Tom Ovans zou eigenlijk alleen maar langzame nummers moeten schrijven. Daarin is hij voortreffelijk. Niet alleen in het schrijven, hij weet ze ook overtuigend te brengen. Alleen al door zijn stem krijgen die liedjes scherpte. Ovans zingt hoog en schor tegelijk, de vaak gebruikte associaties met een cirkelzaag kloppen helemaal. Helaas bevat Get On Board (Floating World/Bertus) voor de helft snellere nummers. En die uitvoeringen zijn nogal mediocre. Daarmee meer…

De titel The Things We Left Behind (Continental Song City/Munich) zou zomaar voor een misverstand kunnen zorgen. Zeker omdat het hier een dubbel-cd betreft. Maar nee, dit zijn geen restjes die zijn blijven liggen. Al bijna dertig jaar is Blue Rodeo actief en nog altijd borrelt de creativiteit. Deze keer hadden de Canadezen voldoende materiaal voor twee platen. In een tijd dat artiesten zich steeds meer gaan richten op de verkoop van liedjes via internet, komt Blue Rodeo doodleuk aanzetten met een dubbelaar. Zestien nieuwe nummers meer…

Zo vlak voor het einde van het jaar verschijnt er nog een pareltje op het gebied van de americana. The Devil Dancing (Peapod Recordings) is het tweede album van Brown Bird, een eigenzinnige formatie die grossiert in verfijnde, donkere en bluesy folkliedjes met een Oost-Europese inslag. Het creatieve brein achter Brown Bird is zanger/gitarist David Lamb. Lamb is niet alleen een talentvol liedjesschrijver, maar is tevens behept met een fluweelzachte fluisterstem. Ging hij op voorganger At the Bottom of the Sea nog veelal meer…

Enige jaren geleden mocht ik een cd van ene Patrick Brickel bespreken. De tip kwam als ik me goed herinner van een verkoper van Velvet te Rotterdam. De cd, Songs From The Pink Sofa geheten, kon mij wel bekoren. Niet dat de ik meteen weg was van de stem van Brickel, maar over het geheel genomen sta ik ook nu nog achter de indertijd afgegeven score -toen nog met paarden, dan wel veulens- van 3 ½. In de tussenliggende jaren wijzigde de ingezetene van Iowa zijn achternaam van Brickel in Bloom; dat lag beter in meer…

Vader Mose Allison speelt piano op de uitvoering van zijn nummer Monsters Of The Id door dochter Amy Allison. Dat is niet het enige bijzondere, het betreft namelijk een duet met Elvis Costello. Sheffield Streets (Urban Myth) is een bijzonder sterke cd van de dame die in de tweede helft van de jaren negentig met Ryan Hedgecock het experimentele altcountryduo Parlor James vormde. Al vanaf het begin omringde Allison zich met goed volk. Malcolm Burn en Don Heffington waren bijvoorbeeld te horen op Dreadful Sorry uit 1996. Op deze nieuwe meer…

Zin voor avontuur kun je Rosie Flores niet ontzeggen. Ze begon haar loopbaan met een valse start samen met een stel andere wilde dames in de band Screamin’ Sirens die in 1985 met een lelijk geproduceerde, onsamenhangende plaat voor de dag kwam met daarop nogal vlakke poppy cowpunk. Daarna zag Hightone in haar het vrouwelijke antwoord op Dwight Yoakam. Dat ging al veel beter. Haar reis voerde van Los Angeles naar Nashville en Austin en voor haar nieuwste cd, Girl Of The Century (Bloodshot meer…