Tom Russell is deze week voor concerten in Nederland. Daarom alsnog aandacht voor zijn vorig jaar verschenen album Folk Hotel (Frontera Records/Proper Records). Dat hotel wordt bevolkt door vogels van diverse pluimage. Up In The Old Hotel treffen we Joseph Mitchell, schrijver/journalist bij The New Yorker die dertig jaar lang in zijn kantoor zat met een writer’s block. Er komen nog meer schrijvers langs in de 14 liedjes met een speelduur van liefst 70 minuten. En andere artiesten, zoals Louis Armstrong, Lightnin’ Hopkins en Blind Lemon Jefferson. En meer…

Kent u dat, je loopt een paar uur door de hitte naar dat mooie afgelegen strand om er achter te komen dat het helemaal vol ligt met mensen die er met speedboten en waterscooters naar toe zijn gevaren. Niks geen idylle. En dan moet je ook dat hele stuk nog terug. Dat gevoel van teleurstelling overkwam me ook bij beluistering van Gran Pavo Real (Ropeadope) van Great Peacock (uit Nashville). Het vorige album van deze band, Tennessee, had ik nog jubelend beschreven. Ik was flink onder de indruk van hun inventieve songs en mooie samenzang. Dit nieuwe meer…

Wie goede herinneringen heeft aan het VPRO-radioprogramma Stompin’ kan met een gerust hart Lonesome As A Shadow (Son Of Dave Records/Thirty Tigers) van Charley Crockett aanschaffen. De heren Stoffer en Bentz zouden namelijk iedere week wel een track van dit werkelijk heerlijke album hebben kunnen draaien. Country, soul, blues en rock-’n-roll, het staat er allemaal op. En lekker stoffig en direct, alsof het in één take op de plaat is gezet. Maar ook allemaal heel relaxed, dat komt voornamelijk door die stem van Crockett, die vergelijkingen oproept met die van meer…

Op Out From Under (Pauper Sky Records/Continental Record Services) is Michael McDermott uit het dal gekropen. Hij heeft een streep gezet onder een verleden vol drank en drugs. Begin jaren 90 leek de Amerikaan voorbestemd om de nieuwe Springsteen of Dylan te worden. Dat kwam er nooit van en wat is er dan makkelijker om jezelf kapot te maken met datgene waar het in de rock-’n-roll toch meestal om draait? Op Cal-Sag Road heeft hij het over die jaren. Prachtig door de beklemmende, atmosferische productie. Net zo donker is meer…

Met zijn Nederlandse begeleiders was Ben Reel onlangs weer in onze contreien. Zou die titel Land Of Escape (eigen beheer/Sonic Rendezvous) op Nederland slaan? Je zou het bijna denken, want ook op de albums van de Ier maakt hij veelvuldig gebruik van krachten uit de Lage Landen. Zo mooi blijkt het niet te zijn, zo wordt onmiddellijk duidelijk op het eerste nummer. Op Landscapes waarin de albumtitel verwerkt zit, heeft hij het over de wens om op te stijgen naar de hoogte waar adelaars rondzweven, hoog boven de bergen. Die droom gaat dus niet over Nederland. meer…

Volgens Rolling Stone is Ashley McBryde ‘an Arkansas red-clay badass’ en maakt ze ‘no-bullshit country’. Beter kunnen we het zelf niet zeggen. Voortreffelijke country ook. Topspul. Mochten wij het voor het zeggen hebben dan klonk radiovriendelijke country altijd zoals op Girl Going Nowhere (Warner Nashville). Pakkend en uitbundig met stevige gitaren of juist gevoelig met ingehouden instrumentatie. Niks moeilijks aan, geen fiddles, geen steelgitaar, alles recht voor zijn raap. En ondertussen wel de drugscrisis zoals die op het Amerikaanse platteland heerst aan de orde meer…

Happy Songs For The Apocalypse (Forty Below Records) is een veel te goede plaat om het einde der tijden in te luiden. Want wat een geweldige ontdekking is deze Eric Corne. Wie is hij? Wel, hij is eerlijk gezegd al even actief. Vooral als producer. Met Forty Below Records is hij een eigen label begonnen in Los Angeles. De Amerikaan maakt als platenbaas en producer op dit moment naam met het uitstekende Concrete And Mud van Sam Morrow (recensie volgt binnenkort) en ook rising star Jaime Wyatt heeft hij onder zijn hoede. Dat is niet alles, want op zijn cv meer…

Plutonic Friends (Voices of Wonder) van Robert Moses & the Harmony Crusaders is een bijzondere plaat. Dat begint al bij de hoes. Mag ik dat zeggen: een lelijke hoes? Jazeker, dat mag hier bij deze tekening van een aantal inboorlingen in een niet passend Amerikaans woestijnlandschap in afschuwelijke kleurstellingen. Maar dan waar het om gaat: de muziek. Om het simpel te houden en u enige richting te bieden, noemen we het psychedelische country- en/of folkrock. En die is een stuk beter dan de hoes doet vermoeden. Robert Moses is een uit Chicago afkomstige meer…

Naast de kosmische countryrock van de Amerikaanse westkust bestond er in de jaren 70 ook een rustieker variant. Bands als Barefoot Jerry, Ozark Mountain Daredevils en Pure Prairie League kozen voor houten veranda’s met uitzicht over the heartland. Dat soort mooie, ouderwetse countryrock met soulvolle samenzang maakt Mike Aiken op een groot deel van de nummers op Wayward Troubadour (Northwind Records). Met Bob Dylan heeft Nashville Skyline niets te maken, het is een nummer waarop Aiken de diverse invalswegen van de stad in meer…

John Prine heeft een stem als een krakende schuurdeur. De keelkanker die twintig jaar geleden bij hem werd geconstateerd heeft daar niet eens zoveel mee te maken. Prine zingt al vijftig jaar als een oude man. Alsof hij tijdens de fotosessie voor zijn titelloze debuut uit 1971, waarop hij poseert op enkele pakjes hooi, op een strootje heeft zitten kauwen dat ergens is blijven steken. The Tree of Forgiveness (Oh Boy Records/Thirty Tigers/Bertus) is zijn eerste nieuwe album met eigen nummers in dertien jaar. Op slotnummer When I Get To Heaven kijkt Prine (71) met meer…