Birth, School, Work, Death brulden The Godfathers in 1988. Dat was het leven volgens de Britse pubrockers. Voor The United State (Singular Recordings) schreef de Amerikaan Justin Wells ook liedjes die beginnen bij de geboorte en eindigen bij de dood. Het fatalisme van The Godfathers is hem vreemd, toch geeft ook hij zich in zekere zin over aan de onvermijdelijke loop der dingen. En daarbij heeft hij een positieve boodschap, want hij legt de nadruk op de gevoelens die in elk mensenleven langskomen, zoals vreugde, verdriet, opwinding, pijn, hoop, angst. Zoveel meer…

Dit album had ook Blood On Blonde kunnen heten, maar Emma Swift koos voor Blonde On The Tracks (Tiny Ghost/Continental Record Services). Swift is een singer-songwriter uit Australië, die is neergestreken in Nashville, waar ze samenwoont met de Brit Robyn Hitchcock, die al in 1976 de band Soft Boys oprichtte. Nadat Swift een tijdlang geen inspiratie had, depressief was, en te lamlendig om haar creativiteit te laten stromen, ontstond het idee om een plaat met Dylan-covers op te nemen. Hitchcock is een protegé van de man, dus die zal ongetwijfeld met het idee zijn meer…

De albums die ik nog moet recenseren draai ik het meest. Als ze erg goed zijn, duurt het soms wat langer voordat een stukje online verschijnt. Dat is het geval met Among The Faceless Crowd (eigen beheer) van Ben Bostick. Die plaat heb ik al heel vaak gehoord en nog steeds valt er van alles te halen. En het is weer een heel ander geval dan de titelloze plaat uit 2017 of het een jaar later verschenen Hellfire. Toch noemt Bostick, die na tien jaar Los Angeles heeft verlaten en weer is teruggekeerd naar het zuidoosten van de Verenigde Staten, dit nieuwe meer…

Op de beste momenten legde H.C. McEntire de ziel van countrymuziek bloot op Lionheart. Op dat album vocht ze voor haar identiteit en zette ze zich af tegen haar afkomst. Maar tegelijkertijd trachtte ze haar religieuze achtergrond en haar identiteit te verenigen. Geen sinecure voor een tomboy omgeven door fundamentalisme in de kerkleer. Op Eno Axis (Merge Records/Konkurrent) keert McEntire niettemin terug naar North Carolina, waar ze opgroeide. Op opener Hands For The Harvest geeft ze er blijk van terug te willen vallen meer…

De wind komt als een zucht. Dan voegt de ritmesectie zich bij Kris Delmhorst en komt er al wat meer beweging in Wind’s Gonna Find A Way. Als er dan nog meer stemmen klinken naast Delmhorst dan roept dat rillingen op. Long Way In The Milky Way (Big Bean Music) is het achtste album van Delmhorst. De singer-songwriter uit de Amerikaanse staat Massachusetts heeft een boodschap op dat eerste nummer: ‘Keep on pushing and you’ll find a way.’ Wat er ook gebeurt, er is altijd een reden om door te gaan. Omdat er niets anders opzit. Dat is het leven en daarover meer…

Na zestig jaar in het vak komt Dan Penn aanzetten met zijn derde reguliere album. Hij maakt nog precies dezelfde muziek als altijd. Dat laatste heeft niets met gemakzucht te maken. Het heeft alles te maken met soul. Als muziek soul heeft, behoeft het niet zoveel anders. En goeie genade, wat straalt de man uit Alabama weer een klasse uit. Natuurlijk ligt luiheid ook aan de basis van Living On Mercy (The Last Music Co./Bertus), want waarom zou de 78-jarige singer-songwriter nog zo nodig? Ook hier is het antwoord: soul! Als het gevoel goed is, dan kan er niet meer…

Op Country Doesn’t Sound The Same richt John Baumann zijn pijlen niet alleen op de verwaterde klanken die tot hem komen via de countrystations, het nummer gaat ook over het veranderende landschap. Het mag duidelijk zijn; het wordt er allemaal niet beter op. De singer-songwriter uit Lubbock, Texas, houdt zijn ogen gericht op de horizon op Daylights Burning totdat het er oranje wordt. Met nostalgische beelden beschrijft Baumann zijn omgeving en zijn gevoel. Het titelnummer van Country Shade (eigen beheer) begint als volgt: ‘I recall the good old days, growing meer…

Cary Morin heeft zijn spirituele countryblues op Dockside Saints (Continental Song City) ondergedompeld in het moeras van Louisiana. Direct op de zydeco van Nobody Gotta Know is goed te horen dat hij het avontuur is aangegaan in een nieuwe omgeving. Op Jamie Rae trekt hij over een modderige weg met accordeon, viool en slidegitaar in zijn spoor. Klinkt als John Hiatt op de cajuntoer. Chosen Road heeft de sfeer van het werk van Bo Ramsey. Op nummers als Prisoner en Because He Told Me So blijkt wederom zijn maatschappelijke betrokkenheid. Op meer…

Bijzonder: op drie van de negen liedjes van The Tango Bar (Hemifrån/Paraply Records) doet Greg Copeland zelf niet eens mee. Zo begint het album met zang van Inara George en muzikale inbreng van producer Tyler Chester op piano en bas op I’ll Be Your Sunny Day. Die twee zetten direct wel een geweldige sfeer neer. Een ietwat deftige ambiance die veel wegheeft van het eerder dit jaar besproken prachtalbum van Bonny Light Horseman. Op Let Him Dream zingt Copeland wel zelf. De bezetting is hier uitgebreider: David Garza, piano en citer; Rob Burger, accordeon; Tyler meer…