Cody Diekhoff begint de tekstregels op Tina Hart’s Mustang steeds als Dan Stuart, maar ergens halverwege die zinnen begint zijn stem te bibberen als Feargal Sharkey. Dat is absoluut geen kritiek, want dat eerste nummer op Homeaid (LoHi Records) van de Amerikaanse band Chicago Farmer is werkelijk heerlijk. Ook op Peshtigo is het een kwestie van ‘shake ‘em all loose’. De basgitaar aan het begin bevalt niet zo, maar gelukkig eist de elektrische gitaar al snel alle aandacht op. Verder doet het nummer aan zowel Shocking Blue als Jefferson Airplane denken. Een koebel en mondharmonica brengen ons bij Mattress, met een springerige solo van de toetsenist. Aanzwellende orgelklanken komen uit bij Battlecry. Halverwege wordt dat orgelspel bijna gospel. Behoorlijk wild en als Diekhoff begint te praatzingen op het eind kun je bijna denken aan Willi Carlisle. Met The Twenty Dollar Bill belanden we ‘down on the farm’. Het titelnummer draait om de vaststelling ‘home is where the art is, home is where there’s song’. Op Sorry You’re Sick denkt Diekhoff de ziekte van zijn partner op te kunnen lossen met een bezoek aan de slijterij: ‘What do you want from the lizuor store / Something sour, something sweet / I’ll buy you all that your belly can hold / You can be sure you won’t suffer no more’. Wederom een solo op orgel en lekker fluitend gitaarwerk als in southern rock.
Reageren
»Nog geen reacties.
RSS feed for comments on this post.
Plaats een reactie