Fortune Teller, geproduceerd door Aaron Goldstein, is tradcountry to the core, zoals men dan zegt. Zo verrassend als Hopeless Romantic uit 2021 is deze plaat meer…

Tekstueel en qua stem valt Sam Bergquist ergens te situeren tussen Malcolm Holcombe en Loudon Wainwright III. De singer-songwriter heeft op alle tien nummers van Devils & Doves (eigen beheer) een vaste groep begeleiders om zich heen verzameld. De countryfolk van de uit Boston, Massachusetts, afkomstige artiest is daardoor van begin tot eind krachtig en uiterst onderhoudend. De aanpak van Envy Blues had van Holcombe kunnen zijn. Met zijn soms snerpende en veelal knarsende manier van zingen bezit hij evenwel voldoende eigenheid om zijn eigen plekje op te eisen tussen de meer…