De Oscar voor de beste mannelijke hoofdrol ging jongstleden zondag naar Jeff Bridges voor zijn vertolking van Bad Blake in Crazy Heart. Crazy Heart is een echte film voor de americana-liefhebber. Blake is namelijk een countryzanger op leeftijd wiens carrière voorbij lijkt te zijn en die bovendien een alcoholprobleem heeft. Kijk, dat is precies de stuff waar we hier warm voor lopen. We verwelkomen de original motion picture soundtrack van Crazy Heart (New West/Sonic Rendezvous) dan ook van harte. Geproduceerd door Stephen Bruton en de meer…

Experimenten lopen niet altijd goed af. Dit Sound Experiment (eigen beheer) van de zich Symply Bill noemende Amerikaan Bill Cave begint niet eens goed. Al op het tweede nummer, getiteld Trade Time, is duidelijk dat dit een experiment van niets is. Het nummer gaat nergens naar toe en daar eindigt het vervolgens ook. Fair Lady is slecht gezongen en productietechnisch ondermaats. Daarna wordt het niet beter. Komt nog bij dat dit alles een uitermate irritant opgejaagd gevoel veroorzaakt. Tot overmaat van ramp staat de muziek ook nog meer…

Zo’n hoesje zonder bandnaam of titel helpt niet erg mee om bekend te worden. En dat dat wel degelijk kan met dit soort altcountry is toch bewezen door Uncle Tupelo, ook al dient daarbij wel opgemerkt te worden dat die band pas echt erkenning kreeg nadat Jeff Tweedy met Wilco succesvol werd. Nou ja, dat is een bekend verhaal. Slimfit is dat nog niet, hoewel we eerder op deze site ook al enthousiast waren over het debuut Make It Worse. Dit The Path (eigen beheer) biedt wederom de ingrediënten waarom het allemaal te doen is in het genre. Dat wil meer…

Aanvankelijk ging de muziek op Broken Land Bell van The Wiyos een beetje het ene oor in, het andere oor uit. Best lekker, maar de ouderwets klinkende liedjes vielen me niet direct op. Totdat het kwartje viel. Ineens hoorde ik hoe die mix van countryblues, western swing en oldtimey country wel werkte en bemerkte ik hoe allerlei lichaamsdelen reageerden op het ritme van de liedjes. Dat is nog opvallender als je weet dat het kwartet opereert zonder drummer. En toch swingt het als de neten. Vaak wordt er een gitaar ritmisch bespeeld, maar meer…

Rechts bovenaan de prachtige hoes staat op ouderwetse manier in hoofdletters: HI-FI. Daarvan is echter nauwelijks sprake op Tex Smith (eigen beheer), het titelloze debuut van deze Texaan. Niet dat dat een probleem is, het gaat op dit album allesbehalve om opgepoetste techniek en kunstmatige glans. Daarvoor is Tex Smith veel te down-to-earth. Het gaat hem om de liedjes en dat is niet zo verwonderlijk voor iemand die vijf jaar diskjockey was voor een radiostation. In de regio Dallas/Fort Worth draaide hij op KNON 89.3 FM. Dit meer…

Manhattan Nocturne (eigen beheer) van Peter Gallway is geen altcountry. In de verste verten niet. We hebben het hier over jazz. En toch is het een album dat niet te missen is voor lezers van deze site. Voor mensen die iets verder durven te kijken dan de bekende kaders althans. In ieder geval dienen alle fans van Hayward Williams dit album blind aan te schaffen. Peter Gallway heeft namelijk precies zo’n prachtstem. En zijn uitmuntende nummers hebben een vergelijkbare sfeer als het verfijnde werk van Williams, die overigens meer…

Een vogelvlucht via Google Earth laat zien dat Merion in Pennsylvania een ruraal stadje is, net ver genoeg van het urbane Philadelphia. Uit dit Merion komt Craig Bancoff, een talentvolle jongeman die ouderwetse muziek maakt. Ouderwets omdat zijn debuut, Eden (Sweetie Records), een hartverwarmende singer-songwritersplaat is boordevol weemoed en verlangen. Je stelt je de melancholieke Bancoff – althans afgaand op zijn gloedvolle, intieme stemgeluid – eenvoudig voor in het landelijke Pennsylvania, temidden van de eens hardwerkende meer…

Competitie voor Johnny Dowd! Coyote zingt nog beroerder en deze artiest uit het Amerikaanse Fairfield, Connecticut, trekt zich al evenmin iets aan van heersende opvattingen. Al Coyote Weiner hoopt met I Don’t No Who I R (eigen beheer) ook zijn luisteraars te bevrijden. Wars van compromissen is Coyote en dat hebben we graag. Zijn funky nummers stuiteren van New Orleans (de piano op het titelnummer) via een jazzy nachtclubsfeertje op Can’t Give Up The Ghost (compleet met een Eagles-achtige slaggitaar) naar de vervreemdende meer…

Het oorspronkelijke plan van songschrijver Lucas Alberg was om klassieke country in de stijl van Hank Williams, Ernest Tubb en George Jones te spelen. Hij had in Paul DeMichele (drums) en Rick Hedges (bas) een ritmesectie, maar nadat zijn band The Beautiful Train Wrecks met de nieuwe leden Travis Magrane (gitaar) en Joe Root (toetsen) was uitgebreid, veranderde ook de stijl. Op Rainy Day Parade (eigen beheer) is derhalve altcountry te horen. Het debuut van deze band uit Portland, Oregon, is nergens vernieuwend. Een nummer als meer…

Danny Wilson heeft met de band Grand Drive en ook solo al voor een imponerende verzameling prachtmuziek gezorgd. Catchy zijn zijn nummers en de fraaie samenzang zorgt voor die toch wel typerende sound van americanabands uit het Verenigd Koninkrijk. Met Streets Of Our Time (Loose/Munich), de tweede van Danny And The Champions Of The World, voegt hij daar een bijna mystieke sfeer aan toe. Dat is vooral het geval in Lose These Rags en Wandle Swan, nummers die de bijzondere sfeer van Manassas benaderen. Bijna ijl is meer…