Wat een wijf! Ja sorry hoor, maar aan dat soort taalgebruik valt niet te ontkomen als het de Canadese Romi Mayes betreft. Lucky Tonight (Me And My Americana/Continental Record Services/Munich) is namelijk een steengoede plaat waarop Mayes elf nieuwe liedjes live heeft opgenomen in The West End Cultural Centre van Winnipeg in de Canadese provincie Manitoba. En dat getuigt van lef, want liveplaten dienen toch doorgaans om eenvoudig te cashen met succesnummers of om een periode van creatieve bloedarmoede te overbruggen. Dit met meer…
Denk aan Wilco-neske, tegendraadse americana. Gekke geluiden, landelijke sfeer, mooie, verwrongen liedjes. Silent Feature Era imponeert met hun debuut This Old Leather Heart (+1 Records/Sonic Rendezvous). De Australische band, feitelijk een duo bestaande uit Greg Cathcart en Adrian Mauro, klinkt weird, tegendraads, tamelijk uniek en bijzonder genuanceerd voor een band van Down Under. Naast Wilco doet Silent Feature Era mij denken aan de krakende americana van The Old Joe Clarks en de golvende alt.country van Granfaloon Bus. Scherpe gitaren, 
Een carrière achter de rug van wereldberoemde muzikant annex tv-ster en eens een tieneridool dat zich van de rest onderscheidde door een stupide wollen mutsje, Michael Nesmith was een Monkee, en een eigenwijze Monkee. Als solo-artiest en maker van drie fascinerende countryrock lp’s werd Nesmith door de critici bejubeld, maar uiteindelijk onder curatele gesteld door platenmaatschappij RCA. Michael Nesmith moet in 1972 zijn fameuze begeleiders The First National Band ontslaan; hij mag van RCA nog een plaat maken, maar een band is te duur. 
Eindelijk gerechtigheid: de Noorse singer-songwriter Thomas Dybdahl heeft een internationaal platencontract getekend met Strange Cargo, een divisie van Universal. Om dit heuglijke feit te vieren wordt Songs op de markt gebracht, een compilatie van het schitterende materiaal dat Dybdahl reeds op de wereld heeft losgelaten. Voor de echte liefhebbers en jarenlange volgers van Dybdahl is er dus niets nieuws onder de zon; voor alle anderen is Songs een uitstekende kennismaking met het werk van deze enigmatische, ja geniale muzikant. In 2002 
Chad Allan & The Expressions uit Winnipeg, Canada hebben al vanaf het begin van de jaren zestig flinke hits. Niet alleen in Canada; hun hit uit 1965, ‘Shakin All Over’, wordt ook in de VS een groot succes en leidt tot een naamswijziging in The Guess Who. Rond het eind van de jaren zestig wil de band met daarin zanger Burton Cummings en gitarist Randy Bachman serieus genomen worden als albumartiesten en niet als makers van pophits. Dat lukt met het derde album, het in Chicago, Illinois opgenomen American Woman, waarvan het titelnummer 
De dikke kartonnen klaphoes van Freak Flag (Yep Roc/Munich) past helemaal bij 
Laat ik er direct maar een etiket op plakken: Cosmic American Music, je reinste Cosmic American Music. 
Ik versta er geen bal van, maar dat overkomt me eerlijk gezegd ook wel eens met Texaanse troubadours of singer-songwriters uit Zweden. Het doet er dus weinig toe. De Utrechter Jos Wijnen zingt op Roetsj Oet Remunj (eigen beheer) in het Roermondse dialect. Het is even wennen, al liet JW Roy ons eerder ook al op bijzonder prettige wijze kennismaken met rootsmuziek in een zuidelijk dialect. Diezelfde aangename ervaring weet Wijnen ook op de luisteraar over te brengen omdat de singer-songwriter én lekkere meezingers neerlegt én beschikt over een prima band met 
Accidental Thief is inmiddels de zevende cd van 
Efren
