In 2021 was Charlie Marie de zangeres uit Rhode Island die klassieke country serveerde zoals oma het bedoelde: Patsy Cline, pedal steel, en een scherp gevoel voor de timing van een goeie clou. Vijf jaar later is er een hoop gebeurd. Het succes van Ramble On (zie recensie) bracht precies de aandacht waar ze niet op zat te wachten, en daarna stortte haar leven in: relatie kapot, een breuk met haar gitarist, een oma die corona kreeg en nooit meer de oude werd, en uiteindelijk het overlijden van haar vader. Marie deed wat mensen in zo’n situatie soms doen: ze propte haar spullen in een Toyota Yaris en ging rijden. Geen plan, geen einddatum, gewoon Amerika. Signs meer…

Tony Rice (overleden in 2020) zelf vond Tony Rice (geremasterd en opnieuw uitgebracht door Craft Recordings), zijn derde soloalbum na zijn vertrek uit J.D. Crowe’s superband New South, verschrikkelijk. Hij kon er, volgens zijn biograaf Tim Stafford, gewoon niet naar luisteren, net zoals James Taylor moest kotsen toen in een restaurant Sweet Baby James werd gedraaid. Niettemin wordt Tony Rice, oorspronkelijk uitgebracht in 1977, als een absoluut meesterwerk beschouwd. (Hetzelfde geldt uiteraard voor Sweet Baby James). Het album is een mijlpaal in de stroming die wel progressieve bluegrass meer…

Cat Clyde heeft een bijzondere stem die je niet snel vergeet. Direct en rauw waar nodig, dan weer intiem en bijna fluisterend — en altijd met die eigenaardig tijdloze klank. Op haar vierde album Mud Blood Bone staat die stem in dienst van haar meest gelaagde en persoonlijke werk tot nu toe. De Canadese singer-songwriter uit Ontario put voor dit album uit haar inheemse Métis-afkomst en een diep ontzag voor de natuur. De songs schreef ze onderweg: in een oude trailer op een boerderij, op een boot in Engeland, vanuit een jetlag-droom ergens in transit. Die nomadische onrust hoor je, maar meer…

Chuck Melchin is sinds zijn dagen met The Bean Pickers Union met evenveel enthousiasme doorgegaan als The Bluest Sky. Birdland (eigen beheer) is alweer het vierde album van de band uit de noordoostelijke Amerikaanse regio New England. Melchin en zijn maten spelen ouderwetse alt-country zoals het in de jaren 90 opkwam. Isabella is een slepende song met fijn gitaarwerk dat het midden houdt tussen iets van Philip Donnelly en Rich Hopkins. Het is met vijf minuten het langste nummer van dit album. De zang van Melchin is ietwat hees en niet al te krachtig en dat past eigenlijk perfect bij het genre. Het van meer…

Sturgill Simpson doet al jaren alsof hij de regels niet kent — of ze tenminste niet van toepassing acht op zichzelf. Hij kondigde aan dat hij nooit meer als Sturgill Simpson zou optreden, bedacht het alter ego Johnny Blue Skies, en besloot vervolgens dat Mutiny After Midnight uitsluitend op vinyl, cd en cassette zou verschijnen. Geen streaming. Waarna hij het album twee weken voor de officiële releasedatum eigenhandig op YouTube zette, met de mededeling: “Ooops… might’ve just posted the whole fuk’n album on YouTube…. for the real ones.”
De inhoud van het album liegt er ook meer…

Je hebt bofkonten die de geniale genen van alle kanten aangewaaid krijgen. Neem Mathieu van der Poel. Of Teddy Thompson, voortgesproten uit folkrockiconen Richard en Linda. Teddy’s voortijdige erfenis is een stem waarmee hij alle kanten op kan en elk soort rockpopaltcountryrootsballad te lijf weet te gaan. Luister maar naar Never Be The Same (Royal Potato Family), Thompson’s eerste album met nieuw werk sinds 2020 en zijn elfde in totaal. De hoesfoto zegt alles: pin je niet vast op één stijl, ga niets uit de weg. ‘Everything is temporary. Evolve or perish!’ maant hij meer…

Op Bandcamp omschrijft The Wilson Springs Hotel zichzelf als ‘hotrod bluegrass, vintage country and a new style of indie folk rock’. Vroeger noemden we dat gewoon alt-country… De band uit Virginia is hier op deze site dus op zijn plaats. En The Day The Bloodroot Bloomed (eigen beheer) zou vast meer reuring veroorzaken als er niet zo ontzettend veel nieuwe muziek zou verschijnen. Dit is het derde album van het gezelschap rond songschrijver/zanger Jacob Ritter. Hij speelt ook gitaar (meestal akoestisch, maar soms ook elektrisch) en op het rockende Broken Doors is hij ook verantwoordelijk voor meer…

Optreden op Glastonbury was een hoogtepunt voor de Canadese folkband The Fugitives. Het beste wat ze kon overkomen, zo zingen ze op Glastonbury. Het is het tweede nummer op The Fugitives (Rhea Records), het titelloze achtste album van de band. De vorige albums werden in Canada allemaal genomineerd voor een Juno of Canadian Folk Music Award en deze nieuwe zal ook wel weer meedingen naar die onderscheidingen. De vierstemmige zang van Adrian Glynn, Brendan McLeod, Carly Frey en Christopher Suen biedt volop variatie en dat wordt nog eens versterkt door het instrumentarium van meer…

De naam GALVEZTON is tegelijk artiestennaam en geloofsbelijdenis. Achter het project schuilt de Texaanse singer-songwriter Robert Kuhn, en de naam verwijst naar zijn thuisstad Galveston aan de Golf van Mexico. Die plek met zijn surfcultuur trok Kuhn ooit uit een diepe depressie. Het drukt ook een onmiskenbaar stempel op dit tweede album, dat zelfs zijn titel ontleent aan een verlaten stripclub aldaar — een detail dat meteen de sfeer zet: melancholiek, een tikje louche. Ocean Cabaret(La Izquierda Records) is een overwegend ingetogen plaat. Kuhn werkt grotendeels solo — schrijven, opnemen, produceren. De songs ademen meer…

Een band die zichzelf One-Eyed Mule noemt, kan eigenlijk alleen maar alt-country maken. Toch ligt het net even anders. De Denen zijn al twintig jaar bezig, en op hun zevende album klinkt dat door. Het vorig jaar al verschenen Lovesongs & New Routes (Sorte Plader) is een verzorgde plaat waarop de band haar mix van folkrock en alt-country aanvult met indierock-invloeden — een richting die het geluid wat opener en toegankelijker maakt, maar het ook wat van zijn ruwe kant ontneemt. De tien nummers zitten goed in elkaar, en op zijn best is de band echt overtuigend. Waiting for the River to Flow meer…