Danny Wilson heeft met de band Grand Drive en ook solo al voor een imponerende verzameling prachtmuziek gezorgd. Catchy zijn zijn nummers en de fraaie samenzang zorgt voor die toch wel typerende sound van americanabands uit het Verenigd Koninkrijk. Met Streets Of Our Time (Loose/Munich), de tweede van Danny And The Champions Of The World, voegt hij daar een bijna mystieke sfeer aan toe. Dat is vooral het geval in Lose These Rags en Wandle Swan, nummers die de bijzondere sfeer van Manassas benaderen. Bijna ijl is meer…
Dit kun je niet anders dan als een glorieuze comeback betitelen. Het lijkt alsof de tijd 25 jaar heeft stil gestaan, want Jason & The Scorchers klinken nog net zo vitaal en gedreven als in 1985. De terugkeer van de meest archetypische cowpunkbank is een topic van de hoogste orde. En wat in feite zo bijzonder is: ze maken dat op Halcyon Times (Blue Rose/Sonic Rendezvous) volledig waar. Waar reünies veelal teleurstellen en slaapverwekkend zijn, daar is Jason Ringenberg en Warner E. Hodges’ hernieuwde samenwerking van een benijdenswaardige urgentie. meer…
Een soulstem met een rauw randje, dat is wel zo ongeveer de basis van rock-’n-roll. Zeker als er vooral over de liefde wordt gezongen. Will Hoge heeft zo’n stem. En de liefde is zijn favoriete tijdverdrijf. Ook al loopt het niet altijd goed af. So you got the best of me / I’ll just take what’s left and leave this place / And when you look back I hope I’ll always / be your favorite waste of time / Your favorite waste of time. Zijn nieuwste album The Wreckage (Rykodisc/Ada) nam hij op in Nashville onder productionele leiding van Ken Coomer (ex-Wilco) meer…
The Battle Of Shiloh was een van de bloedigste veldslagen uit de Amerikaanse Burgeroorlog. Op 6 en 7 april van 1862 bevochten 110.000 Amerikaanse soldaten elkaar aan de oevers van de Tennessee, ter hoogte van een houten kerkje; de Shiloh Church. Shiloh is ook de naam van een countryrockband uit het noordoosten van Texas. In 1970 haalt Kenny Rogers de Texanen naar Los Angeles, waar ze met Rogers als producer hun enige lp opnemen. Het zelfgetitelde album is een fascinerende plaat waarop het vijftal countryrock, swampblues en rootsrock meer…
Overdag lopen ze rond in witte boorden, de leden van Coastal Bend. Tim Hudson heeft een hoge functie aan de universiteit van Houston en ook de anderen hebben topbanen in het onderwijs. Maar op het podium dragen de Texanen geen stropdassen. De band ontstond nadat Hudson een politiek geladen nummer had geschreven over de tragische dood van negentien immigranten die achter waren gelaten in een vrachtwagen. Die tragische gebeurtenis vond plaats in 2003 in Victoria, een stad nabij meer…
Sinds Will Kimbrough zich samen met Tommy Womack lekker uitleeft in de band Daddy met heerlijke barroomrock, is zijn solowerk wat minder heftig geworden. Jammer? Dat valt nogal mee. Want zoals op Wings (Daphne Records) wederom het geval is, zijn het vooral de capaciteiten als songschrijver die diepe indruk maken. De meeste liedjes schreef Kimbrough overigens samen met anderen. Met Jeff Finlin, Todd Snider, Dave Zobl, Jimmy Buffett, Sara Kelley en Irene Kelley om meer…
De Zwitser Reto Burrell vertoefde een jaar in Los Angeles en Nashville om in deze tijden van crisis vol optimisme verder te werken aan zijn Amerikaanse droom. De cd-titel Go (Echo Park Music) drukt de daadkracht van Burrell uit en op het album vol Amerikaanse rock wordt dat overtuigend tot uitdrukking gebracht. De catchy liedjes kunnen zo op de radio, dit is de betere popmuziek voor ouderwetse FM. Burrell is schatplichtig aan Springsteen en Petty, maar het is zijn eigen verdienste dat zijn liedjes zo lekker rocken. Punky zelfs in afsluiter meer…
Allison Moorer begon zeven albums geleden met tamelijk veilige countrypop. Gaandeweg heeft ze steeds meer zeggenschap over haar muziek gekregen. Door haar huwelijk met Steve Earle werd ze ook geaccepteerd door liefhebbers van alternatieve country. Ook de soulplaten van haar zus Shelby Lynne wierpen een ander licht op de loopbaan van Moorer. Maar van dit alles is op Crows (Rykodisc/Rough Trade) weinig te merken. Dat wil zeggen, bij oppervlakkige beluistering. Want na meerdere draaibeurten valt toch wat twang en soul te ontwaren in meer…
Rond de kerst van 2005 heeft Nikki Sudden zijn cd The Truth Doesn’t Matter af. In het daarop volgende voorjaar toert Sudden door Amerika om zijn nieuwe materiaal uit te proberen voor publiek. Na een concert in New York op 26 maart 2006 overlijdt Sudden zeer plotseling. Nikki Sudden was een rocker in hart nieren en absorbeerde talloze stijlen en invloeden – Dylan, Neil Young, Rolling Stones, Faces, T.Rex, Shangri-Las, New York Dolls – en smeedde die om tot een eigen rootsy rock-‘n-roll-geluid. Geïnspireerd door de do-it-yourself-houding van de punk, meer…
Volgens de bio is deze vierde cd van Wrinkle Neck Mules long awaited. Bij die bewering kan ik mij niets voorstellen aangezien de band uit Richmond, Virgina tot het derde garnituur van americanabands behoort. Het zijn wellicht strenge woorden, maar ik zie Wrinkle Neck Mules niet zomaar promoveren naar een hogere divisie, ook niet met Let The Lead Fly (Blue Rose/Sonic Rendezvous). Dertien aardige liedjes in het countrybilly-genre, afwisselend gruizig en zoet-gevoelig, waar je je geen meer…
