We moeten het er even over hebben. Deze plaat wordt op dit moment de hemel in geprezen: lovende recensies alom, en Zoh Amba staat dit najaar ook nog eens geprogrammeerd op TakeRoot. Maar ik snap oprecht niet waar die roem vandaan komt. Amba komt uit de freejazz, waar ze naam maakte als saxofoniste, en maakt op Eyes Full (Matador) een radicale ommezwaai naar gitaar en zang. Misschien zit daar een deel van de verklaring: een freejazz-avant-gardist die opeens singer-songwriter wordt, dat is nieuws, dat trekt aandacht. Maar nieuws is geen kwaliteit, en die twee worden hier volgens mij meer…

Vlak voordat zij deelnam aan de 4th Of July Picnic van Willie Nelson bracht Margo Price als verrassing een album op de markt met protestsongs: Days Of Unrest (Loma Vista Recordings). Het is in feite maar een klein album, negen songs in 29 minuten. En van die negen liedjes zijn er ook nog eens drie instrumentaal (opener San Marcos, San Marcos Theme en het afsluitende San Marcos El Fin). Vijf van de overige zes songs zijn covers. De klapper is Woody Guthries Deportee, een duet met Joan Baez. Mooi gedaan. Erg toepasselijk op de huidige tijd is haar versie van Oval Room van Blaze Foly waarin meer…

Het echtpaar Eleese en Matthew Meschery koos de songtitel Brand New Heartache als bandnaam. Met dat liedje van Boudleaux en Felice Bryant, in 1957 gedaan door The Everly Brothers, leggen ze een lijntje naar Gram Parsons en Emmylou Harris, die het ook coverden. Het duo Brand New Heartache weet op A New Alchemy (Mule Kick Records) echter geen moment de emotionele diepgang van Parsons en Harris te benaderen. De met sessiemuzikanten die doorgaans in de nabijheid van Chuck Prophet, Counting Crows en Aimee Mann verkeren opgenomen liedjes gaan vooral over het wel en meer…

Sam Platts was jarenlang de leadgitarist bij Wylie & The Wild West. Hij heeft inmiddels al een tijdje zijn eigen band. Op het in 2022 verschenen West Side gingen zijn begeleiders nog door het leven als The Plainsmen, maar op Right Where I Belong (eigen beheer) moeten ze het stellen zonder naam. Dat heeft hun rol niet minder belangrijk gemaakt. Platts speelt traditionele country, waarbij vooral de invloed van western swing belangrijk is. De viool van Lilly Platts is daarbij meer dan eens leidend. Ze speelt ongeveer tien jaar in de band van Sam en inmiddels zijn ze ook getrouwd. Het echtpaar verliet Montana in meer…

Ruim twee jaar terug waren we bijzonder te spreken over Revelations van (toen nog) Sarah Shook & the Disarmers. Een van die openbaringen was de naams- en waarschijnlijk ook identiteitsverandering van de frontpersoon, die voortaan als River Shook door het leven ging. River Shook (Blackberry River LCC) is de volgende stap: de begeleidingsband is nu zelf ontwapend – River doet het solo, zij het met brede ondersteuning van haar partner en voormalig Disarmer Blake Tallent (productie en allerlei instrumenten). Wat zich op Revelations al aandiende, geldt nu in toenemende meer…

De laatste zin van de recensie van Drive & Cry van Emily Nenni eindigde met een kanttekening. Want ook al viel er veel te genieten op dat album uit 2024, het kindstemmetje dat ze opzette temperde uiteindelijk het enthousiasme wat. Op Movin’ Shoes (New West Records) valt dat puntje van kritiek weg. Nenni voert op haar nieuwste een lichte stijlverandering door. De honky tonk heeft plaats gemaakt voor countrysoul. Weliswaar heeft ze het nog steeds over het nachtleven en doet ze een cover van Honky Tonkin’ van Delbert McClinton, de sound met toetsen en blazers voert haar deze keer verder. Met meer…

Zelf weet Rodney Crowell niet meer precies waarom hij deze opnamen uit 2005 destijds niet uitbracht. De liedjes die nu als Then Again (New West Records) alsnog verschijnen bevielen hem om de een of andere reden niet, maar toen hij ze onlangs op de plank terugvond en had beluisterd was zijn oordeel flink bijgesteld. Nu was het tijd voor dit album, zo oordeelde hij, ook al maakt hij niet echt duidelijk waarom. Vond hij de nummers wellicht iets te sentimenteel en gladjes? Zou kunnen na The Houston Kid (2001), Fate’s Right Hand (2003) en The Outsider (2005), albums waarmee hij daarvoor indruk had meer…

Xander Hitzig en Nicole Olney vormen het duo Desert Hollow. Hij komt uit West Virginia en zij uit Californië. Ze ontmoetten elkaar als castleden van een musical waarin oude countryhits ten gehore werden gebracht. Music For The Folks (eigen beheer) is een debuutalbum nadat ze in 2021 voor het eerst van zich lieten horen met een ep. Sindsdien verhuisden de geliefden naar Hawaii, waar ze zijn doorgegaan met het verfijnen van hun op folk en bluegrass gebaseerde sound. Verfijnen betekent in dit geval niet gladstrijken, daarvoor houden ze teveel van oldtime. Ouwelijk klinken ze overigens geenszins; levendig meer…

Over de onwaarschijnlijke combinatie van conceptuele kunst en countrymuziek van Terry Allen ging het al heel vaak op deze site. Altijd met een waardering van vier of vijf sterren. Blood Sucking Maniacs (Paradise Of Bachelors) scoort minder hoog. De Texaan heeft zijn hele familie opgetrommeld voor dit nieuwe project. Zelfs meer dan dat, want ook zij die er niet bij waren, zijn toch present. Het album begint met de hartslag van de op dat moment nog ongeboren Lucky Marlo Allen, een opname die overgaat in een archiefopname van het pianospel van de al in 1984 overleden Pauline Allen, de moeder meer…

De Steep Canyon Rangers uit North Carolina bestaan als band al zo’n 25 jaar en New Act (Yep Roc) is inmiddels hun vijftiende studioalbum. Ze begonnen met progessieve bluegrass, waagden zich in de beginjaren ook wel aan folk en rock, werden in 2009 als begeleidingsband gevraagd door de fameuze banjomeester Steve Martin en gingen ook daarna uitstapjes naar andere genres nooit de weg. Op New Act, het woord zegt het al, gooien ze het roer om en richten ze zich volledig op hun oude liefde: de bluegrass. Maar dan wel in het moderne jasje dat ook bands als Turnpike meer…