Luid staken we vorig jaar de loftrompet over Bad Days Ahead, Michael Dean Damrons tweede soloplaat. Het mocht niet heel veel baten, en dat zal misschien ook wel gaan gelden voor Father’s Day (In Music We Trust/Sonic Rendezvous). Dat weerhoudt mij er echter niet van om opnieuw hoog van de toren te blazen: Father’s Day is een hartverscheurende, nierverguizende countrypunk-rootsplaat. Dean Damron gooit er, zoals we hem al jaren kennen, al zijn hebben en houwen tegenaan, waardoor zijn intense, rauwe songs wel een catharsis voor hem moeten zijn. Pure duiveluitbannerij is het. Zo is het triest-logge Father’s Day een eerlijk eerbetoon aan zijn gewelddadige vader en uit Dean Damron zijn woede over zijn ex-vriendin in het weinig subtiel getitelde I Hope Your New Boyfriend Gives You Aids – overigens groot in schoonheid – en in de aardeverschroeiende countryrocker Boy With A Car. Dean Damrons wrange gezichtspunt laat echter onverlet dat er voor de luisteraar op Father’s Day heel erg veel te genieten is. Er zijn interessante, eigengemaakte covers van Beautiful And Damned (Drag The River), Waiting Around To Die (Townes Van Zandt) en Dancing In The Moonlight (Thin Lizzy), en zelfgepende, diepgravende akoestische ballads. Maar de man met de rauwe strot en de scheurende elektrische gitaar gaat vooral loos – en toch steeds op een wonderlijk beschaafde wijze – in bij de strot grijpende rootssongs. Rauwe folkblues in Scream, geweldige countryblues I’m A Bastard en ruige rock in Tornado Song, dat met zijn galopperende ritme en zijn smoelschuiver klinkt als een voorbij denderende trein. Dead Days – God damn me, for letting you go – is zuigend, slepend en trakteert ons op een spetterende gitaarsolo en Angels Fly Up – semi-akoestisch en met weer zo’n bevrijdende gitaarsolo – is puur metaforisch pijn lijden. Father’s Day is eerlijk tot op het bot; rauw als een biefstuk; en een meesterwerk voor wie het horen wil.