Eerst maar even iets over de albumtitel More Country Than You (Billy Jam Records). Het is niet een heel serieus statement van Alex Miller, een jonge countryzanger uit Kentucky. Hij brengt het titelnummer met humor in duet met Emily Ann Roberts, een opkomende ster uit Tennessee. Maar met zo’n strofe plaatst hij zichzelf wel mooi in het middelpunt van de belangstelling. Slim. Hij schreef mee aan zes van de tien nummers. Miller speelt met de clichés van het genre, want ook al zijn de thema’s bekend, hij brengt ze met een frisheid die hem ongetwijfeld een plekje onder de spotlichten gaat opleveren. Als hij meer…

Ghosts Of The Old West (Running Scared Productions) is een ontmoeting tussen de ervaren Amerikaanse songschrijver George Mann en de Australiër Mick Coates, die pas aan het begin van dit millennium op 50-jarige leeftijd voor het eerst een goedkope gitaar kocht. Mann produceerde het album, iets wat hij ook wel heeft gedaan voor grootheden als Utah Phillips, Pete Seeger en Tom Paxton. Wat Mann en Coates bindt is een voorliefde voor cowboyliedjes. Coates begon dan ook met het zingen van covers van Johnny Cash. Met zijn diepe bariton gaat hem dat prima af. Met het door Peter La Farge meer…

‘I knew right from the start that this LA Freeway ain’t for the faint of heart.’ Kijk, als je zo’n zinnetje hoort, ben je gelijk bij de les. Mooi dat Jubal Lee Young, zoon van Steve Young, zo even Guy Clark weet op te roepen. Voor Squirrels (7 Bridges Entertainment) schreef Young alle nummers zelf, in dat opzicht is dit overigens al in de zomer van 2025 verschenen album een stap vooruit ten opzichte van Wild Birds Warble, waarop met hart en ziel gebrachte uitvoeringen van andere songschrijvers stonden. Dat zinnetje waarmee deze bespreking begint, komt uit Lost In Hollywood, dat beslist in de melodie meer…

Alweer bijna veertig jaar lang kun je bij Drivin N Cryin terecht voor heerlijke, sympathieke muziek die lustig heen en weer pingpongt tussen robuuste hardrock en gevoelige countrypop, of zoals aanvalsleider Kevn Kinney het op hun website uitlegt: “We are a band that’s like your record collection.” Zeven jaar na Live The Love Beautiful komen ze weer eens voor de dag met een nieuw studioalbum. Crushing Flowers (eigen beheer) is meer van hetzelfde, wat alleen maar positief bedoeld is. Voornaamste kenmerken: de indringende stem van Kinney, een scala aan elektrische gitaren die elkaar soms meer…

Leah Blevins komt uit Sandy Hook, Kentucky — een stadje zo klein dat het nauwelijks op de kaart staat, met 715 inwoners — waar trouwens ook de veel te jong gestorven countryster Keith Whitley opgroeide. All Dressed Up is Blevins’ tweede album, maar het eerste voor Dan Auerbachs Easy Eye Sound. Het album opent met de titeltrack, een slow shuffle. Het daaropvolgende Be Careful Throwing Stones is een heerlijk countrypopnummer en met Hey God duikt Blevins de traditionele country in, met een pedal steel (van Russ Pahl) die smeekt alsof het leven ervan afhangt. Het uptempo meer…

Al meerdere keren hebben we hier vastgesteld dat de rol van The Long Ryders nog altijd niet is uitgespeeld. In deze bespreking van het nieuwe album High Noon Hymns (Cherry Red Records) komen we wederom tot die constatering. Mooi dus dat ze zelf ‘a toast to the future’ brengen op opener Four Winters Away. Mede door die stem van Sid Griffin heeft het altijd nog het venijn dat de band in de jaren 80 ook al had. Alt-country met wat sporen van punk. Boosheid is hier ook wel op zijn plaats, want Four Winters Away is gericht tegen Trump. Het had eigenlijk al een plekje op het in 2019 verschenen meer…

Zijn werkzaamheden als programmeur voor de honky tonk Sagebrush in Austin, Texas, zijn blijkbaar prima te combineren met een loopbaan als uitvoerend artiest. Hoewel, hoe gaat het eigenlijk met Chasen Wayne, wiens vorige in een foeilelijke hoes gestoken album Strange Places we eind 2024 bespraken? Het deze keer van prachtig artwork voorziene album Corpus (eigen beheer) is al van vorige zomer, maar het is niet breed opgepikt. Misschien is het iets te experimenteel voor het grote publiek? Jammer, want er valt veel te genieten. Dus toch nog maar een stukkie over dit album meer…

P.J.M. Bond heeft een punt. In een tijdperk waarin algoritmes en AI de muziekindustrie steeds verder in een wurggreep houden, koos de, inmiddels Rotterdamse, singer-songwriter voor de meest analoge aanpak denkbaar: een band die de nummers voor het eerst hoorde in de studio, live opgenomen in één ruimte, een paar takes per song. Geen overdubs, geen correcties achteraf. Het resultaat is Coyote (King of the Island), zijn derde plaat en eerste voor het Excelsior Supports-label. De filosofie is sympathiek. De uitvoering is dat grotendeels ook — al is “grotendeels” hier het sleutelwoord. Want Bond meer…

De afsluiter van Nothing Lasts Forever (Raintown Records), het nieuwe album van de in Canada opgegroeide, maar tegenwoordig in Californië vertoevende Brock Davis, is uiterst sentimenteel, toch is A Daughter een pakkende song waarvan je het verhaal graag wilt geloven. Davis begint over hoe hij opgroeide. Een vader die werkte bij een houtzagerij, een moeder die thuisbleef om de kinderen op te voeden. Op 57-jarige leeftijd komt ze te overlijden door kanker. Even later wordt het gezin uitgebreid met een zus, omdat moeder een kind bleek te hebben waarover de andere kinderen, vier jongens, nog nooit iets hadden meer…

Trek de w in de voornaam van Owen Burton uit elkaar en je hebt de verklaring voor de naam Ovven. Gnawing At The Cord (eigen beheer) heet het debuut van dit Ovven. En dat is er eentje! De thermische zekering springt eruit. Letterlijk: opener Thermal Fuse schiet direct uit de startblokken met een harde stotterende gitaarriff en maakt meteen duidelijk dat de Nashville-by-way-of-Chicago songwriter geen tijd wil verspillen. Dit is een gitaargedreven indierock/alt-country plaat die klinkt alsof hij al jaren had liggen wachten om gemaakt te worden. Burton financierde het meer…