Satisfied At Last van Joe Ely staat niet in mijn top 15 en dat is een teleurstelling voor iemand die al sinds 1978 een fan is van de Texaan. Verder is er volop reden tot tevredenheid.
1. Robert Ellis – Photographs
De eerste helft is intelligente countryfolk in de stijl van Paul Siebel. Daarna klinkt trage countryrock met de ziel van Gram Parsons. Om te huilen zo mooi. meer…
Eigenlijk waren er maar twee muzikale hoogtepunten dit jaar: The Darylectones en Spotify. Ik heb dankzij laatstgenoemd medium nog nooit van zoveel verschillende “platen” genoten als in 2011. Maar goed, dat zou een kort en oneigenlijk lijstje zijn dat geen recht doet aan al die musici die verantwoordelijk waren voor die muzikale pracht. Daarom toch een lijstje met 15 platen die me in het bijzonder opgevallen zijn.
1. Darylectones: Hope Like A Bright Shining Face Prachtige Canadese woestijnfolk met jazzy ondertonen. Duo schittert op hun 5de cd en maakt 13 schitterende liedjes waar Tom Waits jaloers op kan zijn. meer…
Gary Hunn is een singer-songwriter met een tamelijk traditioneel countrygeluid met veel steel en piano. Wat Dust & Gin (eigen beheer) van Gary Hunn and the Wayward Angels optilt boven de middelmaat is de Australische wind die door de liedjes waait. Hunn woont op het kleine Magnetic Island voor de kust van Queensland en zoals zoveel artiesten van down under heeft hij die typerende droge sound. Muzikaal is dit weliswaar nogal ver verwijderd van The Triffids, want dit is echt veel conservatiever, toch is er die overeenkomst van meer…
Duidelijker dan Solo (eigen beheer) en Collaborations (eigen beheer) kunnen cd-titels niet zijn. John Roy Zat is een zestiger die in de jaren zeventig een tekst schreef voor de betreurde Kate Wolf, maar van muziek nooit zijn beroep heeft gemaakt. Pas nu komt hij op de proppen met deze twee albums. Zat komt uit San Francisco en zijn countryfolk is op een prettige manier nogal ouderwets. Het is bijna oldtime uit de Appalachen. De fiddler en guitarpicker Zat is iemand die in duidelijke bewoordingen zijn gehoor echt toezingt. Een echte folkzanger dus. Op Crazy Glue, in afwijkende versies te vinden op beide albums, is hij de verteller die met enige afstand naar zijn eigen leventje kijkt. Het is een liedje over echte liefde. I still keep my old guitar in tune zingt meer…
Ze hadden zich wel Gall & Gall kunnen noemen, maar dat hebben Peter Gallway en Annie Gallup dus niet gedaan. Ze gaan door het leven als Hat Check Girl en Six Bucks Shy (eigen beheer) is na Tenderness uit 2010 het tweede album van het duo. Het is een samenwerkingsverband waarbij je je afvraagt of we er als consument echt iets mee opschieten. Six Bucks Shy is een heel behoorlijk album, maar tegelijkertijd moet je ook constateren dat de laatste soloplaten van de twee artiesten toch echt sterker waren. Lees er de recensies meer…
Met kerst stralen sterren overal en we hebben het mooiste tot het laatst bewaard. Hope Like A Bright Shining Face is de nieuwste -briljante- cd van het Canadese duo Darylectones. Ik heb ‘m al een paar maanden in huis en heb al die tijd lopen broeden op de juiste woorden om deze cd recht te doen. Bovendien, mijn waardering werd bij elke draaibeurt groter. Laten we maar eens beginnen een omschrijving te vinden voor het soort muziek van de Darylectones. Nachtelijke woenstijnfolk, kunnen jullie je daar iets bij voorstellen? Een meer…
Wordt 2012 het jaar van Cary Ann Hearst? Het zou zo maar kunnen. In dat geval wordt het ook het jaar van Michael Trent, want samen met haar partner brengt Hearst volgend jaar een album uit onder de nieuwe artiestennaam Shovels Rope (zie ook de recensie hieronder). Lions And Lambs (eigen beheer) had er eigenlijk al voor moeten zorgen dat 2011 het jaar van Cary Ann Hearst zou zijn geweest, maar het album is nauwelijks opgepikt. Geheel onterecht natuurlijk, zoals dat zo vaak gaat. Anyhow, waar is al dat enthousiasme meer…
Even googlen leert dat er in het Nederlands taalgebied amper iets is geschreven over Cary Ann Hearst. En als ze genoemd wordt is het meestal in een bijrol bij Hayes Carll of Butch Walker. Een recensie van het al in 2008 verschenen Shovels Rope (eigen beheer) van Cary Ann Hearst & Michael Trent is weliswaar heel laat, maar toch echt op zijn plaats. Want 2012 zou zo maar eens het jaar kunnen worden van dit stel dat overigens inmiddels de artiestennaam van dit album heeft aangenomen. Van Shovels Rope verschijnt volgend jaar een cd waar meer…
Net als op het titelloze debuut grijpt Mud, Blood & Beer op de ep Gone For Good (eigen beheer) bewust of onbewust terug op de jaren tachtig. Dit is altcountry met de deuren van de garage wijd open. Zoals bij Long Ryders en veel andere geweldige bands van toch ook al weer zo’n dertig jaar geleden het geval was, zijn ook bij Mud, Blood & Beer volop echo’s van The Byrds te bespeuren. Het kwartet veteranen uit New York voegt daar op New Math en Crime Of The Century de ondoordringbare intensiteit van Hüsker Dü aan toe. Zo’n plaatje met meer…
De Canadezen Luke Doucet en, in iets mindere mate, Melissa McClelland zijn in Nederlandse americanakringen al gevestigde namen. Het paar, want dat zijn ze in het dagelijks leven ook, brengt nu tezamen onder de naam Whitehorse, een mini-cd uit met 8 nummers. Een paar van die liedjes waren ook op afzonderlijke soloplaten te vinden. Aangevuld met enkele nieuwe nummers en een cover (Springsteens I’m On Fire, zucht) vormen ze een redelijk ruig titelloos debuut waarop Doucet zijn White Falcon-gitaar laat grommen, knauwen en meer…
Vluchtstrook amerika
Op dit werk is een Creative Commons Licentie van toepassing.
© Alt Country NL