Met de cd-titel With The Eye Of A Sceptic & A Few Other Likely Stories (Grass Magoops Records) maakt Bill Price al duidelijk dat hij wat te vertellen heeft. De singer-songwriter uit Indianapolis, Indiana, levert op zijn nieuwste album dertien nummers af, die liefst 67 minuten in beslag nemen. Beetje lang toch voor een cd, maar misschien is dat toch vooral gezeur van recensenten. Hoe dan ook, Bill Price slaagt er wel degelijk in om de aandacht vast te houden. Lichtjes akoestisch rocken is zijn stijl. Opvallend is het verzorgde gitaarspel en de zorgvuldig meer…
Melleville – of het ongelijk van de download-generatie. Dat is mijn conclusie bij het beluisteren, bekijken en besnuffelen van de nieuwe cd van de John Dear Mowing Club. Melle de Boer, grafisch kunstenaar, heeft zijn muzikale activiteiten in omvang gaandeweg steeds verder afgebouwd; John Dear Mowing Club is in naam heel wat, maar in feite De Boers solitaire muzikale uiting. Desondanks heeft hij vele gasten in zijn atelier/studio ontvangen die hem geholpen hebben bij de totstandkoming van dit in Melles woorden persoonlijk document. meer…
Voelen zonder na te denken, dat magische effect heeft muziek maken op Adrian St. John. Ze vergelijkt het met alcohol, adrenaline of een orgasme. De uit Los Angeles afkomstige Adrian St. John mag haar muziek beschrijven als een spirituele ervaring, de debuutplaat West (eigen beheer) is geenszins een zweverig geval. Ook niet een plaat van dierlijke lustgevoelens trouwens. De fijne liedjes getuigen van intellect en ze staat stevig in haar cowboylaarzen. Op haar MySpace-pagina staat een aardige wijsheid die meer…
Achter de naam van producer Jon Wood staat backing instruments. Wellicht heeft hij dat zelf zo gewild, maar het komt een beetje raar over. Want ook al is de instrumentatie niet opdringerig, wat een finesse wordt er aan de dag gelegd in dat spel. Dat moest eerst maar eventjes vermeld worden, want het zou zomaar vergeten kunnen worden in dit stukje over When We Learn The Things We Need To Learn (Northern Electric) van David Newberry. Die heeft namelijk een plaat afgeleverd vol knap geschreven nummers. Newberry komt uit Vancouver. Daar meer…
Adam Klein is een singer/songwriter die twee op deze site goed ontvangen cd’s op zijn naam heeft staan. Inmiddels is Klein ook een platenlabel, Cowboy Angel, begonnen. In hoedanigheid van labelmanager stuurde hij ons daarom The Owl & the Hounds van Justin Evans toe. Fijn. Nee, echt fijn, want de uit Athens, Georgia afkomstige Justin Evans is een kleine openbaring. Een singer/songwriter in klassieke vorm, die country, folk en meer…
Lekker slepende countryrock, gezongen met nasale drawl en opgeleukt met pittig gitaarwerk. Ik ben zeer content met de debuutcd van Whale Show, een kwartet uit Baltimore, Maryland. Ze klinken op Caught Between The Highway Blues (eigen beheer) zowaar als een frivole mix van Green On Red en The Band – Whale Shows fraaie Headin’ Down The Ol’ Highway knipoogt trots naar The Weight. Ze rock en rollen in een fijn hillbilly-nummer als Row House Hollar, maar lanceren evengoed snerpende gitaarsolo’s in melodieuze countryrockers;en vervlechten meer…
Een bezig baasje, die Sid Griffin. Binnenkort verschijnt er van hem een tweede boek over Bob Dylan. Eerder publiceerde hij een biografie over Gram Parsons, alsmede talloze artikelen over countryrock voor de Engelse muziekbladen. Zijn liefde voor het genre is groot, zoals ook weer blijkt uit Durango (Prima Records) van zijn band The Coal Porters. Hij houdt het deze keer overigens op een akoestische versie, waarmee hij vooral inspiratie lijkt te hebben gezocht bij Dillard & Clark. Dat heeft ook alles te maken met het virtuoze meer…
