Een stel jonge honden is het. Of nee, een stel jonge cats moet je ze eigenlijk noemen. Dat hebben rockabillies immers het liefst. Cat Canyon and the Captivators uit Chicago debuteren met de ep I’m Suspicious (eigen beheer). Ze argwanen alles en iedereen inclusief zichzelf. Maar de vrouwen natuurlijk nog het meest. Boze vrouwen die ze uitmaken voor luie donders, dat hebben mannen als Cat Canyon and the Captivators nou eenmaal nodig. Al was het maar om zich tegen af te kunnen zetten. Naggin’ Holiday, precies wat ze meer…
Hij is al een jaartje of tien onderweg, maakte een viertal albums, maar een doorbraak zat er niet echt in. Je mag hopen dat daar met That Old Southern Drag (Nine Mile Records/Sonic Rendezvous) verandering in komt, want Patrick Sweany veegt hier de vloer aan met het gros van de countrybilly- en swamprockers van het huidige tijdsgewricht. De inwoner uit Kent, Ohio toog naar Nashville, Tennessee en plakte en knipte daar deze ijzersterke rhythm & bluesplaat met countrysoul-topping en jaren zeventig-sfeer in elkaar. Sweany rekent Eddie Hinton, Doug Sahm 
De altcountry van de eerste albums is op de achtergrond geraakt bij 
Tijdens een optreden van Rootbag gisteren in Asten is Dick Wagensveld, bassist van de groep maar ook van de Shiner Twins, door een hartstilstand overleden. Dick is slechts 53 jaar geworden.
Het zijn slechts vijf nummers in iets minder dan twintig minuten, maar daar weet 
Toen Bill Callahan in 2007 zijn pseudoniem Smog afwierp, had de singer-songwriter uit Silver Spring, Maryland al een flink oeuvre van zo’n twintig platen op zijn naam. Het eerste album onder eigen naam, Woke On A Whaleheart, bleek nog een vingeroefening, maar opvolger Sometimes I Wish We Were An Eagle was een volbloed meesterwerk. In dezelfde lijn ligt Apocalypse (Drag City), dat meesterlijk voortborduurt op de ingeslagen weg. Barokke, gotische alt.country is de stiel van Callahan; schitterend ruimtelijk geproduceerd en rijkelijk gearrangeerd met 
The Riley Watkins Trio speelt avond aan avond Beatles- en Creedence Clearwater Revival-covers in Michigan, Ohio en Pennsylvania. Maar ergens in 1969 wordt het trio door Gary Stewart – de toekomstige king of the honky tonks – uitgenodigd om in Nashville, Tennessee demo’s op te komen nemen. Inmiddels is de bandnaam afgekort tot Riley en heeft het trio zich bekwaamd in een stijl die het midden houdt tussen CCR en The Band. Riley neemt een serie superieure countryrocksongs op zoals ‘Grandma’s Roadhouse’, ‘Field Of Green’, ‘Drinkin’ Them Squeezins’ en 
Op grond van het materiaal op Here We Rest (Blue Rose/Sonic Rendezvous) ben ik de mening toegedaan dat Jason Isbell beter en beter wordt. Isbells debuut in 2007 stelde mij behoorlijk teleur, al revancheerde hij zich daarna met het sterke groepsalbum Jason Isbell and The 400 Unit. Op Here We Rest trekt Isbell de opgaande lijn door, want soulvol, warmbloedig en grofkorrelig tegelijk. Als veelbelovende gitarist en songschrijver werd Jason – tevens toentertijd het liefje van Shonna Tucker – Drive-By Truckers binnengehaald. Hoewel een zinvolle toevoeging, 
Natuurlijk is het best een aardig initiatief van het tv-programma De Wereld Draait Door om Nederlandse artiesten een kale cover te laten spelen, maar voor echte onopgesmukte rauwe uit het hart gespeelde muziek moet je toch echt dieper graven. En dan kom je bijvoorbeeld uit bij het kleine label 
Hill Country Records
