Op zijn zestiende verliet Joe Ely het ouderlijk huis op zoek naar de bron van al die liedjes die hij op de radio hoorde. Reizen werd zijn leven. Hij sprong op goederentreinen om over de horizon te trekken, die strakke streep aan de einder die overal in West Texas te zien is. Wat was daarachter te vinden? Ely hobbelde als een hobo over het spoor dwars door het uitgestrekte landschap. Naar het oosten. Naar het westen. De zintuigen meer…

Voor Nieuwsblad van het Noorden interviewde ik in 1987 samen met collega Max Palfenier de onlangs op 82-jarige leeftijd overleden Jan Donkers. De journalist, auteur, radiomaker en kenner van Amerikaanse popmuziek was toen 44 en net terug van een jaar in Austin, Texas, waar meer…

Rock-’n-roll is hard werken. Dealen met een jetlag. Instrumenten inladen. Instrumenten uitladen. Samengepakt in een bestelbus zitten. Met een beetje pech overnachten op een luchtbed. Naar elkaar luisteren. Omgaan met spanning. Zoeken naar ontspanning. De groove vasthouden. Niet geïntimideerd meer…

‘Not Fade Away’ stond er op de gevel van Antone’s nadat het nieuws bekend werd dat Joe Ely op 15 december was overleden. Een mooi saluut aan de artiest die het in 2000 verschenen Live @ Antone’s in de bluesclub in Austin had opgenomen. Passend ook, die songtitel, want Ely heeft zijn hele meer…

Vandaag werd bekend dat Lynn Blakey gisteren in Chapel Hill, North Carolina, is overleden.
Blakey maakte, samen met Caitlin Cary en Tonya Lamm, deel uit van het gelegenheidstrio Tres Chicas. Na een optreden van Alejandro Escovedo, wiens A Man Under the Influence Blakey achtergrondvocalen verzorgde, begonnen zij gezamenlijk te zingen en bleken hun stemmen wondermooi bij elkaar te passen. Het resulteerde in het album Sweetwater en de daarbij behorende tournee bracht hen ook naar Europa. Prachtig was hun optreden op Blue Highways in 2005. Het een jaar later meer…

Tijd is een raar iets. Tien minuten kan een eeuwigheid duren, in de stoel van de tandarts bij voorbeeld. En twintig jaar kan zo voorbijvliegen. Dat laatste ervaarde ik toen ik vandaag door mijn cd–lades aan het struinen was. Mijn vingers bleven haken aan een cd van ene Cisco: 7740 Valmont St. Daar was iets mee, die werd toch ooit zeer lovend besproken op deze pagina’s? Ik ging via the Wayback Machine op zoek en inderdaad; in mei 2004 schreef Bart Ebisch een ronkende recensie over dit album. Het zal zeker wel twintig jaar geleden zijn dat ik ‘m voor meer…

Mooi dat we dit jaar een top 15 hebben gekregen waarin waarschijnlijk geen albums staan die met kunstmatige intelligentie gemaakt zijn. Maar het is misschien wel het laatste jaar.  De met AI gemaakte muziek rukt immers in een enorm tempo op. Je had natuurlijk in Nederland al dat belachelijke nummer over azc’s dat een hoge positie bereikte in de hitlijsten, maar ook in de countrymuziek is het al zover. Vorig jaar bereikte Walk My Walk van Breaking Rust de toppositie in de Billboard Country Digital Song Sales chart.
Maar wat hebben wij, liefhebbers van alternatieve meer…

Als je net als ik bent opgegroeid met Muziekkrant OOR dan is het een ware zegen dat OOR zijn duizelingwekkende archieven aan het uitgraven is. Het is een feest der herkenning. Enerzijds hebben de makers – van wie er al een aantal ons ontvallen zijn – van het toonaangevende, tweewekelijks verschijnende muziekblad goed gekeken hoe Britse bladen als Mojo en Uncut de archieven van Melody Maker en New Musical Express een nieuw leven geven in fraai vormgegeven tijdschriften. Anderzijds gaat OOR daar dik overheen met kolossale koffietafelboeken als Want More? (Het beste van 50 jaar OOR) en de OOR recensiebijbel, waar je niet zomaar in uitgebladerd en meer…

In Saxophone Colossus, Aidan Levy’s biografie van Sonny Rollins (inmiddels 95), staat dat de legendarische saxofonist in 1988 in het tv-programma Night Music een optreden deelde met Leonard Cohen. Night Music was bedoeld om de grenzen tussen verschillende muziekgenres enigszins te doorbreken. Eerst deden de beide artiesten om de beurt een paar eigen nummers. Aan het eind kwamen ze samen op het podium om Cohens Who By Fire te spelen. Rollins, verscholen achter een donkere zonnebril, begon; daarna kwam Cohen met het eerste couplet. ‘It was clear that something special was meer…