Een cult-artiest, deze Elliott Murphy. Het grote succes ging aan hem voorbij, maar de muzikale literator uit Long Island, New York schreef romans, korte verhalen, artikelen voor de Rolling Stone en in zo’n drie decennia meer dan 300 songs. Naar aanleiding van zijn debuutplaat Aquashow wordt Murphy in 1973 onthaald als de nieuwe Dylan. Zijn platenlabel denkt daar anders over en dus moet Murphy op zoek naar een nieuw label. Vanwege Murphy’s liner notes op de hoes van de Velvet Underground-livedubbelaar 1969 helpt niemand minder dan Lou Reed hem aan een contract bij RCA. meer…
My o my, 2010 is pas een maand oud en nu al belooft dit, na de mooie releases van Collin Herring en Tim Knol, een mooi muzikaal jaar te worden. Via Twitter werd ik namelijk ook nog eens gewezen op The Exotic Sounds of Courtney Jaye. Fantastisch! Een ouderwetse countrypopplaat in optima forma waarop deze goed ogende ex-acupuncturiste, haar belofte als talent inlost. Jaye debuteerde immers al in 2005 met een plaat, gemaakt met allerlei grootheden op het befaamde Island-label. Ze kwam er zelfs mee in de meer…
Tekst: Marc Brandjes
Foto: Peter Hageman
Gezien: Laura Veirs, 31-1-2010, Paradiso (Kleine zaal) meer…
I See Hawks In L.A. – Red Fox Chasers – Joe Iadanza – John Batdorf
Natuurlijk weten ze zelf ook wel dat het een onzinnige titel is, Shoulda Been Gold – 2001-2009 (American Beat Records). Immers, worden er gouden platen uitgereikt aan artiesten die zich richten op altcountry? Vast niet veel. Maar ja, who cares? I See Hawks In L.A. verzamelt hier meer…
Op Vluchtstrook Amerika gaat het deze keer over Clayton, New Mexico. En over Lee Clayton en Townes Van Zandt. En eenzaamheid.
De liefde bracht de Australiër Lucas Dawson in Zweden. In dat voor hem onbekende land stond hij er helemaal alleen voor, nadat zijn Zweedse vriendin hem de bons had gegeven. Lucas Dawson rekent met haar af op Another Way To Say Goodbye (eigen beheer), een ronduit indrukwekkende plaat over het verbreken van een relatie. Dawson heeft een nogal omfloerste manier van zingen, maar dat betekent nog niet dat hij geheel en al wegkwijnt in zelfbeklag. I Hate You is een songtitel die niets aan duidelijkheid te wensen over laat. Het is een ontlading meer…
Het is goed dat er nog altijd bands zijn als The Stone Cold Roosters. Zeven mannen die muziek maken om bij te dansen en daarna uitgeteld aan de bar te hangen. Anywhere West (eigen beheer) bevat tijdloze muziek voor in de jukebox. Met vijf songschrijvers is variatie gegarandeerd. De bindende factor is toch vooral de swing. Pure western swing zoals in One Bad Habit, maar eigenlijk heeft al het materiaal een soepele cadans. No Good Reason is het soort rootsrock waar Pat McLaughlin het patent op heeft. Having A Ball is snelle honky tonk, precies meer…
Rice Moorehead is bassist bij de nog immer actieve cowpunkers Hickoids. Liefhebbers van dat genre wacht een geweldige verrassing op You Make Me Feel… (ARR), want niemand minder dan Texacala Jones maakt haar opwachting op dit album. Ze gromt en gorgelt er lustig op los alsof het nog steeds 1984 is op het helemaal voor haar gevormde Tex Pants. Rice Moorehead is een interessante gast die opgroeide in Knoxville, Tennessee, en na onder meer met Scott Miller te hebben gespeeld naar Austin, Texas, is vertrokken. Als Amberjack Rice meer…
Het Duitse Blue Rose-label heeft ons door de jaren heen geweldige americana gebracht; vele namen kwamen dankzij het alerte label onder onze aandacht. Sinds een aantal jaren houdt Blue Rose zich ook bezig met cd’s en dvd’s met live-registraties van optredens in Duitsland van zijn artiestenstal. Gemengde gevoelens heb ik daarover, maar de spreekwoordelijke uitzondering hierop is de dvd en cd van Elliott Murphy, uiteraard gerigistreerd in zijn tweede vaderland Frankrijk, en getiteld Alive In Paris. Murphy, hier geïntroduceerd meer…
