Brian Johnson and the Acquitted komen uit Bloomington, Indiana, en dat zal wel mede oorzaak zijn dat het vorig jaar verschenen debuut Cold Friday (eigen beheer) nauwelijks is opgemerkt. In Texas zouden ze weliswaar meer concurrentie hebben, ze zouden er ongetwijfeld ook meer aandacht krijgen. De met een lichte Stonesy swagger gespeelde nummers zijn namelijk helemaal niet verkeerd. De zang van songschrijver Brian Johnson blijft een beetje op een toonhoogte hangen, maar dat is juist wel lekker. Soms klinkt hij als Mick Jagger. Gitarist David meer…
Roomful Of Blues – The Sultans Of Slide – Slowman & Friends
Veertig jaar bestaat Roomful Of Blues al. De band uit de Amerikaanse staat New England is een gerespecteerd gezelschap dat al die tijd de blues levend heeft gehouden. Op Hook, Line & Sinker (Alligator/Munich) spelen ze werk van Little Richard, Dave Bartholomew, Amos Milburn en andere groten uit het genre. De uit acht mannen bestaande formatie meer…
Several Shades Of Why (Sub Pop/De Konkurrent) is het langverwachte solodebuut van J Mascis, al decennialang de drijvende kracht achter Dinosaur Jr. Hoewel Mascis Dinosaur Jr. een aantal jaren geleden nieuw leven inblies, liggen de hoogtijdagen van de noisy gitaarpop van het powertrio alweer een kleine 20 jaar achter ons. Het is daarom des te verheugender vast te stellen dat dit solodebuut een klein akoestisch meesterwerk is. De lekker luie stem van Jay Mascis blijft uit duizenden herkenbaar, maar die wordt nu eens niet begeleid door meer…
Een leuke heruitgave tussen al dat rereleasegeweld is Labour Of Lust (Proper Records/Klanderman Promotion) van de dan nog toekomstige stiefschoonzoon, of zoiets, van Johnny Cash. Nick Lowe maakt in ‘78 samen met Dave Edmunds deel uit van Rockpile. Gedurende acht weken lang gaan de Rockpilers na een pub-optreden flink aangeschoten de studio in om gelijktijdig een plaat voor zowel Edmunds als Lowe op te nemen. Lowe’s aandeel, Labour Of Lust, klinkt opvallend helder en knisperend en bevat een hele lading popsongs geïnspireerd op meer…
De nog onbekende Texaan Mike Ethan Messick is heel overtuigend bezig op zijn tweede cd The Only Easy Day Was Yesterday (Mucho Bucho Records). Met de bekende stijlelementen weet hij een persoonlijk geluid neer te zetten. Messick (zang, akoestische gitaar) doet dat samen met een uitgebreide lijst aan musici waaronder Cody Braun en David Abeyta van Reckless Kelly, Scott Davis uit de band van Hayes Carll en de overal aanwezige Lloyd Maines. De licht nasaal zingende Messick kan met een kreet de boel lekker meer…
De cd Wapango Blues (eigen beheer) begint met de titelsong en die maakt direct duidelijk dat de Texaan Will Dunlap geen doorsnee cowboyhoedencountry maakt. Dit is funky stuff. Bluesy ook. Op het volgende nummer Pretty Little Woman begint Dunlap te zingen als een Texaanse Van the Man, schakelt dan over naar het Hawaii van Gabby Pahanui en voegt daar nog een snufje Garland Jeffreys aan toe. What Happened To The A? is een experimenteel werkje dat zowel Beck, Hayden als G. Love als referentiepunten oproept. Jammer meer…
Dix is een band uit het land van Maas en Waal. Een band die met Sayonara een emotionele en bijzondere plaat heeft gemaakt. Sayonara betekent vaarwel in het Japans en die titel slaat op het afscheid van Olaf van Oijen. Olaf was 37 jaar toen hij op een voetbalveld in elkaar zeeg en later overleed. Olaf was ook de jongere broer van zanger Erik van Oijen. We kunnen hier de hele achtergrond van de plaat uit de doeken doen, maar de Volkskrant heeft dat in een prachtig artikel al eerder gedaan. Laten we het hier verder over meer…
De countryrockers uit Los Angeles zoeken sponsors voor hun volgende plaat. Graag nemen ze deze op in een analoge studio en met authentieke apparatuur. Daar is wat geld voor nodig. Als je in dit project investeert kun je er onder meer hun nieuwe plaat voor terugkrijgen, maar er is nog veel meer mogelijk… Over een maand moet het doel van $ 5.000 bereikt zijn, dan pas nemen ze je toegezegde geld aan. Lukt het niet, dan ben je je investering niet kwijt. Ik heb mijn exemplaar al gereserveerd. Hopelijk is-ie net zo fantastisch als het debuut.
Op 6 februari 2011 overleed plotseling de Ierse bluesgitarist Gary Moore. In de talloze grafschriften wordt Moore’s vroege periode – vóór Thin Lizzy – vooral opgehangen aan zijn band Skid Row. Wat overal vergeten wordt, zijn Moore’s eerste op de plaat vastgelegde opnamen. Die zijn namelijk opgenomen op Honest Injun, de schitterende plaat van Granny’s Intentions. Opgericht als showband – gespecialiseerd in soul- en bluescovers – in Limerick, Ierland, verhuist Granny’s Intentions in 1966 naar de levendige beat-scene van Dublin. Vanwege de enerverende optredens meer…
Alsof de duivel moet worden uitgedreven, zo gaat Slim Cessna’s Auto Club wederom tekeer op Unentitled (Munich). Daar waar David Eugene Edwards met zijn band Sixteen Horsepower bloedserieus een religieuze boodschap te verkondigen heeft, is dat bij dit stelletje een stuk onduidelijker. Daarvoor lijken ze toch teveel in de ban van de zonde. Wat natuurlijk ook een stuk interessanter is. Of de leden van Slim Cessna’s Auto Club graag geziene gasten zijn in de witte houten kerkjes op het Amerikaanse platteland is dan ook de vraag. Dat de theatrale meer…