Bij het verschijnen van het zevende album van The Milk Carton Kids is het niet meer nodig om te beginnen over de invloed van Everly Brothers en Simon & Garfunkel. Kenneth Pattengale en Joey Ryan hebben inmiddels voldoende aangetoond dat ze een eigen geluid hebben ontwikkeld met rustige folkliedjes met een melancholieke inslag. Op Lost Cause Lover Fool (Far Cry Records/Thirty Tigers) trekken ze die lijn gewoon door. Als altijd is de (samen)zang fraai. Het is muziek in soft focus, zoals het portret op de achterkant van het cd-hoesje. Behalve zang met gitaren valt er af en toe ook te genieten van meer…

Aan een nieuw album van The Jayhawks hoef je niet veel woorden vuil te maken. Satisfaction guaranteed. Sanctuary Park (SHAM/Thirty Tigers) is gewoon weer een ijzersterke plaat. En goed nieuws voor de Gary Louris-fans, deze keer doet hij weer op alle tracks behalve één (Mr. Lincoln, Marc Perlman) de leadzang. Niks ten nadele van de andere bandleden, maar bij XOXO uit 2020 (toch ook alweer) vonden sommigen het jammer dat Louris vocaal wat minder het heft in handen had. Ook goed nieuws voor iedereen die stiekem vindt dat de albums zónder mede-oprichter Mark meer…

De teksten van John Ross zijn niet zo makkelijk te volgen. De nogal rauwe stem van de voorman van Wild Pink is een beetje begraven in de rafelige indierock en daarbovenop vertelt hij geen rechtlijnige verhalen, maar schetst hij met woorden omstandigheden waarin hij veel ruimte overlaat om zelf in te vullen. Maar dat Still Coming Down (Fire Talk) gaat over de aftakeling van de Amerikaanse maatschappij wordt toch echt wel duidelijk. In dat opzicht is hij te vergelijken met BJ Barham en diens nog steeds fantastische band American Aquarium. Net als bij die band is in de gitaarrock van Wild Pink af en toe ook meer…

“Lambchop, new shit” wordt er plotseling door een dj geroepen in het uiterst delicate openingsnummer van het nieuwe album, Punching The Clown (City Slang), van de band. Lambchop, ja, het gezelschap rondom Kurt Wagner bestaat dus nog steeds. Ik was ze al lang uit het oog verloren. Niet zonder reden, want eigenlijk kon mij na Damaged (2006) niks meer echt bekoren. Naar aanleiding van het uitkomen van dit nieuwe album heb ik nog wat later materiaal van de band beluisterd en dat is veelal autotune galore. Lelijk.
Hoe anders is echter Punching The Clown! Het idee meer…

Het vijfde album van Frank Migliorelli & The Dirt Nappers is mijn eerste kennismaking met deze band van de Amerikaanse oostkust. Abnormal Conditions (Rave On Productions) werd in twee dagen opgenomen, zodat de energie van rock-’n-roll behouden bleef. In de band van Migliorelli spelen musici die hun sporen hebben verdiend bij Duncan Sheik, Joan Osborne, Gavin DeGraw, David Johansen en Asbury Jukes. Typisch het soort rock dat we kennen van acts uit New York en New Jersey. Door zijn wat dunne, hoge stem valt vooral te denken aan Willie Nile en Little Steven. Fire Road past helemaal meer…

Anywhere Anytime (eigen beheer) van de Canadees Garett Gunderson brengt powerpop in het straatje van Moon Martin, Matt Keating, Matthew Sweet, Rembrandts, Gin Blossoms, Smithereens, Dwight Twilley. Vooral Miss Dynamite en Something So Right doen sterk denken aan de eerste naam uit dat rijtje. En dan doe je dus inderdaad Something So Right. De Canadees doet dat niet alleen, producer Stew Kirkwood (gitaren, bas, drums, toetsen) is in hoge mate verantwoordelijk voor de frisse rocksound. Niet de eerste de beste overigens, want de Canadees werkte ook samen met Justin Bieber en meer…

De viermansband Labrador, uit Philadelphia, omschrijft hun muziek als maximum alt-country. Dan heb je je plekje op deze site natuurlijk wel verdiend. Zeker als je nieuwe album, The Rosy Red World (eigen beheer), meer dan de moeite waard is. Wel gelijk een waarschuwing: het gaat vaak van dik hout zaagt men planken. Twee gitaren, drums en bas en af en toe wat bijdragen op toetsen. Two Cow Garage is een aardige vergelijking voor de muziek van dit gezelschap. Het titelnummer zet meteen de toon: een stevig doorstampend nummer waarin zanger Pat King een soort bezitterige strijdkreet meer…

De Amerikaanse zangeres Elizabeth Cook brengt met redelijk grote tussenpauzes album uit. Het duurde ook nu weer zes jaar (Aftermath verscheen in 2020) voordat Great Television (Thirty Tigers) in de schappen terechtkwam. Een echte reden waarom het zo lang heeft geduurd wordt niet gegeven, maar het zou kunnen liggen aan het feit dat ze nog een radioshow presenteert en redelijk veel optreedt. Daarnaast is ze ook druk bezig geweest met een film die over haar leven wordt gemaakt: The Easy Kind. Dat is trouwens ook de titel van een nummer, gezongen samen met Wynonna Judd, op meer…

Thomas Cassell, wiens vierde album Guitar Collection onlangs uitkwam op Common Loon Records, is een van de opkomende jonge gasten die met een frisse aanpak de traditionele bluegrass nieuw leven inblazen, voor zover nodig. Zo was hij oprichter van de progressieve bluegrassband Circus No. 9, die op een bijna jazz-achtige manier experimenteert met lange improvisaties en flink aangezette solo’s. Cassell komt uit Norton, Viginia, midden in de pure bluegrassregionen. Begonnen als drummer stapte hij over op gitaar en mandoline, en verstevigde zijn talent met een studie bluegrass meer…

Christian DeRoeck is gitarist bij Ryan Davis & the Roadhouse Band en in die hoedanigheid is hij in aug/sept een paar keer in Nederland te zien. Maar daarnaast is hij ook de centrale man — zanger/gitarist en componist — bij Little Gold, uit Athens, Georgia. En die hebben net met Public Dog (eigen beheer) een lekker nieuw album uitgebracht. Zelf noemen ze het ‘power pop with a lo-fi country heart’. Dat country-element wordt onder meer ingebracht door de pedal steel van Tyler Key. Stevige nummers worden afgewisseld met mooie, rustige akoestische mijmeringen, zoals Philomena (pt. 2), of een door meer…