Grant-Lee Phillips – Joseph Arthur – Postdata
Grant-Lee Phillips heeft als solo-artiest nooit teweeg kunnen brengen wat hij op beperkte schaal met zijn band Grant Lee Buffalo toch wel wist te bewerkstelligen. Het geluid van zijn band in de jaren negentig varieerde van fuzzy naar door country geïnspireerde alternatieve rock waarmee hij een kleine schare meer…
Op Ocho (eigen beheer) horen we een andere Collin Herring dan de countryrocker van het uit 2005 daterende The Other Side Of Kindness. Herring houdt het kleiner op zijn nieuwste album. Atmosferischer, zonder zich te verschuilen in vage mistflarden. Daar zal de produktie van Will Johnson (South San Gabriel, Centro-Matic) veel mee te maken hebben. Die heeft immers vaker gekozen voor de benadering dat minder meer is. De nummers op Ocho, allemaal geschreven door Collin Herring zelf, lenen zich heel goed voor die aanpak. De met zachte meer…
In April 1967 begint Bob Dylan met de leden van The Band in de kelder van het grote roze huis in Woodstock, New York aan de sessies van wat later The Basement Tapes zullen heten. In dat najaar al duiken de tapes en acetaten op in Londen en neemt de incrowd opgewonden kennis van de rammelende country- en folkliedjes. Dylans gewiekste manager, Albert Grossman, doet er nog een schepje bovenop, reist naar Londen en leurt met de songs bij Britse popartiesten en bands onder wie Julie Driscoll en Brian Auger (’This Wheel’s On Fire’) en meer…
Bill Chambers blijft zich bemoeien met de loopbaan van zijn succesvolle dochter Kasey Chambers, maar af en toe gunt hij zich de tijd om aan eigen projecten te werken. Voor het ijzersterke Drifting South (Whitewater Records) grijpt hij terug naar zijn roots in een vissersdorpje in het zuiden van Australië. I miss the ocean in her eyes zingt Chambers op Diesel And Driftwood. In het van een Johnny Cash-beat voorziene Tasmania is de wind cold as a sailor’s grave. Het door Guy Clark geschreven Magnolia Wind krijgt een slepende uitvoering. Natuurlijk meer…
Verontrustend en zoet-zalvend tegelijk, die typeringen komen bij me op bij beluistering van Andi Almqvists derde cd, Glimmer (Rootsy.nu/Sonic Rendezvous). Almquist, een rusteloze troubadour uit Malmö, Zweden, moet het hebben van een duistere en spooky sfeer, waardoor referenties als Tom Waits, 16 Horsepower en de films van David Lynch voor het geestesoog opdoemen. Almqvist is zo’n hobo die door heel Europa zwerft, zowel de bierkelders van Brno bezoekend als de Hamburgse Reeperbahn of de coffeeshops van Amsterdam. meer…
De Canadees Dave McCann zakte voor de opnamen van zijn vierde cd af naar Nashville. Naar het oosten van die stad natuurlijk, want daar is het alternatieve deel van de bevolking te vinden. Will Kimbrough bijvoorbeeld, die Dixiebluebird (Old Man River Music) produceerde. Hij deed dat met oude analoge apparatuur afkomstig uit Criteria Studios in Miami, Florida, waarop in de jaren zeventig muziek van Crosby, Stills and Nash, Eagles, Eric Clapton en andere grootheden uit die tijd werd vastgelegd. Dave McCann and the Firehearts wilden absoluut meer…
Even dit nog. Ik besef dat Before The Frost… (Silver Arrow) al koud al half jaar in de winkels ligt, maar aangezien we hier op Altcountry vanwege een onwillige distributeur nog geen aandacht besteed hebben aan dit ijzersterke countryboogie-album dan nu toch even dit: schitterende plaat en een glorieuze comeback voor Chris en Rich Robinson. Op Before The Frost… spelen ze zich weer helemaal in de kijker met tijd- en tomeloze groove-rock. Fantastische songs, geweldige atmosfeer in Levon Helms studio. Perzische tapijten op de vloer, wierook in de fik, meer…
