We jangle. We twang. We rock. Meer kun je toch niet wensen als liefhebber van altcountry. Maar wacht even, er is wel degelijk meer. De Canadezen van The Alco Beat roepen op hun debuut, simpelweg The Alco Beat (eigen beheer) getiteld, namelijk vooral ook de oude tijden op van countryrock met soul en ballen. Zo grijpt het schitterende Come Back To Haunt You terug op zowel The Flying Burrito Brothers als een nummer als Wild Horses van The Rolling Stones. Kenners zien de combinatie hier wel. Steve Corbett (zang, gitaren, accordeon), meer…
Zijn zakelijk vertegenwoordiger Carter Fox overdrijft een beetje als hij Kevin James Devine naar voren schuift als de nieuwe Bruce Springsteen, de toekomst van rock-’n-roll. Bij zijn platenmaatschappij ToFo Records hebben ze geen last van valse bescheidenheid, ze presenteren zich doodleuk met de strofe The Best Music. Peroid. We zullen niet lullig doen en het Kevin James Devine aanrekenen. Zijn Through The Fields (ToFo Records) is namelijk een zeer genietbaar album. Maar toch veel meer folkrock dan je op basis meer…
The Cherokee Studios in Los Angeles, waar onder anderen Aerosmith, Steely Dan, Warren Zevon en Lenny Kravitz hun platen opnamen, is het eigendom van The Robb Brothers. Als producer zijn ze onder meer verantwoordelijk voor Lemonheads It’s A Shame About Ray. Decennia daarvoor al waren de drie Robb Brothers zelf muzikanten. Als The Robbs – drie broers en hun neef uit Oconomowoc, Wisconsin – kennen David Donaldson (alias Dee Robb, zang en gitaar), Robert Donaldson (alias Bruce Robb, zang en gitaar), George Donaldson (alias Joe Robb, toetsen) en neef meer…
De Oscar voor de beste mannelijke hoofdrol ging jongstleden zondag naar Jeff Bridges voor zijn vertolking van Bad Blake in Crazy Heart. Crazy Heart is een echte film voor de americana-liefhebber. Blake is namelijk een countryzanger op leeftijd wiens carrière voorbij lijkt te zijn en die bovendien een alcoholprobleem heeft. Kijk, dat is precies de stuff waar we hier warm voor lopen. We verwelkomen de original motion picture soundtrack van Crazy Heart (New West/Sonic Rendezvous) dan ook van harte. Geproduceerd door Stephen Bruton en de meer…
Experimenten lopen niet altijd goed af. Dit Sound Experiment (eigen beheer) van de zich Symply Bill noemende Amerikaan Bill Cave begint niet eens goed. Al op het tweede nummer, getiteld Trade Time, is duidelijk dat dit een experiment van niets is. Het nummer gaat nergens naar toe en daar eindigt het vervolgens ook. Fair Lady is slecht gezongen en productietechnisch ondermaats. Daarna wordt het niet beter. Komt nog bij dat dit alles een uitermate irritant opgejaagd gevoel veroorzaakt. Tot overmaat van ramp staat de muziek ook nog meer…
Zo’n hoesje zonder bandnaam of titel helpt niet erg mee om bekend te worden. En dat dat wel degelijk kan met dit soort altcountry is toch bewezen door Uncle Tupelo, ook al dient daarbij wel opgemerkt te worden dat die band pas echt erkenning kreeg nadat Jeff Tweedy met Wilco succesvol werd. Nou ja, dat is een bekend verhaal. Slimfit is dat nog niet, hoewel we eerder op deze site ook al enthousiast waren over het debuut Make It Worse. Dit The Path (eigen beheer) biedt wederom de ingrediënten waarom het allemaal te doen is in het genre. Dat wil meer…
Gedreven door een pure aanbidding voor God en opgejaagd door de duivel; het is een mijnenveld waarin David Eugene Edwards zich begeeft. Het is daarom des te genialer dat Edwards met zijn Sixteen Horsepower die loodzware last weet om te zetten in een zinderend, striemend amalgaam van punk, country, blues en Appalachen-folk. Edwards, geboren uit half Schotse en half Cherokee ouders, groeit op bij zijn grootouders; zijn opa is een door Colorado en Texas rondtrekkende predikant – en daarvan krijgt de jonge Edwards een klap van de molenwiek mee. meer…
Aanvankelijk ging de muziek op Broken Land Bell van The Wiyos een beetje het ene oor in, het andere oor uit. Best lekker, maar de ouderwets klinkende liedjes vielen me niet direct op. Totdat het kwartje viel. Ineens hoorde ik hoe die mix van countryblues, western swing en oldtimey country wel werkte en bemerkte ik hoe allerlei lichaamsdelen reageerden op het ritme van de liedjes. Dat is nog opvallender als je weet dat het kwartet opereert zonder drummer. En toch swingt het als de neten. Vaak wordt er een gitaar ritmisch bespeeld, maar meer…
Rechts bovenaan de prachtige hoes staat op ouderwetse manier in hoofdletters: HI-FI. Daarvan is echter nauwelijks sprake op Tex Smith (eigen beheer), het titelloze debuut van deze Texaan. Niet dat dat een probleem is, het gaat op dit album allesbehalve om opgepoetste techniek en kunstmatige glans. Daarvoor is Tex Smith veel te down-to-earth. Het gaat hem om de liedjes en dat is niet zo verwonderlijk voor iemand die vijf jaar diskjockey was voor een radiostation. In de regio Dallas/Fort Worth draaide hij op KNON 89.3 FM. Dit meer…
Manhattan Nocturne (eigen beheer) van Peter Gallway is geen altcountry. In de verste verten niet. We hebben het hier over jazz. En toch is het een album dat niet te missen is voor lezers van deze site. Voor mensen die iets verder durven te kijken dan de bekende kaders althans. In ieder geval dienen alle fans van Hayward Williams dit album blind aan te schaffen. Peter Gallway heeft namelijk precies zo’n prachtstem. En zijn uitmuntende nummers hebben een vergelijkbare sfeer als het verfijnde werk van Williams, die overigens meer…