Met Jay Pinto (NerveSauce Music) van Jay Pinto bespreken we niet een debuut, maar een album met een selectie van tien liedjes die een loopbaan van 35 jaar beslaan. De Amerikaan woont aan de westkust en maakt zachtjes golvende folkpop. Tegenwoordig alleen en vroeger als helft van het duo Bananafish. De akoestische liedjes zijn stuk voor stuk ambachtelijke werkjes die zich op het eerste gehoor niet erg opdringen, maar bij vaker beluisteren toch openen als een bloem in de zon. Through The Eyes Of A Fisherman heeft samenzang die Californië meer…

De singer-songwriter J. Briozo bestaat niet echt. Het is een figuur die tot leven kwam in het hoofd van Jeff Crandall, de zanger van het uit Minneapolis afkomstige Swallows. Terwijl die band bezig was met de opnamen voor een derde album, werkte Crandall aan liedjes die een andere kant opgingen. De gedachte om alles in zijn eentje op te nemen, liet hij varen omdat hij ervan overtuigd raakte dat de nummers meer aandacht verdienden. Dus kwam het er gewoon op neer dat Deep In The Waves (Swallow The Music) een nevenproject werd van zo ongeveer de meer…

Twee van de fijnste Engelse americana-albums werden in het vorige decennium gemaakt door The Stands. Luister nog maar eens naar All Years Living uit 2004 en Horse Fabulous uit 2005. In november van laatstgenoemd jaar was het echter over voor de band. Zanger-liedjeschrijver Howie Payne bracht in 2009 nog een mooi album uit, het door Ethan John geproduceerde Bright Light Ballads, maar daarna was het echt voorbij. Tot 2016, toen het bij Payne weer begon te borrelen. En als hij dan in oktober 2017 eindelijk weer een volwaardig album op de markt brengt meer…

Het refrein van een stofwolk. De duisternis valt vroeg in. Het licht wordt opgeslokt. Het brengt pijn. Dust Cloud Refrain (Continental Song City) is een stemmig plaatje van de uit Chicago afkomstige Adam James Sorensen. Zo gaat het titelnummer over een moeder die haar gezin verlaat. Voor de zekerheid brandt altijd het licht boven de veranda. Voor het geval ze mocht terugkeren. De Amerikaan brengt liedjes in gracieuze slowmotion, net zoals Jane Dudley danste. Hij schreef een liedje over de danseres en activiste, die leefde van 1912 tot 2001. Het album begint met meer…

Op onze contact-pagina geven we aan dat we deze site maken voor liefhebbers van alternatieve country en americana. Liefhebbers die op zijn tijd net als wij een moppie soul wel kunnen waarderen toch? Daarom welkom Durand Jones & the Indications. Gitarist Blake Rhein en drummer Aaron Frazer studeerden geluidstechniek aan de Indiana University waar zij de klassiek geschoolde saxofonist Durand Jones ontmoette. Jones speelde niet alleen saxofoon maar was ook in het bezit van een gloedvolle soulstem. En in hun vrije uurtjes namen ze samen met meer…

Een deel van mijn jeugd bracht ik door in Madrid, wat -achteraf bezien- heel fijn was. Het enige echt vervelende vond ik toen de regelmatige bezoekjes aan het Prado museum. En die afkeer was met name gestoeld op de zaal met ‘Saturnus die zijn zoon verslindt’ van Goya, een schilderijtje waarop een waanzinnige de kop van een lichaam afbijt. Zo herinner ik me het in elk geval. Een afschuwelijk tafereel. Hayley Thompson-King roept dat schilderij weer in herinnering op Soul Kisser. ‘A wretched man devours his children’. Het nummer staat op het vorig meer…

Waaraan zou je een in India geboren musicus die tegenwoordig in Zwitserland woont moeten herkennen? Onmogelijk natuurlijk. Die Indiase afkomst valt nog wel op te maken uit sommige nummers. Zo wordt Forget About Yesterday mede gekleurd door tablas. Maar net als het experimentele Who’s Sorry Now klinkt het ook nogal Arabisch. Ajay Mathur is van vele markten thuis op Little Boat (eigen beheer) en die veelzijdigheid maakt het tot een erg lekker plaatje. Opener Here’s The Love is powerpop met een westcoastgevoel, een plek waar ook Start Living Again valt meer…

The Sumner Brothers, dat zijn Brian en Bob Sumner uit Vancouver. Al meer dan 10 brengen zij interessante platen uit. De vorige, The Hell In Your Mind kenmerkte zich door een aantal songs die we omschreven als “gitaarrock met weemoedige ondertoon”. Op To Elliot, In Rememberance Of Wolf (eigen beheer) tappen ze weer uit een heel ander vaatje. Dit is een heel rustig, drumloos en voornamelijk akoestisch, album, met alleen maar covers. Acht stuks in een ruim halfuurtje. Daar zitten een paar bekende liedjes tussen zoals The Ghost Of Tom Joad meer…

Onder deze recensie staat een geweldig animatiefilmpje van het nummer 2017, te vinden op de cd Breaks It Down (Put Together Music/Continental Record Services) van The Reverend Shawn Amos. Bekijk die video en sla gerust deze recensie over, want de beelden vertellen alles. Deze dominee doet zijn best om de boodschap te verkondigen van die andere dominee, Martin Luther King. Amos maakt zich zorgen om het Amerika van 2017. En 2018 en…??? De Afro-Amerikaanse artiest doet er alles aan om positief te blijven, ondanks de strijd om de meer…

Het tafereeltje op cover en uitklapbare binnenhoes lijkt me een knipoog naar The Basement Tapes van Bob Dylan. Kyle Craft is een verklaard fan van de man. Van epigonisme is evenwel nauwelijks sprake op Full Circle Nightmare (Sub Pop/Konkurrent), daarvoor is dit alles te overdonderend. Dat gezegd hebbende; Craft lijkt eerder uit te komen bij Ryan Adams. Misschien nog wel het meest bij  diens debuut Heartbreaker, een plaat die hij nimmer overtroffen heeft. Met zijn snerpende stem slingert Craft zich door zijn liedjes die toch meer…