Bobbo Byrnes laat Nederland deze keer tijdens zijn Europese tournee links liggen. Maar geen nood, dan haal je de man gewoon in huis. Met het boek Too Many Miles – On The Road With An Unofficial Rock & Roll Goodwill Ambassador bijvoorbeeld. Of met deze met 17 nummers (66 minuten) gevulde cd Too Many Miles (eigen beheer) met zijn ‘greatest non-hits’. Met dus heel wat nummers die op eerdere albums verschenen. Zoek zijn recensies op deze site nog maar eens op en constateer dan dat hij nu voor het eerst vier sterren heeft gekregen. Want met deze verzamelaar heb je een perfecte dwarsdoorsnede van zijn werk. Wie nog nooit meer…

Het pure bluegrassalbum Bluefinger was in 2023 een mooi succes voor de Nederlandse multi-instrumentalist Bertolf Lentink, die als artiest gewoon als ‘Bertolf’ door het leven gaat. In Nashville was het hem gelukt de crème de la crème van het moderne Amerikaanse bluegrassuniversum voor zijn karretje te spannen, onder wie zelfs de onbetwiste wereldleider op de dobro, Jerry Douglas. Bluefinger, Vol. 2 (Excelsior Recordings) is het voor de hand liggende vervolg, al laat Bertolf zich deze keer begeleiden door zijn eigen band: Nathalie Schaap: contrabas, zang; Janos Koolen: mandoline, meer…

Rita Bliss komt oorspronkelijk uit Rochester, New York, maar verhuisde naar de Texaanse muziekstad Austin. Het bevalt haar daar goed valt te concluderen uit Come Along, de huppelende opener van One More Winter (eigen beheer). Op dat eerste nummer van haar tweede album straalt ze een en al optimisme uit. Texaans klinkt Bliss geen moment; ze heeft de Appalachen meegenomen naar de Lone Star State. Als singer-songwriter vormt ze een uitzondering, want ze speelt geen gitaar maar banjo. En af en toe blaast ze door een mondharmonica. De tien zelfgeschreven liedjes vallen op doordat ze meer…

Op het Stockholm Roots festival kocht ik van Colin Halliburton, voorman van The Roseline, een T-shirt met de fantastische tekst: “Jesus loves Ks. alt-country”. Net als Jezus houden wij ook van alternatieve country uit Kansas. Zeker als die zo klinkt als op het nieuwe album van The Roseline: 86 Gumption (eigen beheer). 86 wil in informele taal zeggen dat je ergens vanaf raakt. Gumption is durf, initiatief. Kortom, de titel van de plaat wil iets uitdrukken over het verlies aan zelfvertrouwen of overmoed. Misschien iets met ouder worden, met de tegenslagen die je in de loop van het leven tegenkomt. De banaliteit meer…

Bij het verschijnen van het zevende album van The Milk Carton Kids is het niet meer nodig om te beginnen over de invloed van Everly Brothers en Simon & Garfunkel. Kenneth Pattengale en Joey Ryan hebben inmiddels voldoende aangetoond dat ze een eigen geluid hebben ontwikkeld met rustige folkliedjes met een melancholieke inslag. Op Lost Cause Lover Fool (Far Cry Records/Thirty Tigers) trekken ze die lijn gewoon door. Als altijd is de (samen)zang fraai. Het is muziek in soft focus, zoals het portret op de achterkant van het cd-hoesje. Behalve zang met gitaren valt er af en toe ook te genieten van meer…

Aan een nieuw album van The Jayhawks hoef je niet veel woorden vuil te maken. Satisfaction guaranteed. Sanctuary Park (SHAM/Thirty Tigers) is gewoon weer een ijzersterke plaat. En goed nieuws voor de Gary Louris-fans, deze keer doet hij weer op alle tracks behalve één (Mr. Lincoln, Marc Perlman) de leadzang. Niks ten nadele van de andere bandleden, maar bij XOXO uit 2020 (toch ook alweer) vonden sommigen het jammer dat Louris vocaal wat minder het heft in handen had. Ook goed nieuws voor iedereen die stiekem vindt dat de albums zónder mede-oprichter Mark meer…

De teksten van John Ross zijn niet zo makkelijk te volgen. De nogal rauwe stem van de voorman van Wild Pink is een beetje begraven in de rafelige indierock en daarbovenop vertelt hij geen rechtlijnige verhalen, maar schetst hij met woorden omstandigheden waarin hij veel ruimte overlaat om zelf in te vullen. Maar dat Still Coming Down (Fire Talk) gaat over de aftakeling van de Amerikaanse maatschappij wordt toch echt wel duidelijk. In dat opzicht is hij te vergelijken met BJ Barham en diens nog steeds fantastische band American Aquarium. Net als bij die band is in de gitaarrock van Wild Pink af en toe ook meer…

“Lambchop, new shit” wordt er plotseling door een dj geroepen in het uiterst delicate openingsnummer van het nieuwe album, Punching The Clown (City Slang), van de band. Lambchop, ja, het gezelschap rondom Kurt Wagner bestaat dus nog steeds. Ik was ze al lang uit het oog verloren. Niet zonder reden, want eigenlijk kon mij na Damaged (2006) niks meer echt bekoren. Naar aanleiding van het uitkomen van dit nieuwe album heb ik nog wat later materiaal van de band beluisterd en dat is veelal autotune galore. Lelijk.
Hoe anders is echter Punching The Clown! Het idee meer…

Het vijfde album van Frank Migliorelli & The Dirt Nappers is mijn eerste kennismaking met deze band van de Amerikaanse oostkust. Abnormal Conditions (Rave On Productions) werd in twee dagen opgenomen, zodat de energie van rock-’n-roll behouden bleef. In de band van Migliorelli spelen musici die hun sporen hebben verdiend bij Duncan Sheik, Joan Osborne, Gavin DeGraw, David Johansen en Asbury Jukes. Typisch het soort rock dat we kennen van acts uit New York en New Jersey. Door zijn wat dunne, hoge stem valt vooral te denken aan Willie Nile en Little Steven. Fire Road past helemaal meer…

Anywhere Anytime (eigen beheer) van de Canadees Garett Gunderson brengt powerpop in het straatje van Moon Martin, Matt Keating, Matthew Sweet, Rembrandts, Gin Blossoms, Smithereens, Dwight Twilley. Vooral Miss Dynamite en Something So Right doen sterk denken aan de eerste naam uit dat rijtje. En dan doe je dus inderdaad Something So Right. De Canadees doet dat niet alleen, producer Stew Kirkwood (gitaren, bas, drums, toetsen) is in hoge mate verantwoordelijk voor de frisse rocksound. Niet de eerste de beste overigens, want de Canadees werkte ook samen met Justin Bieber en meer…