Een countryplaatje tussen de pop door
De vorige keer zagen we al dat er eind jaren vijftig wat beweging zat bij de omroepverenigingen: af en toe mocht er een countryplaatje worden gedraaid. In juli 1961 blikt de Hillbilly Hayride tevreden terug op de nationale radiozenders. Na vier jaar ‘plugging’ heeft country een plekje veroverd. Samen met goede jazz zit het weliswaar op een van de achterste rijen, maar het is wel een vaste plek. Dat blijkt ook uit de hitlijsten. In 1961 scoort Jim Reeves hier een grote hit met He’ll Have To Go, en dat lukt alleen als de plaat ook op de radio meer…

Schatkist
In mijn vorige artikel over country vertelde ik al dat ik een flinke stapel jaargangen van Nederlandse countrybladen in handen kreeg. Sindsdien kan ik er niet meer vanaf blijven. Bladzijde na bladzijde dompel ik me onder in verhalen, advertenties en concertverslagen, en vooral de eerste jaren zorgen voor de ene verrassing na de andere. Zo groeide langzaam een idee: waarom zou ik deze schatkist niet gebruiken als leidraad voor een serie over de geschiedenis van de countrymuziek in Nederland? Hier is deel 2.

Say Pardner
In het eerdere artikel kwam het blad Hillbilly Hayride van de Dutch Stickbuddy Club al voorbij. Het verscheen voor het eerst in januari 1958 en haalde 49 nummers voordat in meer…

Uit de nalatenschap van een echte countryliefhebber belandde onlangs een hele stapel oude countrytijdschriften bij mij. Echt papier dus, je weet wel: pagina’s die aan elkaar vastzitten. De Country Gazette is je misschien bekend, maar er zaten ook jaargangen van Country & Western Hayride, Strictly Country en Hillbilly Hayride tussen. Die laatste is veruit de oudste: het verscheen van januari 1958 tot en met december 1965. En wat staan daar prachtige verhalen in!

De Dutch Stickbuddy Club
Hillbilly Hayride was eigenlijk het clubblad van de Dutch Stickbuddy Club (DSC). Stickbuddy? Gelukkig leggen voorzitter B.W. Schipper en secretaris A. Meerholz dat meteen uit in het eerste nummer, dat ze zelf volschreven. Letterlijk vertaald is meer…

Country is in opkomst in Nederland. Dat beeld kwam althans naar voren in twee recente publicaties: een stuk op Nu.nl en een artikel (achter paywall) in de Volkskrant, waaraan ik zelf ook een bijdrage leverde. Daarbij komt dat er sinds kort twee nieuwe countryzenders zijn gelanceerd: Silverado Radio en Jolene Country Radio. Hoopvol, zou je meer…

Op zijn zestiende verliet Joe Ely het ouderlijk huis op zoek naar de bron van al die liedjes die hij op de radio hoorde. Reizen werd zijn leven. Hij sprong op goederentreinen om over de horizon te trekken, die strakke streep aan de einder die overal in West Texas te zien is. Wat was daarachter te vinden? Ely hobbelde als een hobo over het spoor dwars door het uitgestrekte landschap. Naar het oosten. Naar het westen. De zintuigen meer…

Voor Nieuwsblad van het Noorden interviewde ik in 1987 samen met collega Max Palfenier de onlangs op 82-jarige leeftijd overleden Jan Donkers. De journalist, auteur, radiomaker en kenner van Amerikaanse popmuziek was toen 44 en net terug van een jaar in Austin, Texas, waar meer…

Rock-’n-roll is hard werken. Dealen met een jetlag. Instrumenten inladen. Instrumenten uitladen. Samengepakt in een bestelbus zitten. Met een beetje pech overnachten op een luchtbed. Naar elkaar luisteren. Omgaan met spanning. Zoeken naar ontspanning. De groove vasthouden. Niet geïntimideerd meer…

‘Not Fade Away’ stond er op de gevel van Antone’s nadat het nieuws bekend werd dat Joe Ely op 15 december was overleden. Een mooi saluut aan de artiest die het in 2000 verschenen Live @ Antone’s in de bluesclub in Austin had opgenomen. Passend ook, die songtitel, want Ely heeft zijn hele meer…

Vandaag werd bekend dat Lynn Blakey gisteren in Chapel Hill, North Carolina, is overleden.
Blakey maakte, samen met Caitlin Cary en Tonya Lamm, deel uit van het gelegenheidstrio Tres Chicas. Na een optreden van Alejandro Escovedo, wiens A Man Under the Influence Blakey achtergrondvocalen verzorgde, begonnen zij gezamenlijk te zingen en bleken hun stemmen wondermooi bij elkaar te passen. Het resulteerde in het album Sweetwater en de daarbij behorende tournee bracht hen ook naar Europa. Prachtig was hun optreden op Blue Highways in 2005. Het een jaar later meer…

Tijd is een raar iets. Tien minuten kan een eeuwigheid duren, in de stoel van de tandarts bij voorbeeld. En twintig jaar kan zo voorbijvliegen. Dat laatste ervaarde ik toen ik vandaag door mijn cd–lades aan het struinen was. Mijn vingers bleven haken aan een cd van ene Cisco: 7740 Valmont St. Daar was iets mee, die werd toch ooit zeer lovend besproken op deze pagina’s? Ik ging via the Wayback Machine op zoek en inderdaad; in mei 2004 schreef Bart Ebisch een ronkende recensie over dit album. Het zal zeker wel twintig jaar geleden zijn dat ik ‘m voor meer…