Het is Blackberry Smoke dat mij het ultieme (voor)zomergevoel bezorgt van zon, bier, voetbal en lekkere muziek. Dat werkt bij mij namelijk het best met dampende, stomende, stampende good old southern rock. Lynyrd Skynyrd, The Outlaws, The Black Crowes, dat werk. Spreekt jou dat ook aan – evenals The Drive-By Truckers en Dirty Sweet – dan ben je bij de mannen van Blackberry Smoke aan het juiste adres. Dat adres is overigens in Atlanta, Georgia waar de vijf – allen afkomstig vanonder de Mason Dixie Line – resideren. Ze toeren al zo’n tien jaar door de States, meer…

Er zijn nog nauwelijks recensies verschenen van There Is Nothing For You Here (eigen beheer), het in 2009 verschenen debuut van de uit Seattle afkomstige singer-songwriter Eric Miller. Blijkbaar heeft hij niet al te veel werk gemaakt van de promotie, want aan de kwaliteit van zijn album kan het niet liggen. De cd begint met het titelnummer, waarop we Miller op akoestische gitaar en mondharmonica horen, slechts begeleid door wat percussie van Aaron Donohue, die hem ook vocaal bijstaat. Op de andere elf nummers, allemaal meer…

On Promenade (2007) straalde een sfeer uit van Amerikaanse achterafweggetjes, diep verstopt in de eindeloze bossen; de sfeer van het oude Amerika; de sfeer van The Band. Opvolger The Shawl uit 2008 – al ziet zijn platenmaatschappij dat meer als een project – bleek een verzameling psalmen op muziek gezet, zodat O Ye Devastator (Velvet Blue Music) gepresenteerd wordt als de ware opvolger van On Promenade. Ook Doug Burr is afkomstig uit Denton, Texas (Slobberbone, The Baptist Generals, South San Gabriel, Midlake, Stephanie Dosen) en het moet haast wel meer…

De Stone River Boys ontstond uit de band die Dave Gonzalez samenstelde om de promotie van de laatste cd van de Hacienda Brothers met wat optredens luister bij te zetten. Op die manier wilde de gitarist zijn overleden maatje Chris Gaffney, met wie hij Hacienda Brothers had opgericht, herdenken. De samenwerking met Mike Barfield, die zelf enkele cd’s in een vergelijkbaar idioom had gemaakt, beviel zo goed dat er nu het album Love On The Dial (Cow Island Music) ligt. Mike Barfield, ook bekend van The Hollisters, is een honky tonk soulman met meer…

Hoewel Del Amitri in thuisland Schotland flinke successen behaalde, zat een internationale doorbraak er niet in. Del Amitri staat al jaren op non-actief, maar zanger Justin Currie bleef muzikaal actief. In 2004 met het mysterieuze The Uncle Devil Show, een soort van Dukes Of Stratosphear, maar in 2007 voor het eerst onder zijn eigen naam met het pijnlijk-schitterende What Is Love For. Daarop legde Currie zijn ziel bloot en verhaalde van mislukte relaties. The Great War (Rykodisc) is het even schitterende vervolg op What Is Love For. Er zijn kleine verschuivingen op te merken; zo bevat meer…

Omdat er zo ontzettend veel muziek uitkomt die de moeite waard is, gaan we gewoon lekker door met het onder de aandacht brengen van cd’s die soms al een behoorlijk poosje uit zijn. Goede muziek is immers tijdloos. Dit Michigan’s Waltz (eigen beheer) van Sam Corbin verscheen al eind vorig jaar en is zo’n album dat best nog even mag worden genoemd. Waarom? De uit Ann Arbor, Michigan, afkomstige Corbin heeft een met Hayward Williams te vergelijken stijl, misschien iets lichter in de melodielijnen. Hij doet acht nummers van meer…

Knarsende gitaren die gezelschap krijgen van toetsen. Een nummer dat als een motor langzaam op temperatuur moet komen. De titelsong waarmee de cd Rambler (Departure) begint, is direct een hoogtepunt. Het soort woestijnrock dat lekker schuurt. Edgehill Avenue komt uit Louisville, Kentucky, waar in de verste verten geen woestijn te bespeuren valt. Na het titelnummer verandert de koers van Rambler meer naar southern rock. Vooral op Just Another Day, met tamelijk hoge zang en kleine riedeltjes op meer…

Bij beluistering naar Sand & Lines van Venice Is Sinking dringt zich direct een vergelijking op met de Cowboy Junkies. Dat is in het geheel niet verwonderlijk want niet alleen is deze cd live opgenomen in een majestueuze ruimte – vergelijkbaar met de Cowboy Junkies’ Trinity Church – ook klinkt Venice Is Sinking net zo traag deinend en onderkoeld als de Timmins-familie. Het vijftal – een vrouw, vier mannen – uit Athens, Georgia nam in mei 2008 in het Georgia Theatre voor een lege zaal tien nummers op, waaronder zeven eigen composities en drie mooie covers van meer…

Clark Paterson komt uit Sandusky, Michigan, een plaatsje met één stoplicht. Zo vaak als het maar kan keert hij er naar terug om herinneringen aan zijn jeugd op te halen. Tegenwoordig verblijft hij vooral in Nashville. Daar werd onder productionele begeleiding van Mark Nevers (Lambchop, Bonnie ‘Prince’ Billy en vele anderen) dit Songs For Another America (eigen beheer) opgenomen. Het betreft hier een ep van nog geen twintig minuten, waarop Paterson niettemin weet te overtuigen als een belofte voor de toekomst. De helft meer…

Een heerlijk album is dit van een nog onbekende Canadese band die al sinds 1998 bestaat. Elvyn werd opgericht door de broers Joel en Ryan Beerman en dit The Decline (Little Wagon Music) is na een demo, ep en de cd Ten Car Stereo het tweede album vol pure powerpop met fijne randjes americana. Naast de beide broers, respectievelijk drummer en gitarist, bestaat Elvyn uit Jeremy Knibbs (gitaren) en Jason O’Reilly (bas). De Beermannen zingen prachtig samen, waarmee ze in een lange lijn van klassieke rockbands aansluiten. En dan meer…