De stem en songschrijver van Camper Van Beethoven en Cracker maakt met The Palace Guards (Blue Rose/Sonic Rendezvous) zijn solodebuut. Dat is 26 jaar nadat David Lowery met Camper Von Beethovens Telephone Free Landslide Victory aan het firmament verscheen. Door de bank genomen produceerde Lowery met Camper en Cracker kwaliteitsmuziek, maar een echte doorbraak zat er niet in. Dat zit er met The Palace Guards ook niet meer in, vrees ik. Het is net even te weinig onderscheidend, te weinig ambitieus. Aan de andere kant biedt The Palace Guards meer…

Het duurde even, maar draaibeurt na draaibeurt wint The Long Weight (Ridisculous Records) van Kip Boardman aan kracht. Die hoge, dunne stem is niet bepaald de norm in rootsmuziek. In 2007 stond Boardman als lid van de Spoolies naast onder anderen Ramsay Midwood op het podium van Take Root en een groter contrast van stemmen is nauwelijks denkbaar. De toetsenist Boardman heeft een behoorlijke staat van dienst in alternatieve Californische countryrock, maar dit meer…

Op de achterkant van de hoes van Flesh & Bone (eigen beheer) van C.B. Smith staat ‘12 songs about love, loss, trains and other universal themes’. Met name die trein brengt ons op het juiste spoor. Something ‘Bout A Train heet een van de nummers en het is een heerlijk door dobro en fiddle gedomineerd werkje waarop Smith veel weg heeft van Fred Koller. Andere artiesten waarmee deze niet zo jonge nieuwkomer is te vergelijken zijn Greg Brown en Lyle Lovett. Van Brown heeft hij het soms heel lichtjes grommende en naar meer…

Gelijk maar voor de downloaders: Bird In The Tangle is gratis te downloaden op www.brettdetar.com. Ik zou het maar doen, want je haalt daarmee een schitterend stuk muziek binnen. Deze Brett Detar is een uit het goede hout gesneden singer-songwriter uit Pennsylvania, die eerder met zijn band The Juliana Theory onder contract stond bij Epic. Maar Detars leven en muzikale richting veranderde toen hij kennis maakte met de klassiekers: Johnny Cash, Gram Parsons, Townes Van Zandt, Guy Clark. En dat is te horen op zijn fabelachtige debuut-lp meer…

Paul Coady is een veteraan uit Chicago die al zo’n twintig jaar actief is geweest met de band Prairie Town. Driftin’ Years (eigen beheer) is het soort rock-’n-roll dat nooit verloren zal gaan zolang er mensen zijn die geloven in het heilige vuur van ongecompliceerde popmuziek. En dat doet Coady, dat is overal aan te merken. Zijn manier van zingen bijvoorbeeld. Een ruige rockstem als Mick Jagger en op Another Lost Night klinkt hij zelfs wat als Kurt Cobain. Show You How is een ijzersterke opener. Het straalt dezelfde energie uit als het meer…

Behoefte aan een portie stimulantia om kwaaltjes te lijf te gaan en het leven in zijn algemeenheid met groot enthousiasme te omarmen? Dan is dit Love Potions And Snake Oil (Shut Up & Play) van harte aanbevolen. De Amerikaan D.B. Rielly beweert weliswaar dat We’re All Going Straight To Hell, maar de reis daar naartoe mag best plezierig verlopen. Dat kan met dit soort rootsrock waarin zydeco het hoofdbestanddeel is. Het belangrijkste instrument van Rielly is de accordeon, maar daartoe beperkt hij zich allerminst. Bovendien heeft meer…

Kaal drumwerk. Een fiddle die op de achtergrond klinkt. Fijne gedoseerde extraatjes van percussie. En dan die stem van Shanna Underwood die nauwelijks moeite doet om die fijne basis te overstemmen. Het heeft bijna de sfeer van het betere werk van Townes Van Zandt. From Appalachia To The Himalayas heet het nummer en het is te vinden op het uitstekende Fieldnotes From A Caravan (eigen beheer). Een interessante vrouw, deze Shanna Underwood. Ze geeft Engelse les en is archeologe en reist meer…

Dead Winter Carpenters is een band uit het noorden van Californië die met het enthousiast klinkende D.W.C. (eigen beheer) debuteert. De sound heeft ouderwetse folk en bluegrass als uitgangspunt, met vooral een prominente rol voor de fiddle van Jenni Charles. Het merendeel van de nummers vliegt in hoog tempo voorbij en is uitermate geschikt om wild bij te dansen. Overigens is de rustige afsluiter Elijah een van de hoogtepunten van deze cd. De nummers werden geschreven door de gitaristen Sean Duerr en Jesse Dunn en Charles. Alledrie meer…

Afgaande op de diverse meningen van Altcountry.nl-volgers op One Foot In The Ether, het vorige album van The Band Of Heathens, roept de rootsrockband uit Austin, Texas nogal tegenstrijdige reacties op. Een recensie van het nieuwe album, Top Hat Crown & The Clapmaster’s Son (Blue Rose/Sonic Rendezvous), lijkt dan ook wat weg te hebben van balanceren op het slappe koord. Al is een mening maar een mening, en is ieders oordeel valide. Enfin, ik heb sterk het gevoel dat de uiteenlopende meningen wel eens te maken kunnen hebben met meer…