Ergens tussen Mazzy Star en Mark Lanegan’s Screaming Trees moet ruimte zijn voor iets bijzonders met kenmerken van beide bands, zo moet Alexander Holt Iglehart hebben gedacht. Hij maakt het helemaal waar op After All (Borderlord Records) van Calico Haunts. Opmerkelijk genoeg is het de zang van Iglehart die onmiddellijk aan Mazzy Star doet denken, toch echt een band met een zangeres. Misschien niet helemaal dezelfde mysterieuze schoonheid van Hope Sandoval, maar de trage manier van zingen van Iglehart roept ook iets op van zonnestralen meer…
De voddenman strikes again. Drie jaar geleden wist Mats Nilsson, alias Rag-And-Bone, te imponeren met een album met folky rootssongs. Novice Pioneer (Rag-And-Bone Music) is hiervan de sterke opvolger. Nilsson, weer zo’n Zweed die de americana in zijn bloed lijkt te hebben stromen, ontdekte een jaar of vijf geleden de zeggingskracht van akoestische muziek, Het resultaat: een album met aanstekelijke popsongs geïnjecteerd met country en folk. Ook Novice Pioneer bevat weer ijzersterke liedjes, opgeluisterd met pedal steel, orgel, banjo en fiddle. Schitterend is meer…
Gisteren, op 18 januari, is Kate McGarrigle tengevolge van kanker overleden. De Canadese Kate McGarrigle vormde samen met haar jongere oudere zus Anna een succesvol duo, dat vanaf 1975 een tiental platen /cd’s uitbracht. In Nederland hadden ze ooit een echte hit met Complainte pour Ste. Catherine, dat ook was te vinden op hun French Record. In 2005 traden ze nog op op Blue Highways. Kate McGarrigle is 63 jaar geworden.
Bijna afgestudeerd doctorandus in de communicatie en lofi-troubadour ineen, Andrew Vincent benadert de luisteraar op Rotten Pear (Kelp Records) met akoestische luisterliedjes en zachte stem. Rotten Pear is niet zijn debuutplaat, maar ik moet bekennen dat ik nog nooit gehoord had van de indie singer-songwriter uit Toronto, Canada. Ik moet ook bekennen dat me dat weinig spijt. Het is allemaal tamelijk neuzelend gezongen en de begeleiding is meestentijds niet veel meer dan wat getokkel op een akoestische gitaar. Thematisch gezien, meer…
The Naptime Shake is wel een treffende naam voor deze band uit Dallas, Texas. Als een middagdutje, maar dan wel een waaruit je op prettige wijze wordt wakker geschud. Blood And Panic (eigen beheer) werd al door iemand afgeschilderd als een country-equivalent van een vroege Belle And Sebastian. Rocken doet het nauwelijks, de nummers van songschrijver Noah W. Bailey gaan meer in de richting van Will Sheff en diens Okkervil River. Dat niveau halen ze weliswaar niet, daarvoor klinkt The Naptime Shake toch net iets te gewoontjes, wat niet meer…
Heeft Portugal een Sin City? Die vraag dient zich aan met Portuguese Murder Ballads (eigen beheer) van de band This Old Earthquake. This old earthquake is gonna leave me in the poorhouse, zong Gram Parsons op Sin City. Wel een goede naam voor een band dachten Ethan Okamura, Michael Burton en Stephen Trivelpiece. Maar verwacht geen countryrock van dit akoestische trio uit San Francisco. This Old Earthquake brengt bitterzoete beheerste muziek die zou kunnen uitnodigen tot meditatie en reflectie. Traag als meer…
Nummers van zoete, tedere droefheid, dat is wat Savoy Grand al vier albums lang brengt. Accident Book (Glitterhouse/Munich) brengt weer negen nummers van verstilde schoonheid. Langzaam, maar niet tergend langzaam. De nummers ontwikkelen zich direct vanaf opener A Good Walk Spoiled wel degelijk met melodielijnen die een eigen horizon trekken. Makkelijk bij te houden tijdens een wandeling. Dat zou zomaar een wandeling door een stad kunnen zijn. Het liefst in de avonduren, zodat je binnen kunt kijken in woningen vol familiegeluk. Maar het gaat meer…
